تکپارتی

هوا تاریک و چراغ‌های شهر مثل نقطه‌های طلایی تو پس‌زمینه آبیِ عمیق آسمون چشمک می‌زدن. ا/ت و تهیونگ، روی نیمکت چوبی پارک، نزدیک رودخونه نشسته بودن. سکوت بینشون، نه از جنس دوری، که از جنس آرامش و نزدیکی بود. دست تهیونگ آروم دور شونه ا/ت حلقه شده بود و سر ا/ت به نرمی روی سینه‌اش جا خوش کرده بود. می‌تونست صدای ضربان قلب تهیونگ رو بشنوه؛ ریتمی ثابت و آرام‌ بخش که انگار با ضربان قلب خودش هماهنگ شده بود.

تهیونگ، موهای ا/ت رو نوازش می‌کرد. این لمس‌های ساده، برای ا/ت، مثل لالایی بود. تمام خستگی‌های روز، تمام دغدغه‌های ذهنی، توی اون لحظه محو می‌شدن. فقط حضور تهیونگ بود و گرمای وجودش.

"حالت خوبه، ا/ت؟" تهیونگ با صدایی بم و آرام پرسید. لحنش پر از نگرانی شیرین و مراقبت بود.

ا/ت سرش رو کمی بالا آورد، نگاهش رو به چشمای ستاره‌ بارون تهیونگ دوخت و لبخندی زد. لبخندی که از عمق وجودش سرچشمه می‌گرفت. "بهترین حال رو دارم، وقتی اینجام. کنار تو."

تهیونگ لبخند زد. لبخندی که گوشه‌های چشماش رو پر از چین‌های مهربون می‌کرد و برای ا/ت، زیباترین منظره دنیا بود. "می‌دونی... بعضی وقتا فکر می‌کنم، من چقدر خوش‌شانسم که تو رو دارم."

ا/ت خندید، خنده‌ای که مثل زنگوله بود. "من خوش‌شانس‌ترم، تهیونگ. تو مثل یه خونه‌ ای برام. یه جای امن که هر وقت خسته ‌ام، هر وقت نگرانم، می‌تونم برگردم بهش و آرامش بگیرم."

تهیونگ ا/ت رو کمی بیشتر به خودش فشار داد. "تو هم برای من همینی، ا/ت. بیشتر از یه خونه. تو نورِ منی. وقتی می‌خندی، وقتی از یه چیز کوچیک ذوق می‌کنی، وقتی با چشمات بهم عشق می‌ورزی... حس می‌کنم تمام دنیای من روشن می‌شه."

نگاهشون توی هم گره خورد. توی اون لحظه، زمان متوقف شده بود. فقط دو نفر بودن، دو قلب که با عشق در هم تنیده شده بودن. نه نیازی به حرف‌ های عاشقانه بود، نه نیاز به اتفاقات هیجان‌انگیز. همین حضور ساده، همین نفس کشیدن کنار هم، همین حس آرامش و امنیت، اوج عاشقی بود.

ا/ت چشماش رو بست و عطر تهیونگ رو وارد ریه ‌هاش کرد. عطری آشنا، گرم و دلنشین که فقط مختص تهیونگ بود. "ممنونم که هستی، تهیونگ." زمزمه کرد.

تهیونگ بوسه‌ای نرم روی موهای ا/ت گذاشت. "من همیشه هستم، ا/ت. همیشه. مثل همین آسمون پرستاره که همیشه بالای سرمونه."

و ا/ت می‌دونست که تهیونگ راست می‌گه. حضور تهیونگ، مثل یه حقیقت شیرین، مثل یه آرامش عمیق، همیشه کنارش بود. اون‌ها دو روح بودن که مسیرشون به هم گره خورده بود، و در کنار هم، معنی واقعی عشق و آرامش رو پیدا کرده بودن. در سکوت شب، تنها صدای قلب‌هاشون بود که عاشقانه می‌نواخت......


پایان......