استاد ریاضیات
پارت 5🎀🩷
استاد با نازنین وارد کلاس شدن.
همینطور. استاد امیر با یه لبخند خیلی کوچیک که به سختی دیده میشد، گفت
-خب، برای این پروژه، نازنین جان با من...همگروه میشه.
یه لحظه احساس کردم پاهام سست شد.
نازنین؟ با استاد؟ یه حسرت عمیق ته دلم نشست.
نگاهش کردم، داشت با لبخند به استاد نگاه میکرد.
انگار هیچ حسی جز هیجان برای پروژه نداشت. یا شاید هم داشت و من نمیدیدم.
بعد استاد ادامه داد
-و بقیهتون هم به همین ترتیب. محمد، تو با...
و نگاهش چرخید سمت من. قلبم دوباره شروع کرد به تند تند زدن
-با مریم همگروه هستی
محمد؟ پسر آروم و همیشه ساکت کلاس؟ با من؟
کمی متعجب بودم، اما خب، حداقل تنها نبودم.
یه لبخند کوچیک زدم و محمد هم سرش رو تکون داد.
وقتی بچهها شروع کردن به جمع کردن
وسایلشون و رفتن سمت همگروههاشون،
من و محمد رفتیم سمت یه میز خالیتر.
نازنین هم با استاد رفت سمت یه میز خالی
از دور میدیدم که استاد داره با جدیت چیزی رو روی
کاغذ توضیح میده و نازنین با دقت گوش میده.
یه حس عجیبی بود، انگار دو تا دنیای کاملاً متفاوت داشتیم.
دنیای من و محمد، یه جورایی آرام و معمولی. دنیای اونها، پر از جدیت و شاید... هیجان.
محمد که انگار متوجه سکوتم شده بود، پرسید
-خب، از کجا شروع کنیم؟
یه نفس عمیق کشیدم و سعی کردم لبخند بزنم.
-نمیدونم. شاید اول ایدههامون رو به هم بگیم؟
-باشه. من چند تا ایده دارم.
و شروع کرد به توضیح دادن.
حرفهاش خیلی منطقی و دقیق بود.
انگار از قبل برای این پروژه فکر کرده بود.
من هم سعی میکردم ایدههای خودم رو بگم،
اما ذهنم گاهی پرواز میکرد سمت میز
استاد و نازنین.
اونها داشتن درباره چی صحبت میکردن؟
استاد با نازنین وارد کلاس شدن.
همینطور. استاد امیر با یه لبخند خیلی کوچیک که به سختی دیده میشد، گفت
-خب، برای این پروژه، نازنین جان با من...همگروه میشه.
یه لحظه احساس کردم پاهام سست شد.
نازنین؟ با استاد؟ یه حسرت عمیق ته دلم نشست.
نگاهش کردم، داشت با لبخند به استاد نگاه میکرد.
انگار هیچ حسی جز هیجان برای پروژه نداشت. یا شاید هم داشت و من نمیدیدم.
بعد استاد ادامه داد
-و بقیهتون هم به همین ترتیب. محمد، تو با...
و نگاهش چرخید سمت من. قلبم دوباره شروع کرد به تند تند زدن
-با مریم همگروه هستی
محمد؟ پسر آروم و همیشه ساکت کلاس؟ با من؟
کمی متعجب بودم، اما خب، حداقل تنها نبودم.
یه لبخند کوچیک زدم و محمد هم سرش رو تکون داد.
وقتی بچهها شروع کردن به جمع کردن
وسایلشون و رفتن سمت همگروههاشون،
من و محمد رفتیم سمت یه میز خالیتر.
نازنین هم با استاد رفت سمت یه میز خالی
از دور میدیدم که استاد داره با جدیت چیزی رو روی
کاغذ توضیح میده و نازنین با دقت گوش میده.
یه حس عجیبی بود، انگار دو تا دنیای کاملاً متفاوت داشتیم.
دنیای من و محمد، یه جورایی آرام و معمولی. دنیای اونها، پر از جدیت و شاید... هیجان.
محمد که انگار متوجه سکوتم شده بود، پرسید
-خب، از کجا شروع کنیم؟
یه نفس عمیق کشیدم و سعی کردم لبخند بزنم.
-نمیدونم. شاید اول ایدههامون رو به هم بگیم؟
-باشه. من چند تا ایده دارم.
و شروع کرد به توضیح دادن.
حرفهاش خیلی منطقی و دقیق بود.
انگار از قبل برای این پروژه فکر کرده بود.
من هم سعی میکردم ایدههای خودم رو بگم،
اما ذهنم گاهی پرواز میکرد سمت میز
استاد و نازنین.
اونها داشتن درباره چی صحبت میکردن؟
- ۱.۳k
- ۲۸ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط