آه !!!

آه !!!
باز این دلِ سرگشته ی من
یادِ آن قصه ی شیرین افتاد :
بیستون بود و تمنّای دو دوست.
آزِمون بود و تماشای دو عشق.
در زمانی که چو کبک،
خنده میزد " شیرین"
تیشه میزد فرهاد
نه توان گفت به جانبازیِ فرهاد : افسوس
نه توان کرد ز بیدردیِ " شیرین" فریاد
کار " شیرین " به جهان شور بر انگیختن است
عشق در جانِ کسی ریختن است
کارِ فرهاد ، برآوردنِ میل دلِ دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است
رمزِ شیرینیِ این قصه کجاست؟
که نه تنها "شیرین "
بینهایت زیباست...
آن که آموخت به ما درسِ محبت میخواست
جان ، چراغان کنی از عشقِ کسی
به امیدش ببری رنج بسی
تب و تابی بُوَدت هر نفسی
به وصالی برسی یا نرسی
سینه بی عشق مباد...