بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا‌ - آنها هرگز به اين سخن علم يقينی ندارند، تنها از ظن و گمان بی‌پايه پيروی می‏نمايند، با اينكه گمان هرگز انسان را از حق بی‌نیاز نمی‏كند.(سوره نجم آیه 28)
اما شریعت‌، یعنی همان حقوق، قانون و احکام که در اصطلاح اسلامی به آن فقه گفته می‌ شود.
بدیهی است که هر شریعتی، باید منطبق با همان دین باشد. به عنوان مثال: سخن از اخلاقیات، ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها، با جهان‌بینی مادی ماتریالیستی که معتقد است حیات با مرگ و پوسیدن در خاک به پایان می‌رسد، هیچ سنخیت و انطباقی ندارد؛ چنان که نظریه‌پردازان مکاتب مادی می‌گویند: هیچ ارزش و ضد ارزشی وجود ندارد و همه قرار دادی و اعتباری می‌باشند و انسان می‌تواند برای رسیدن به رفاه و لذت شخصی خودش، هر کاری را که برایش میسر است، به انجام رساند!
هم چنین شرک، ظلم و کسب حرام، زنا، قمار و ربا، با جهان‌ بینی توحیدی- اسلامی که معتقد است حیات ادامه دارد و معاد برپا می‌شود و هر کسی به مقصد راهی که پیموده و عاقبت کاری که کرده می‌رسد، انطباقی ندارد.
از دین و شریعت، گریزی نیست : اصل دین و دینداری، اختیاری نیست که کسی بگوید: دوست دارم دیندار باشم و دیگری بگوید: دوست ندارم دیندار باشم!؛ بلکه نظر به نیاز انسان به دین، گرایش به دین در وجود انسان نهادینه شده است؛ لذا هیچ انسانی نبوده، نیست و نخواهد بود که بی دین محض باشد، بالاخره هر کسی، نوعی جهان‌ بینی، باور و اعتقادی دارد که همان دین او می‌شود.
بنابراین، اصل گرایش به دین و دینداری، فطری می باشد و عمومیت دارد، اما گزینش ادیان اختیاری می‌باشد.
نیاز به دین : از آنجا که دینداری در فطرت انسان نهادینه شده است، همگان به آن نیاز دارند و به همین دلیل، هر کسی دینی دارد، خواه حق باشد یا باطل!
اما، نیاز انسان و جامعه، به دین حقیقی می‌باشد تا سعادت او را تأمین و تضمین نماید، نه هر دینی! دینی که با حقایق عالَم هستی مغایرت نداشته باشد - دینی که عقل تصدیقش کند، و قلب در ایمان به آن به اطمینان و امنیت برسد - و انسان و جامعه، در پرتو آن به رشد و سعادت ابدی برسند. چنین دینی را جز خالق حکیم و ربّ العالمین، چه کسی می‌تواند تدوین، وضع و ابلاغ نماید؟!(ادامه دارد...)