قلدر من (پارت 1)
شخصیتها:
* ا/ت: دختری زیبا، مظلوم با چشمهای سبز، پوست سفید و موهای بلند و مشکی.
* جونگکوک (کوک): پسر قلدر مدرسه، رهبر یک گروه.
* یکی از دوستان کوک: عضوی از گروه جونگکوک.
صحنه: راهروی مدرسه
ا/ت با قدمهای آهسته و سر پایین از کنار گروه جونگکوک رد میشود. صدای خندههای آنها را میشنود و شانههایش ناخودآگاه کمی جمع میشوند.
یکی از دوستان کوک: (با لحن تمسخرآمیز) اوه، ببین کی اینجاست! باز این موش کوچولو اومده.
جونگکوک و بقیه اعضای گروهش میخندند. جونگکوک جلو میآید و راه ا/ت را سد میکند.
جونگکوک: کجا با این عجله خانوم خوشگله؟ نکنه باز داری از دست ما فرار میکنی؟
ا/ت سرش را بلند نمیکند و صدایش به لرزه میافتد.
ا/ت: لطفا... بذارید برم.
جونگکوک: چرا باید بذاریم بری؟ ما تازه داریم خوش میگذرونیم.
ناگهان یکی از دوستان جونگکوک که پشت سر او ایستاده، آرنجش را به آرامی به پهلوی ا/ت میزند. ا/ت آهی میکشد و دستش را روی پهلویش میگذارد. صورتش از درد جمع میشود.
ا/ت: آخ...
جونگکوک که تا آن لحظه فقط میخندید، با دیدن چهره درهم رفته ا/ت و شنیدن صدایش، اخم میکند. متوجه میشود که ضربه دوستش اتفاقی نبوده و ا/ت واقعا درد دارد. درست در همان لحظه، لکهای کوچک از خون روی دامن روشن ا/ت ظاهر میشود. ا/ت با دیدن آن، رنگش میپرد و دستپاچه میشود.
ا/ت: (با صدای گرفته) من... من باید برم.
جونگکوک با دیدن لکه خون، ناگهان چهرهاش تغییر میکند. عصبانیت در چشمانش موج میزند. برمیگردد و با خشم به دوستش نگاه میکند.
جونگکوک: تو چه غلطی کردی؟
دوست جونگکوک: (با تعجب) چی شده؟ فقط یه ضربه کوچیک بود دیگه.
جونگکوک بدون هیچ حرفی به طرف دوستش حملهور میشود و او را کنار میزند.
جونگکوک: خفه شو! دیگه حق نداری به اون نزدیک بشی، فهمیدی؟
دوستش که از این واکنش ناگهانی جونگکوک شوکه شده، چیزی نمیگوید و با ترس عقب میرود. جونگکوک برمیگردد و به ا/ت نگاه میکند که هنوز دستش را روی پهلویش نگه داشته و به لکه خون روی دامنش خیره شده است.
جونگکوک: (با صدایی آرامتر) حالت خوبه؟
ا/ت که از این تغییر رفتار ناگهانی جونگکوک گیج شده، فقط سرش را به نشانه منفی تکان میدهد.
جونگکوک: بیا بریم.
جونگکوک به آرامی بازوی ا/ت را میگیرد. ا/ت که هنوز نمیداند چه اتفاقی دارد میافتد، به دنبال او راه میافتد. دوستان جونگکوک با تعجب به آنها نگاه میکنند.
صحنه: یک هفته بعد، راهروی خلوت مدرسه
جونگکوک ا/ت را در راهروی خلوت مدرسه میبیند. او از دور ا/ت را تماشا میکند. چهرهاش آرامتر شده و دیگر آن نگاه قلدرانه همیشگی را ندارد. وقتی ا/ت متوجه حضورش میشود، میخواهد راهش را کج کند اما جونگکوک صدایش میزند.
جونگکوک: ا/ت، صبر کن.
ا/ت با تردید میایستد و به طرف او برمیگردد.
ا/ت: چی... چی کار داری؟
جونگکوک: میخواستم... میخواستم بابت اون روز معذرتخواهی کنم. هم از طرف خودم، هم از طرف دوستم. کارمون خیلی بد بود.
ا/ت با تعجب به او نگاه میکند. این اولین باری است که جونگکوک با او اینطور صحبت میکند.
ا/ت: معذرت میخوای؟ تو؟
جونگکوک: آره. از وقتی اون اتفاق افتاد... حس خیلی بدی دارم. نمیتونم اون لحظهای که درد کشیدی رو فراموش کنم.
سکوت کوتاهی بین آنها برقرار میشود. ا/ت نمیداند چه بگوید.
جونگکوک: (با لحنی جدیتر) ا/ت، من... من یه مدته که دارم بهت فکر میکنم. میدونم خیلی اذیتت کردم، خیلی بد رفتار کردم. اما... اما یه چیزی توی تو هست که... که نمیتونم نادیده بگیرمش.
* ا/ت: دختری زیبا، مظلوم با چشمهای سبز، پوست سفید و موهای بلند و مشکی.
* جونگکوک (کوک): پسر قلدر مدرسه، رهبر یک گروه.
* یکی از دوستان کوک: عضوی از گروه جونگکوک.
صحنه: راهروی مدرسه
ا/ت با قدمهای آهسته و سر پایین از کنار گروه جونگکوک رد میشود. صدای خندههای آنها را میشنود و شانههایش ناخودآگاه کمی جمع میشوند.
یکی از دوستان کوک: (با لحن تمسخرآمیز) اوه، ببین کی اینجاست! باز این موش کوچولو اومده.
جونگکوک و بقیه اعضای گروهش میخندند. جونگکوک جلو میآید و راه ا/ت را سد میکند.
جونگکوک: کجا با این عجله خانوم خوشگله؟ نکنه باز داری از دست ما فرار میکنی؟
ا/ت سرش را بلند نمیکند و صدایش به لرزه میافتد.
ا/ت: لطفا... بذارید برم.
جونگکوک: چرا باید بذاریم بری؟ ما تازه داریم خوش میگذرونیم.
ناگهان یکی از دوستان جونگکوک که پشت سر او ایستاده، آرنجش را به آرامی به پهلوی ا/ت میزند. ا/ت آهی میکشد و دستش را روی پهلویش میگذارد. صورتش از درد جمع میشود.
ا/ت: آخ...
جونگکوک که تا آن لحظه فقط میخندید، با دیدن چهره درهم رفته ا/ت و شنیدن صدایش، اخم میکند. متوجه میشود که ضربه دوستش اتفاقی نبوده و ا/ت واقعا درد دارد. درست در همان لحظه، لکهای کوچک از خون روی دامن روشن ا/ت ظاهر میشود. ا/ت با دیدن آن، رنگش میپرد و دستپاچه میشود.
ا/ت: (با صدای گرفته) من... من باید برم.
جونگکوک با دیدن لکه خون، ناگهان چهرهاش تغییر میکند. عصبانیت در چشمانش موج میزند. برمیگردد و با خشم به دوستش نگاه میکند.
جونگکوک: تو چه غلطی کردی؟
دوست جونگکوک: (با تعجب) چی شده؟ فقط یه ضربه کوچیک بود دیگه.
جونگکوک بدون هیچ حرفی به طرف دوستش حملهور میشود و او را کنار میزند.
جونگکوک: خفه شو! دیگه حق نداری به اون نزدیک بشی، فهمیدی؟
دوستش که از این واکنش ناگهانی جونگکوک شوکه شده، چیزی نمیگوید و با ترس عقب میرود. جونگکوک برمیگردد و به ا/ت نگاه میکند که هنوز دستش را روی پهلویش نگه داشته و به لکه خون روی دامنش خیره شده است.
جونگکوک: (با صدایی آرامتر) حالت خوبه؟
ا/ت که از این تغییر رفتار ناگهانی جونگکوک گیج شده، فقط سرش را به نشانه منفی تکان میدهد.
جونگکوک: بیا بریم.
جونگکوک به آرامی بازوی ا/ت را میگیرد. ا/ت که هنوز نمیداند چه اتفاقی دارد میافتد، به دنبال او راه میافتد. دوستان جونگکوک با تعجب به آنها نگاه میکنند.
صحنه: یک هفته بعد، راهروی خلوت مدرسه
جونگکوک ا/ت را در راهروی خلوت مدرسه میبیند. او از دور ا/ت را تماشا میکند. چهرهاش آرامتر شده و دیگر آن نگاه قلدرانه همیشگی را ندارد. وقتی ا/ت متوجه حضورش میشود، میخواهد راهش را کج کند اما جونگکوک صدایش میزند.
جونگکوک: ا/ت، صبر کن.
ا/ت با تردید میایستد و به طرف او برمیگردد.
ا/ت: چی... چی کار داری؟
جونگکوک: میخواستم... میخواستم بابت اون روز معذرتخواهی کنم. هم از طرف خودم، هم از طرف دوستم. کارمون خیلی بد بود.
ا/ت با تعجب به او نگاه میکند. این اولین باری است که جونگکوک با او اینطور صحبت میکند.
ا/ت: معذرت میخوای؟ تو؟
جونگکوک: آره. از وقتی اون اتفاق افتاد... حس خیلی بدی دارم. نمیتونم اون لحظهای که درد کشیدی رو فراموش کنم.
سکوت کوتاهی بین آنها برقرار میشود. ا/ت نمیداند چه بگوید.
جونگکوک: (با لحنی جدیتر) ا/ت، من... من یه مدته که دارم بهت فکر میکنم. میدونم خیلی اذیتت کردم، خیلی بد رفتار کردم. اما... اما یه چیزی توی تو هست که... که نمیتونم نادیده بگیرمش.
- ۵.۲k
- ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط