سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۱۸۵
چه بلایی سرم آمده است.
اما درک اینکه آنها بعد از این همه سال قادر به چنین کاری شده بودند برایم غیر ممکن بود. حتی اگر هم باور می کردم آنها با این کارشان نفرین درونم را هم فعال کرده بودند و من در معرض خطری جدی قرار گرفته
بودم
اگر حرف های آنها حقیقت داشت پس چرا قدرتم را فعال کرده بودند؟ یعنی امکان داشت که این همان نفرین شیطان باشد؟ احساس خطر میکردم ذهنم به سرعت روی احتمالات کار میکرد؛ حتی دیگر دردی را احساس
نمی کردم.
- الفرد!
صدای خشایار بسیار ضعیف بود؛ همزمان صدای او توسط نیروی مرموزی به عقب رانده شد، گویی از مایلها دورتر شنیده میشد و در اندک زمانی رو به خاموشی رفت با طنین انداز شدن صدای دیگری در فضا، حتی فرصتی برای اندیشیدن به خشایار پیدا نکرده بودم
« ای آخرین امید من جان ادوارد آخرین پادشاه از سلسله سرخ به کمک انجمن سرخ برای تو کتابی را به یادگار می گذارم که میراثی گرانبها از بنیان گذار ما میباشد و به مرور زمان دانش و اندوخته دیگر بزرگان این سرزمین هم به آن افزوده شده است این کتاب میراثی گرانبها از علوم و رازهای نژاد مکندگان قدرت است که نسل اندر نسل به بزرگ قوم انتقال پیدا کرده است. بدان که قدرت سیاه درون تو که مانند نفرین است فعال شده است. این قدرت سرکش تنها بسته به اراده و تلاش تو رام خواهد شد و اگر کنترل نشود تو را نابود میکند بدان تو همچون نوری در ظلمات شب برای ما هستی پس با تمام توانت با این سیاهی مقابله کن
آخرین پادشاه از سلسله سرخ
جان ادوارد »
هجوم دوباره خاطرات که همراه با درد شدید بود باعث شد که باز از درد به خودم بپیچم؛ انگار هنوز جسم داشتم در میان این خاطرات عجیب فرد سفید پوشی را دیدم که روی ردای سفیدش تصویر پرنده ای هفت رنگ میان
نقش بسته بود زمانیکه او به سمت من ،برگشت یکباره تبدیل به موجود کریه المنظری شد که در درخشش حاصل از سنگهای مرمر تالار ناپدید شده بود اینبار هم قادر به تکان دادن بدنم نبودم؛ حتی قادر نبودم که پلکهایم را تکان دهم گویی هیچ پلکی برای بستن چشمانم نداشتم.
بی
آنکه بخواهم نگاهم بر روی موجودی قرار داشت که با چشمان سرخش من را نگاه می کرد. - پس تو آخرین بازمانده هستی؟ اگر کسی به خاطر این تصاورات دیوانه خطاب می کرد حتما باورش میکردم هر لحظه که می گذشت بیشتر شگفت زده میشدم و در این لحظه آن موجود با من حرف زده بود بی آنکه لبهایش تکانی بخورند. خواستم حرفی بزنم اما قادر به هیچ کاری نبودم
بهتره به خودت فشار ،نیاری فکر میکردم تا حالا متوجه شده باشی که جسم نداری
میخواستم بگویم خودم میدانم؛ اما قادر به کاری نبودم صدای او در تالار می پیچید چشمان سرخش به شکلی آزاردهنده روی من قفل شده بودند حتی یک بار هم پلک نزده بود دوباره صدای او را شنیدم که گفت:
ـ بهتره خوب به حرفام دقت کنی برای اینکه بتونم قدرتت رو فعال کنم و از همه مهمتر سخنان انجمن و پادشاه رو بهت ،برسونم مجبور شدم بخشی از قدرتم رو به شیطان بدم تا بتونم در این تالار باقی بمونم ... پس بهتره خوب گوش کنی و حرفهای من رو به خاطر بسپاری
چه بلایی سرم آمده است.
اما درک اینکه آنها بعد از این همه سال قادر به چنین کاری شده بودند برایم غیر ممکن بود. حتی اگر هم باور می کردم آنها با این کارشان نفرین درونم را هم فعال کرده بودند و من در معرض خطری جدی قرار گرفته
بودم
اگر حرف های آنها حقیقت داشت پس چرا قدرتم را فعال کرده بودند؟ یعنی امکان داشت که این همان نفرین شیطان باشد؟ احساس خطر میکردم ذهنم به سرعت روی احتمالات کار میکرد؛ حتی دیگر دردی را احساس
نمی کردم.
- الفرد!
صدای خشایار بسیار ضعیف بود؛ همزمان صدای او توسط نیروی مرموزی به عقب رانده شد، گویی از مایلها دورتر شنیده میشد و در اندک زمانی رو به خاموشی رفت با طنین انداز شدن صدای دیگری در فضا، حتی فرصتی برای اندیشیدن به خشایار پیدا نکرده بودم
« ای آخرین امید من جان ادوارد آخرین پادشاه از سلسله سرخ به کمک انجمن سرخ برای تو کتابی را به یادگار می گذارم که میراثی گرانبها از بنیان گذار ما میباشد و به مرور زمان دانش و اندوخته دیگر بزرگان این سرزمین هم به آن افزوده شده است این کتاب میراثی گرانبها از علوم و رازهای نژاد مکندگان قدرت است که نسل اندر نسل به بزرگ قوم انتقال پیدا کرده است. بدان که قدرت سیاه درون تو که مانند نفرین است فعال شده است. این قدرت سرکش تنها بسته به اراده و تلاش تو رام خواهد شد و اگر کنترل نشود تو را نابود میکند بدان تو همچون نوری در ظلمات شب برای ما هستی پس با تمام توانت با این سیاهی مقابله کن
آخرین پادشاه از سلسله سرخ
جان ادوارد »
هجوم دوباره خاطرات که همراه با درد شدید بود باعث شد که باز از درد به خودم بپیچم؛ انگار هنوز جسم داشتم در میان این خاطرات عجیب فرد سفید پوشی را دیدم که روی ردای سفیدش تصویر پرنده ای هفت رنگ میان
نقش بسته بود زمانیکه او به سمت من ،برگشت یکباره تبدیل به موجود کریه المنظری شد که در درخشش حاصل از سنگهای مرمر تالار ناپدید شده بود اینبار هم قادر به تکان دادن بدنم نبودم؛ حتی قادر نبودم که پلکهایم را تکان دهم گویی هیچ پلکی برای بستن چشمانم نداشتم.
بی
آنکه بخواهم نگاهم بر روی موجودی قرار داشت که با چشمان سرخش من را نگاه می کرد. - پس تو آخرین بازمانده هستی؟ اگر کسی به خاطر این تصاورات دیوانه خطاب می کرد حتما باورش میکردم هر لحظه که می گذشت بیشتر شگفت زده میشدم و در این لحظه آن موجود با من حرف زده بود بی آنکه لبهایش تکانی بخورند. خواستم حرفی بزنم اما قادر به هیچ کاری نبودم
بهتره به خودت فشار ،نیاری فکر میکردم تا حالا متوجه شده باشی که جسم نداری
میخواستم بگویم خودم میدانم؛ اما قادر به کاری نبودم صدای او در تالار می پیچید چشمان سرخش به شکلی آزاردهنده روی من قفل شده بودند حتی یک بار هم پلک نزده بود دوباره صدای او را شنیدم که گفت:
ـ بهتره خوب به حرفام دقت کنی برای اینکه بتونم قدرتت رو فعال کنم و از همه مهمتر سخنان انجمن و پادشاه رو بهت ،برسونم مجبور شدم بخشی از قدرتم رو به شیطان بدم تا بتونم در این تالار باقی بمونم ... پس بهتره خوب گوش کنی و حرفهای من رو به خاطر بسپاری
- ۳.۱k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
