شب، 

شب، 
شب سختی بود.
و چه آسان و چه بی پروا گفت : که دگر حسی نیست.
دل من، هری ریخت، درد با من آمیخت،
قلبم از جا لرزید، قطره اشکم خشکید.
مات و مبهوت شدم.
 

مادرم گفت : بیا
              سفره ی شام چه رنگین شده است.
و سرم،
 آخ سرم
          پر سردرد شده.
باز هم مادر گفت :
کودکم موقع شام است، 
                                بیا.
 

چشمها را بستم،
با دل خود گفتم :
سهم دل نازک من،
پاسخی سرد نبود!!
شوق دیدار کجاست؟!
او که با من میگفت : دل سنگش، تنگ است.
 

دلم از سینه جدا شد، نفسم بند آمد.
و دلم، این دل پاک
         که چه امید عبث داشت به دل.
این هم از قصه ی عشق لیلی،
                                وای بر مجنونم.
 

مرگ من بود همان لحظه که گفت :
                                     سخنی با تو ندارم،
                                                            قهرم.
                 کاشکی میمردم. 
وقت رفتن شده دوست 
آخرین شعر مرا هم تو بخوان و به این آخر بد هم تو بخند
خنده ات تسکینی است،
 به دل خون شده ام
                      فصل مرگم پیداست
                   ((جشن مرگم برپاست