(سناریو فرفره های انفجاری)(BL)
پارت ۲
قبل از اینکه ا/ت بتواند حتی کلمه‌ای بگوید، والت مثل یک گردباد کوچک دستش را گرفت و به سمت راه‌پله‌ها کشید. هر چه به پشت‌بوم نزدیک‌تر می‌شدند، صدایِ برخوردِ تیزِ پلاستیک و فلز و چرخشِ ممتدِ فرفره‌ها در فضا طنین‌انداز می‌شد.
وقتی به پشت‌بوم رسیدند، چشمِ ا/ت ناگهان روی نیمکتِ فلزیِ وسطِ محوطه قفل شد. همان پسر… همان پسری که چند ساعت پیش به او برخورد کرده بود. شو کورنای! شو، بی‌تفاوت به هیاهوی اطراف، با چهره‌ای متفکر و نگاهی که انگار اعماقِ فرفره‌اش را می‌دید، در حال تمرین بود.
ا/ت ناخودآگاه استینِ لباسِ والت را گرفت و با صدایی که از شدتِ هیجان می‌لرزید، توی گوشش زمزمه کرد.
ا/ت:«والت… اون پسر مو سفیده رو میشناسم والت؟»
والت که تا آن لحظه با خوشحالی می‌دوید، ناگهان ایستاد. چشمانش گرد شد و با تعجبِ تمام برگشت سمت ا/ت: «چی؟ تو شو رو می‌شناسی؟ اون بهترین دوست منه! ما از وقتی که قدِ نخود بودیم با هم فرفره‌بازی می‌کردیم!»
ا/ت که صورتش از خجالت گل انداخته بود، کمی خودش را جمع‌وجور کرد و با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، دوباره توی گوشِ والت پچ‌پچ کرد
ا/ت: «والت… ببین، من.... یعنی… یه‌جورایی... خوشم.. اومده ازش.»
والت خشکش زد. مغزش لحظه‌ای هنگ کرد. مثل فرفره‌ای که تعادلش را از دست داده باشد، بین نگاه کردن به شو و چهره‌یِ مضطربِ ا/ت مردد مانده بود. در حالی که سعی می‌کرد خنده‌اش را کنترل کند، با صدایی که از تعجب کمی بالا رفته بود، زیر لب گفت
والت: «شو؟ تو؟ آخه… چرا یهو اون؟»
والت لحظه‌ای سکوت کرد، اما بعد، تمامِ آن انرژیِ بی‌پایانش دوباره به چشمانش برگشت. با همان لبخندِ شیطنت‌آمیز و معروفش، زد زیر خنده؛ خنده‌ای که باعث شد چند نفر از بقیه بچه‌ها هم سرشان را به سمت آن‌ها برگردانند. شو، که تا آن لحظه با تمرکزِ فولادین روی استادیوم متمرکز بود، با شنیدن صدای خنده‌ی والت، ذره‌ای سرش را به سمت آن‌ها چرخاند. نگاهش برای ثانیه‌ای کوتاه، روی چشمانِ مضطربِ ا/ت قفل شد. همان قرمزِ نافذ، همان سردیِ کشنده که انگار داشت ا/ت را از درون اسکن می‌کرد.
والت، که انگار متوجه نگاهِ شو شده بود، دستش را دورِ گردنِ ا/ت انداخت و او را به جلو هل داد.
والت: «اووووه! فکر کنم بالاخره یه حریفِ خیلی جدی پیدا کردی! نه برای فرفره، بلکه برای قلبت، ا/ت!»
ا/ت از شدتِ خجالت احساس می‌کرد گوش‌هایش در حالِ آتش گرفتن است.
ا/ت: «والت! خفه شو! آبروم رو بردی!»
اما والت که انگار موتورش تازه روشن شده باشد، اهمیتی به اعتراضاتِ ا/ت نمی‌داد. او با صدای بلندی که به گوشِ تمامِ افرادِ حاضر در پشت‌بوم رسید، فریاد زد.
والت: «هی، شو! بیا اینجا! یه نفر هست که می‌خواد بیشتر باهات آشنا بشه، البته اگه می‌تونی از فرفره‌ت دل بکنی!»
شو، بی‌تفاوت، فرفره‌اش را با مهارتِ خاصی متوقف کرد. با حرکاتِ آرام و حساب‌شده‌ای سمت والت آمد. قدِ بلند و استایلِ خاصش باعث می‌شد هر قدمی که به سمت آن‌ها برمی‌داشت، برای ا/ت مثلِ حرکت در صحنه آهسته باشد.
او مقابلِ ا/ت ایستاد. اختلافِ قدیِ آن‌ها و آن هاله‌یِ سنگینی که دورِ شو بود، باعث شد ا/ت ناخودآگاه یک قدم به عقب بردارد، اما والتِ شیطنت‌آمیز، با خنده کمرِ ا/ت را گرفت و مانعِ عقب‌نشینی‌اش شد.
شو نگاهش را از والت گرفت و مستقیماً به چشمانِ ا/ت دوخت. صدایش همان‌قدر بم و مهارشده بود که در راهرو شنیده بود
شو: «والت همیشه عادت داری زیادی حرف بزنی.»
سپس مکثی کرد و در حالی که گوشه‌ی لبش به اندازه‌ی یک میلی‌متر بالا رفت—حرکتی که برای کسی مثل شو یک لبخندِ بزرگ محسوب می‌شد—اضافه کرد.
شو: «…ولی تو همونی نیستی که صبح توی راهرو باهام برخورد کرد؟»
والت که از این مکالمه حسابی به وجد آمده بود، نیشش تا بناگوش باز شد.
والت: «دیدی ا/ت؟ حافظه‌اش از فرفره‌بازی‌اش هم بهتره! خب، دیگه من نیستم و شما دوتا!»
والت با یک شیرجه‌ی سریع، از آنجا دور شد تا به قول خودش «فضا را برای رمانتیک شدن!» خالی کند، اما در واقع فقط داشت به تماشایِ ماجرا از دور می‌نشست.
حالا ا/ت مانده بود و شو کورنای. پسری که انگار از یخ و آتش ساخته شده بود. سکوتِ سنگینی بینشان برقرار شد، سکوتی که فقط با صدای بادِ ملایمِ پشت‌بوم پر می‌شد. شو دستش را به سمتِ جیبش برد. ا/ت با خودش فکر کرد.
ا/ت: (در ذهن)«الان می‌خواد چیکار کنه؟ یعنی اونم به من توجهی داره ؟»
شو، با خونسردیِ ترسناکی به سمت ا/ت قدم برداشت. هر قدمش مثل پتکی بر قلب ا/ت می‌کوبید. او آن‌قدر نزدیک شد که ا/ت می‌توانست گرمای نفس‌هایش را روی صورتش حس کند.
ادامه دارد حرس بقورید تا پارت بعد بای
^_________^
#سناریو
#فرفره_های_انفجاری #شو_کورنای و #داستان_انیمه‌ای
قبل از اینکه ا/ت بتواند حتی کلمه‌ای بگوید، والت مثل یک گردباد کوچک دستش را گرفت و به سمت راه‌پله‌ها کشید. هر چه به پشت‌بوم نزدیک‌تر می‌شدند، صدایِ برخوردِ تیزِ پلاستیک و فلز و چرخشِ ممتدِ فرفره‌ها در فضا طنین‌انداز می‌شد.
وقتی به پشت‌بوم رسیدند، چشمِ ا/ت ناگهان روی نیمکتِ فلزیِ وسطِ محوطه قفل شد. همان پسر… همان پسری که چند ساعت پیش به او برخورد کرده بود. شو کورنای! شو، بی‌تفاوت به هیاهوی اطراف، با چهره‌ای متفکر و نگاهی که انگار اعماقِ فرفره‌اش را می‌دید، در حال تمرین بود.
ا/ت ناخودآگاه استینِ لباسِ والت را گرفت و با صدایی که از شدتِ هیجان می‌لرزید، توی گوشش زمزمه کرد.
ا/ت:«والت… اون پسر مو سفیده رو میشناسم والت؟»
والت که تا آن لحظه با خوشحالی می‌دوید، ناگهان ایستاد. چشمانش گرد شد و با تعجبِ تمام برگشت سمت ا/ت: «چی؟ تو شو رو می‌شناسی؟ اون بهترین دوست منه! ما از وقتی که قدِ نخود بودیم با هم فرفره‌بازی می‌کردیم!»
ا/ت که صورتش از خجالت گل انداخته بود، کمی خودش را جمع‌وجور کرد و با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، دوباره توی گوشِ والت پچ‌پچ کرد
ا/ت: «والت… ببین، من.... یعنی… یه‌جورایی... خوشم.. اومده ازش.»
والت خشکش زد. مغزش لحظه‌ای هنگ کرد. مثل فرفره‌ای که تعادلش را از دست داده باشد، بین نگاه کردن به شو و چهره‌یِ مضطربِ ا/ت مردد مانده بود. در حالی که سعی می‌کرد خنده‌اش را کنترل کند، با صدایی که از تعجب کمی بالا رفته بود، زیر لب گفت
والت: «شو؟ تو؟ آخه… چرا یهو اون؟»
والت لحظه‌ای سکوت کرد، اما بعد، تمامِ آن انرژیِ بی‌پایانش دوباره به چشمانش برگشت. با همان لبخندِ شیطنت‌آمیز و معروفش، زد زیر خنده؛ خنده‌ای که باعث شد چند نفر از بقیه بچه‌ها هم سرشان را به سمت آن‌ها برگردانند. شو، که تا آن لحظه با تمرکزِ فولادین روی استادیوم متمرکز بود، با شنیدن صدای خنده‌ی والت، ذره‌ای سرش را به سمت آن‌ها چرخاند. نگاهش برای ثانیه‌ای کوتاه، روی چشمانِ مضطربِ ا/ت قفل شد. همان قرمزِ نافذ، همان سردیِ کشنده که انگار داشت ا/ت را از درون اسکن می‌کرد.
والت، که انگار متوجه نگاهِ شو شده بود، دستش را دورِ گردنِ ا/ت انداخت و او را به جلو هل داد.
والت: «اووووه! فکر کنم بالاخره یه حریفِ خیلی جدی پیدا کردی! نه برای فرفره، بلکه برای قلبت، ا/ت!»
ا/ت از شدتِ خجالت احساس می‌کرد گوش‌هایش در حالِ آتش گرفتن است.
ا/ت: «والت! خفه شو! آبروم رو بردی!»
اما والت که انگار موتورش تازه روشن شده باشد، اهمیتی به اعتراضاتِ ا/ت نمی‌داد. او با صدای بلندی که به گوشِ تمامِ افرادِ حاضر در پشت‌بوم رسید، فریاد زد.
والت: «هی، شو! بیا اینجا! یه نفر هست که می‌خواد بیشتر باهات آشنا بشه، البته اگه می‌تونی از فرفره‌ت دل بکنی!»
شو، بی‌تفاوت، فرفره‌اش را با مهارتِ خاصی متوقف کرد. با حرکاتِ آرام و حساب‌شده‌ای سمت والت آمد. قدِ بلند و استایلِ خاصش باعث می‌شد هر قدمی که به سمت آن‌ها برمی‌داشت، برای ا/ت مثلِ حرکت در صحنه آهسته باشد.
او مقابلِ ا/ت ایستاد. اختلافِ قدیِ آن‌ها و آن هاله‌یِ سنگینی که دورِ شو بود، باعث شد ا/ت ناخودآگاه یک قدم به عقب بردارد، اما والتِ شیطنت‌آمیز، با خنده کمرِ ا/ت را گرفت و مانعِ عقب‌نشینی‌اش شد.
شو نگاهش را از والت گرفت و مستقیماً به چشمانِ ا/ت دوخت. صدایش همان‌قدر بم و مهارشده بود که در راهرو شنیده بود
شو: «والت همیشه عادت داری زیادی حرف بزنی.»
سپس مکثی کرد و در حالی که گوشه‌ی لبش به اندازه‌ی یک میلی‌متر بالا رفت—حرکتی که برای کسی مثل شو یک لبخندِ بزرگ محسوب می‌شد—اضافه کرد.
شو: «…ولی تو همونی نیستی که صبح توی راهرو باهام برخورد کرد؟»
والت که از این مکالمه حسابی به وجد آمده بود، نیشش تا بناگوش باز شد.
والت: «دیدی ا/ت؟ حافظه‌اش از فرفره‌بازی‌اش هم بهتره! خب، دیگه من نیستم و شما دوتا!»
والت با یک شیرجه‌ی سریع، از آنجا دور شد تا به قول خودش «فضا را برای رمانتیک شدن!» خالی کند، اما در واقع فقط داشت به تماشایِ ماجرا از دور می‌نشست.
حالا ا/ت مانده بود و شو کورنای. پسری که انگار از یخ و آتش ساخته شده بود. سکوتِ سنگینی بینشان برقرار شد، سکوتی که فقط با صدای بادِ ملایمِ پشت‌بوم پر می‌شد. شو دستش را به سمتِ جیبش برد. ا/ت با خودش فکر کرد.
ا/ت: (در ذهن)«الان می‌خواد چیکار کنه؟ یعنی اونم به من توجهی داره ؟»
شو، با خونسردیِ ترسناکی به سمت ا/ت قدم برداشت. هر قدمش مثل پتکی بر قلب ا/ت می‌کوبید. او آن‌قدر نزدیک شد که ا/ت می‌توانست گرمای نفس‌هایش را روی صورتش حس کند.
ادامه دارد حرس بقورید تا پارت بعد بای
^_________^
#سناریو
#فرفره_های_انفجاری #شو_کورنای و #داستان_انیمه‌ای
- ۶.۴k
- ۱۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
