^فیک جونگکوک^(پارت۷۵)

لحنم چنان تند و کثیف بود که انگار داشتم تمام غرورش رو زیر پا میذاشتم.
سکوت بعد از حرفم، از سکوت قبل، سنگین‌تر و ترسناک‌تر بود. انگار زمان متوقف شد. فقط صدای برخورد شدید بارون به زمین بود. اما من، اون لحظه، فقط صدای نفس‌های جونگکوک رو میشنیدم؛ نفس‌هایی که کوتاه، تند و از شدت خشم، مثل غرش یه شکارچی زخمی بود.
نگاهش… نگاهش دیگه آدم نبود. اون سیاهی توی چشماش، حالا داشت میبلعیدتم. رگ گردنش و فکش چنان منقبض شده بود که حس میکردم هر لحظه ممکنه از هم بپاشه. اون مکث کرد، اما نه برای فکر کردن؛ برای جمع کردن تمام وحشی‌گریش.
قبل از اینکه حتی بتونم پلک بزنم، یه حرکت سریع و بی‌رحمانه کرد. دستش رو مثل یه زنجیر دور گردنم حلقه کرد...
نه اونقدر سفت که خفم کنه، اما اونقدر محکم که بفهمم دیگه هیچ راه فراری ندارم. با یه قدرت بدوی، من رو به سمت خودش کشید. بدنم با شدت به سینه‌ سفت و عضلانیش کوبیده شد، جوری که تمام هوام یهو پرید.
و بعد…
اون من رو نبوسید... اون به من حمله کرد.
لباش رو با یه وحشی‌گری تمام‌عیار روی لبام کوبید، جوری که حس کردم تمام استخون‌های صورتم داره به هم فشار میاد. این یه بوسه نبود؛ این یه برخورد دو تا نیروی متضاد بود که داشتن همدیگه رو نابود میکردن. طعم بارون، نمک اشک،اون حرارت وحشتناک دهنش،سردی پرسینگ لبش، تمام وجودم رو پر کرد.
جونگکوک جوری من رو میبوسید که انگار میخواست تمام اون کلمات سمی رو که بهش گفته بودم، از توی گلو و دهنم بیرون بکشه و اون‌ها رو با دهن خودش بچینه. دندون‌هاش ناخودآگاه به لبم فشار آورد و اون درد خفیف، مثل بنزینی بود که روی آتیش اون لحظه ریخته شد. دستش که دور گردنم بود، حالا به پایین سر خورد و کمرم رو با چنان فشار و ولعی گرفت که حس کردم میخواد من رو توی بدنش حل کنه.
توی اون لحظه، بین اون همه خشم و نفرت، یه چیز دیگه هم بود؛ یه کشش تاریک و خطرناک که داشت از ته وجودم بالا میومد. اون داشت با بوسش بهم ثابت میکرد که حق داره، که میتونه، و که من… من تحت سلطه‌ وحشیانه‌ اونم.
__
ادامه‌دارد...