بخش اول
خون و اعدام
داستانی منثور با برداشتی از قطعه «سرزمین برتر» علی سورنا
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آفتاب، همانند تازیانه‌ای از آتش، بر جان میدان می‌کوبید. گرمایش چون نفرینی خاموش، از پوست می‌گذشت و مغز را نشانه می‌رفت. در میان بازار، فریادها تکرار می‌شدند، کوبنده، بی‌امان؛ قصاب‌ها در میان میله و خون، آواز مرگ را تکرار می‌کردند.
«گوشت... گوشت، همین حالا!»
چاقوها بالا می‌رفتند، پایین می‌آمدند. کسی داد می‌زد:
«جا بده، بجنب!»
و دیگری غرید:
«راه رو وا کن یا له می‌شی، مثل گوشت سینی جلو آتش!»
کامیونی نزدیک شد. ترمزهایش زوزه‌ای کشیدند و بارش را روی سنگفرش خیابان ریخت: میله، قفس، زنجیر، ورق‌های فلز. مردانی در سکوت شروع به ساختن کردند؛ دایره‌ای آهنین—داربستی برای مراسمی که نامش "نور" بود، اما در جوهر، جز تاریکی چیزی نداشت.
من از مردم می‌ترسیدم. از نگاه‌های خالی. در میان جمعیت، بی‌صدا می‌چرخیدم، سایه‌ای گم.
و تو...
تو راه را با چشم‌هایت باز می‌کردی. گام‌هایت بی‌صدا، اما مطمئن بودند. من رد آن گام‌ها را دنبال می‌کردم، گویی خاک فقط زیر پای تو معنا داشت.
تو شعر را میان غرفه‌های سرب و بوی روغن زنده می‌کردی. تا آنکه صدایی، خش‌دار و خسته، پشتم را لرزاند:
«پسر... اینجا بیا.»
نظامی‌ای، با چشمانی کبود ایستاده بود. گفت:
«منم یه روز، مثل تو بودم... با کفش‌های پوسیده، توی همین کوچه‌ها.»
آهی کشید:
«عصر وقت نوره. اگه بچه بیاری، گوشت می‌دن... نه برای خوردن. برای باور کردن.»
تو آمدی. دستی گذاشتی بر شانه‌ام.
آرام گفتی:
«کمک نمی‌خوای؟ یا همه اینجا با سکوت کشته می‌شن؟»
شهری که لبریز از بوی مورفین بود، در خودش فرو رفت. خورشید، آخرین خنجرش را در گلوی ظهر فرو کرد.
کامیون برگشت. در قفس باز شد. یکی داخل رفت. اینجا... اینجا همان "مراسم نور" بود...
داستانی منثور با برداشتی از قطعه «سرزمین برتر» علی سورنا
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آفتاب، همانند تازیانه‌ای از آتش، بر جان میدان می‌کوبید. گرمایش چون نفرینی خاموش، از پوست می‌گذشت و مغز را نشانه می‌رفت. در میان بازار، فریادها تکرار می‌شدند، کوبنده، بی‌امان؛ قصاب‌ها در میان میله و خون، آواز مرگ را تکرار می‌کردند.
«گوشت... گوشت، همین حالا!»
چاقوها بالا می‌رفتند، پایین می‌آمدند. کسی داد می‌زد:
«جا بده، بجنب!»
و دیگری غرید:
«راه رو وا کن یا له می‌شی، مثل گوشت سینی جلو آتش!»
کامیونی نزدیک شد. ترمزهایش زوزه‌ای کشیدند و بارش را روی سنگفرش خیابان ریخت: میله، قفس، زنجیر، ورق‌های فلز. مردانی در سکوت شروع به ساختن کردند؛ دایره‌ای آهنین—داربستی برای مراسمی که نامش "نور" بود، اما در جوهر، جز تاریکی چیزی نداشت.
من از مردم می‌ترسیدم. از نگاه‌های خالی. در میان جمعیت، بی‌صدا می‌چرخیدم، سایه‌ای گم.
و تو...
تو راه را با چشم‌هایت باز می‌کردی. گام‌هایت بی‌صدا، اما مطمئن بودند. من رد آن گام‌ها را دنبال می‌کردم، گویی خاک فقط زیر پای تو معنا داشت.
تو شعر را میان غرفه‌های سرب و بوی روغن زنده می‌کردی. تا آنکه صدایی، خش‌دار و خسته، پشتم را لرزاند:
«پسر... اینجا بیا.»
نظامی‌ای، با چشمانی کبود ایستاده بود. گفت:
«منم یه روز، مثل تو بودم... با کفش‌های پوسیده، توی همین کوچه‌ها.»
آهی کشید:
«عصر وقت نوره. اگه بچه بیاری، گوشت می‌دن... نه برای خوردن. برای باور کردن.»
تو آمدی. دستی گذاشتی بر شانه‌ام.
آرام گفتی:
«کمک نمی‌خوای؟ یا همه اینجا با سکوت کشته می‌شن؟»
شهری که لبریز از بوی مورفین بود، در خودش فرو رفت. خورشید، آخرین خنجرش را در گلوی ظهر فرو کرد.
کامیون برگشت. در قفس باز شد. یکی داخل رفت. اینجا... اینجا همان "مراسم نور" بود...
- ۲.۵k
- ۱۰ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
