نگو دوستت دارم

نگو دوستت دارم


انسان این واژه ِ تَرَک خورده را باور می

کند . . .

دست و پای قلبش را گم میکند


انسان است دیگر ، عاشقی زود باور ،
تقصیری ندارد . . .


از کاه ِ خیال ِ تو کوهی میسازد بر فراز ِ رویاهایش


آن وقت تو میروی و او میماند با روحی زخمی،


تو میشوی شاه ِ قصه و او جذامی ِ طرد شده از افسانه ها


می میرد ، به همین آسانی


نگو دوستت دارم . . . نگو . . .