نگو دوستت دارم

نگو دوستت دارم

انسان این واژه ِ تَرَک خورده را باور می کند . . .

دست و پای قلبش را گم میکند

انسان است دیگر ، عاشقی زود باور ، تقصیری ندارد . . .

از کاه ِ خیال ِ تو کوهی میسازد بر فراز ِ رویاهایش

آن وقت تو میروی و او میماند با روحی زخمی،

تو میشوی شاه ِ قصه و او جذامی ِ طرد شده از افسانه ها

می میرد ، به همین آسانی

نگو دوستت دارم . . .

نگو . .