19 پاییز از زندگیم می‌گذرد روبه بیستمین پاییز زندگی هستم.

19 پاییز از زندگیم می‌گذرد روبه بیستمین پاییز زندگی هستم.
در گذشت روزها به دنبال همراهی بودم که مرا تا موفقیت ها و شادی ها یاری کند آدمی واقعی که خوشبختی را کنار هم جشن بگیریم... اما هیچکس همراه نماند هرکس آمد نیمه راه بود... رفیق _عشق...
همه در میان راه پیاده شدند و رفتند پی خودشان... فهمیدم ادم ها همه مسافرند از همراهی و سفر باتو خوششان نیامد و سیر شدند پیاده میشوند... ادامه ی راه را خودت باید بروی.
چند صباحی در جاده ی غم با موزیک دلخراشی از جنس تنهایی..
اما بس است.
دیگر نیازی ب همراهی کسی ندارم ادم ها بی وفاییشان را بارها و بارها ثابت کرده اند.
ارزویی در دل دارم که نامش شهادت است.
و میگویند شهادت را جز ب اهل درد ندهند.
بگذار بروند بگذار در این دنیای کوچک ب فکر خودشان و ارزوهایشان باشند.
قول می دهم خودم رفیق خودم باشم عاشق خودم باشم.
دریای عشق را در رود آدمی نریزم چون رود توان حمل دریارا ندارد.
برای همه ی رفته ها رفیقانم دوستانم و فاطمه ام ارزوی عاقبت بخیری دارم.
امیدوارم بفهمند دنیا ارزش دل شکستن را ندارد.

خداوندا ببخش بخاَطر هر بدی که در حق همراهانم کردم.
خودت مرا در اغوش بگیر و نگذار محتاح ادمی باشم (=.