منافقانی با نقاب وفاق... افساد طلبانی پیمانه پر نفاق

بــاٰزآوِخّـته! بـاخیالِ بـال بÃ
آزُخُنّیاگریِ سِخر:(سِحّر) وُوِبـالّ آمِخته بـتـازّایّجانُ نفْسُ سرُ گردن بازّ
مَنّخود..خودم در بنّدگی برخودهَمَمّ شوریده ام
بالها را یکّبارّمن، اِیّـریخّّت گَریکّـ هُــ یـِکّـ ـٰٓـنّ در بَندِ عشّق در اوجِ اِیّـرّ پاریده ام
هرّبارّ من در روشنٰٓی یک بارّگیـ از عافّ یَّـتّ بَـنده هَـریَـدَمّـبُـبّـریدِ اَمّـ دل رازخود بَـرّ کنّده‌ام باراز دیگر زنّده‌امّ...اُفّــ گویان...اُتُ هرّنیمّبال...آنّ هَـرÕNعقّلُ دلّ وانّدیشه OOّّّّF از بیخّـ و بُـنّـسو زیـده‌ام؛ ایّ مَـردُمان ای مردمان!هِی نامَردمان!هِـیّ مُرّدِها...!از منکه نایَد مرّدُمی!،دیوانه هم ننّدیشَدّآن کِـاَنّدَرّ دل انّـدیشیده‌ام هـرّ دَم به دَمّـــ..،
مَـلَـکّ دیوانِ کوکب ریـخّـتِ وَزّ شُوّرِ شورِ دلِ من بُـگّـریخّته...ای رِخّـنِ گَـر...،منهم کِبا طَیّـرِاجلّ آمیخّ تِـح هَـمّـرَهِـ تیـرِ پـیرِ بالّــ..ـ اینّـراهرا در زیسّـتن باروشناپیریده‌ام هرّ پرّواز...ای همیشه رابراه در نیش و سوگِ بی شِ ها... آهّا..!درروضـهٔ این بِـَین ها هـرّوزِ این رَهّـزیـسّتی عقّلم ز من هرمرتبه هُشّیارّشد..انگار گوئیی..:از عَلَقّ من روزه امّ !ـ!
در آث مانُ دَرّه وِی خواهدّ کِترسانَـد مرآ!!اِفّ طارّ، وُ حـیّـفــ پنّـداشت...!ما بین دُکُـهّ دَرّٰٓهِـ یافتِ دَرِ چاهِ دُرّ رِی یا درّبِ غیبِ دُرّ شاه تَـقَـرُّب برمُطاراتِ(فرودگاه ها) سُلیّمانیِ راهّـ..،نادیده‌ام!هم آن پیمانهٔ خوش کَِـیّ لِ راه خوش گِـلَمّ! اِی اُلّـفِ بِیّـرَق هِی دِرفّـش اَلف اَلف یادِ گیسِ رسّتم یادِ زُلّـفِ آذرخّـش تیغ تیز اِلّـف کُشّ،من خود کجا ترّسم زو لـیك..لَبَّیکِ شَـکُّــ..شُـبّـهِ وُ شِکّلی بکردم خود به کَـرّات بهراو مِـثّـِـبُــتِـزِنّـدِ..فُرّمِ فولوسّ بِهَر شکل یادِ شِــکِــلّ بؤ پـیـْـسْــْـگِـلّ من گیجِـ کیـ باشم ولی قاصِدّ چُنین گیجی ده‌ام...!
خالی ز چربی گِـیّج ها!ازکاسهٔ إسّتارگان یا گویّ..وَزّ فامِ ۳ِ پِـهّـر..یاخوانِ گرّدونّ فارغم ای چِهّـرِ غَـم تَنّدیس ها...
هر بهار بهّر گدارویان بَسی خُبّ کاسه‌ها با حُبّ من لیسیده‌ام...إیّ پُـرّ اَزّ فـتّنه و شَـرّ...،های سَـرّ دیـسّـها
هـوی اِلّ اِمّ Bـی وَر سَرِ آن دیشّها،اُ،بولّ رَنگ من از برای مَصّلَحت با مُصّلِحی بر زیسّـتـتَـنِ این حَـبّـسُ بُـغّـضِ اینّــ جهـانّها مانده‌ام...!وُ هِیّ غَمم افّزون شود هی باز در هر بازُ دَم،حبسی چرا..! من ازکجا..! کدام را مال کِـرا..!دزّدیده‌ام..! هِـیّ حَـلّـقِ مـیمالم بخا ٰٓکّ...
درحبسِ تـَنّ غرقم بخون وَزّ اشکِــ چَِشّـم تَرّ هَـرّ قُِـرون
دامان خون آلود را در خاکُ مِیّ مالیده‌ام...مانند طِـفّلی درزِهَم سایَّم هر آن مـَذّرعه راهـ، خُ پَـرّ وَرِشّ دارم زخونّ مدام بدنّبال مَذِمَّت پُشت رَعّ، یک بار زاید آدمی...من بارّها زائیده‌ام!باهرجَـهِـشّ چَنّدانّـکِ خواهی در نگرِ در من که نشناسی مرا زیرا از آن کَـمّ دیده‌ای..سوسَری سِرگینِ زاینده هِـرَمّـــ...ــمَـن صدّ صِفّت گردیده‌ام هر مَن بَعّ،در انعکاس..نورِ اَفّـلاکـی بَرِ حُـرّمِ حَـرَمّ مِنّبعدبشنو زمن صَـفّــآواز دردیدهٔ من أندرّ آوَزّ چشم من بنگر مرادر معبدت..!زیرا بُرون از دیـدِها مـنّــ زِلّـگَـهـی بُگّـزیـده‌ام....حِـیّـفّــ...تو مستِ مستِ سرخوشی من مستُ بی‌سَرّ سَرخُـشم باسِرّ خویـشــ
تو عاشقِ خنّدان لبی من بی‌دهان خندیده‌ام..!
من طُرفِ مرّغم کَـزّچمن با کیشّـِ اِشّتهای خویشتن بر هر طَـرفّ در هر حُدود بَرلبّ بِ نَـجّ وا اَلوَدود بی‌دام و بی‌گیرنده‌ای بَـرِنُـسوجّ انّدرحَدیدِ هـرّقفسّ خیزیدِاَم زیرا که این فَنسُ قفسّ،هَـمّـرَهّـ۳ُــجـودِ دوسّتان خوشّتر ز باغُ بوسّـتان
سُــوّ باز هم من گویمـتّ زودّ شُـوّ تـکّـپَـرّ سُـلُ ُ زیراکِـمَـن بَـهررضای یوسفان (ققنوس وارّ) درنَمّ وَرُ...بِسّ تَـرِ...کـَفّـخـیـسِ این تکّ چاهم آرامیده‌ام..،ای شِـرّکِ پُـرّ چِرّکــ بَ۳۰ در زخّم او زاری مکنّ دعوٰی بیماری مکنّ
صدّ جان شیرین داده‌ام تا این بلا بَُِـخّریده‌ام،بَـلی یـآ هم چو پـیـلُ کِرّمِ پیله ها..حیفـهـمّـچُ نان تودر فنااندربلا در اطّـلسُــ خَزّ میروی...بـشّـنو زکِـرّمِ پیله هم کَـأنّـدر قباو لایه ها...ابّریـشـمینّ شفیره ها..مَنّ ازکَرَمّ پوشیده‌ام...