منافقانی با نقاب وفاق... افساد طلبانی پر از نفاق

باٰزآوِخّـته! بـاخیالِ بـال بر
آزُخُنّیاگریِ سِخر:(سِحّر) وُوِبـالّ آمِخته بـتـازّایّجانُ نفْسُ سرُ گردن بازّ
مَنّخود...خودم در بـنّدگی برخودهَمَـمّ شوریده ام
بالها را یکّـبارّ من...اِیّـریخّّت گَر یکّـ هُــ یـِکّـ ـٰٓـنّ در بَـنـدِ عشّق در اوجِ اِیّـرّ پاریده ام
هرّبارّ من در روشنٰٓی یک بارّگیـ از عافّ یَّـتّ بَـندِ هَـریَـدَمّـبُـبّـریدِ اَمّـ دل رازخود بَـرّ کنّده‌ام باراز دیگر زنّده‌امّ...اُفّــ گویان...اُتُ هرّنیمّبال...
آنّ هَـر ONعقّلُ دلّ وانّدیشه OOّّّّF از بیخّـ و بُـنّـسو زیـده‌ام...
ایّ مَـردُمان ای مردمان...!
هِی نامَردمان!هِـیّ مُرّدِها...!از منکه نایَد مرّدُمی!،دیوانه هم ننّدیشَدّآن کِـاَنّدَرّ دل انّـدیشیده‌ام هـرّ دَم به دَمّـــ..،
مَـلَـکّ دیوانِ کوکب ریـخّـتِ وَزّ شُوّرِ شورِ دلِ من بُـگّـریخّته...ای رِخّـنِ گَـر...،منهم کِبا طَیّـرِاجلّ آمیخّ تِـح هَـمّـرَهِـ تیـرِ پـیرِ بالّــ..ـ اینّـراهرا در زیسّـتن باروشناپیریده‌ام هرّ پرّواز...ای همیشه رابراه در نیش و سوگِ بی شِ ها... آهّا..!درروضـهٔ این بِـَین ها هـرّوزِ این رَهّـزیـسّتی عقّلم ز من هرمرتبه هُشّیارّشد..انگار گوئیی..:از عَلَقّ من روزه امّ !ـ!
!! وِی خواهدّ کِترسانَـد مرآ!!اِفّ طارّ، وُ حـیّـفــ پنّـداشت...! ما بین دُکُـهّ دَرّٰٓهِـ یافت دُرّ رِی یا درّبِ غیب تَـقَـرُّب برمُطاراتِ(فرودگاه ها) سُلیّمانیِ راهّـ..،نادیده‌ام!هم آن پیمانهٔ خوش کَِـیّ لِ راه خوش گِـلَـمّ!
من خود کجا ترّسم ز او..! لـیك..لَبَّیکِ شَـکُّــ...شُـبّـهِ وُ شِکّلی بکردم خود به کَـرّات بهراو مِـثّـِـبُــتِــزِنّـدِ.. فُرّمِ فولوسّ بِهَر شکل یادِ شِــکِــلّ بؤ پـیـْـسْــْـگِـلّ من گیجِـ کیـ باشم ولی قاصِدّ چُنین گیجی ده‌ام...!
خالی ز چربی گِـیّج ها!ازکاسهٔ إسّتارگان یا گویّ..وَزّ فامِ ۳ِ پِـهّـر..یاخوانِ گرّدونّ فارغم ای چِهّـرِ غَـم تَنّدیس ها...
هر بهار بهّر گدارویان بَسی خُبّ کاسه‌ها با حُبّ من لیسیده‌ام...إیّ پُـرّ اَزّ فـتّنه و شَـرّ...،های سَـرّ دیـسّـها
هـوی اِلّ اِمّ Bـی وَر سَرِ آن دیشّها،اُ،بولّ رَنگ من از برای مَصّلَحت با مُصّلِحی بر زیسّـتـتَـنِ این حَـبّـسُ بُـغّـضِ اینّــ جهـانّها مانده‌ام...!وُ هِیّ غَمم افّزون شود هی باز در هر بازُ دَم،حبسی چرا..! من ازکجا..! کدام را مال کِـرا..!دزّدیده‌ام..! هِـیّ حَـلّـقِ مـیمالم بخا ٰٓکّ...
درحبسِ تـَنّ غرقم بخون وَزّ اشکِــ چَِشّـم تَرّ هَـرّ قُِـرون
دامان خون آلود را در خاکُ مِیّ مالیده‌ام...مانند طِـفّلی درزِهَم سایَّم هر آن مـَذّرعه راهـ، خُ پَـرّ وَرِشّ دارم زخونّ مدام بدنّبال مَذِمَّت پُشت رَعّ، یک بار زاید آدمی...من بارّها زائیده‌ام!باهرجَـهِـشّ چَنّدانّـکِ خواهی در نگرِ در من که نشناسی مرا زیرا از آن کَـمّ دیده‌ای..سوسَری سِرگینِ زاینده هِـرَمّـــ...ــمَـن صدّ صِفّت گردیده‌ام هر مَن بَعّ،در انعکاس..نورِ اَفّـلاکـی بَرِ حُـرّمِ حَـرَمّ مِنّبعدبشنو زمن صَـفّــآواز دردیدهٔ من أندرّ آوَزّ چشم من بنگر مرادر معبدت..!زیرا بُرون از دیـدِها مـنّــ زِلّـگَـهـی بُگّـزیـده‌ام....حِـیّـفّــ...تو مستِ مستِ سرخوشی من مستُ بی‌سَرّ سَرخُـشم باسِرّ خویـشــ
تو عاشقِ خنّدان لبی من بی‌دهان خندیده‌ام..!
من طُرفِ مرّغم کَـزّچمن با کیشّـِ اِشّتهای خویشتن بر هر طَـرفّ در هر حُدود بَر لبّ بِ نَـجّ وا اَلـوَدود بی‌دام و بی‌گیرنده‌ای بَـرِنُـسوجّ انّدرحَدیدِ هـرّقفسّ خیزیدِاَم زیرا که این فَنسُ قفسّ..،هَـمّـرَهّـ۳ُــجـودِ دوستان خوشّتر ز باغُ بوسّـتان
سُــوّ باز هم من گویمـتّ زودّ شُـوّ تـکّـپَـرّ سُـلُ ُ زیراکِـمَـن بَـهررضای یوسفان (ققنوس وارّ) درنَمّ وَرُ...بِسّ تَـرِ...کـَفّـخـیـسِ این تکّ چاهم آرامیده‌ام...،ای شِـرّکِ پُـرّ چِرّکــ بَ۳۰ در زخّم او زاری مکنّ دعوٰی بیماری مکنّ
صدّ جان شیرین داده‌ام تا این بلا بَُِـخّریده‌ام،بَـلی یـآ هم چو پـیـلُ کِرّمِ پیلـه ها..حیفـهـمّـچُ نان تودر فنااندربلا در اطّـلسُــ خَزّ میروی....بـشّـنو زکِـرّمِ پیله هم کَـأنّـدر قباو لایه ها...ابّریـشـمـینّ شفیره ها..مَنّ ازکَرَمّ پوشیده‌ام...
پوسیده‌ای در راهرو...در دالان...ای نالانّ بر گورِ تَنّ،رُوّ مُناره پیش اِسّـراف ایل من هُـدّهُـد تـبارّ
کـزّ بهرمن در صُورِدَمّ وَزّ گورِتـنّ به غَمّ سرا ریزیده‌ام ای بـَحّـرمن نِی نِیّ چو بـازّ ممّتحن بردوز چشم ازخویشتن کِـبِـمــانّــدِتَـحّـرِمَــم.اِیّ نَـفّـسِــ في الّـنـفّـسِـحَـبّـس، Bـیـنَــفَــسّ
قالبّ جَســدّ..دَر کـالّـبـُـدّ...
اِیّ اَهّـرِمن درقـهّــر نُـقّـلِ دُرُّ نُــقّـرِ چاهِــ مَنّـــ...برخیزکُـنون از خویشـتـنّ..هـمّـچُـطـورّ
تا مؤمنون کامل شوند..هـر دِرَمّ...