نه ڪــــم آورده ام...

نه ڪــــم آورده ام...
نه بریده ام...
خسته هم نیستــــــــم...
فقط میدانے؟
گاهے به پشت سرم ڪــــه نگاه میڪــــنم بی تڪــــیه گاهے اذیتم میڪـند...
سخت است!
همین ڪـه دور میشوے...
همین ڪه ڪــــم پیدا میشوے...
دلـــــــــــــــــــــــــم میلرزد...
دلـــــــــــــــــــــــــت را ڪــــه ندارم...
دستهایـــــــــــت راهم...
حمایتت...
مهربانیت...
"مـــــــــــــــــــــن"عشـــــــــــــــــــــــقت راهم ندارم ...
میترسم ازهرباررفــــــــــــــــــــــــــتنت...
از اینڪــــه جایے،ڪــــســـے
و این عذابـــــــــــ ڪــــه دلت بادیگــــــــــــــــــــــــرے....
بگذریـــــــــــــــــــــــــم...
این ها ڪــــابوس هاے نیمه تمام "مــــــــــــــــــن" هستند...
هے تڪــــرار و تڪــــرار...
واقعا میدانے؟
نه حتے نمیدانے...
و همین ذره ذره مــــــــــــــــــــرا میڪُــــشد...
خسته نیستم ...
نه!
اما شب ڪــــه میشود، از بین همه ے آنهایے ڪــــه هستند؛ جاے خالے "تــــــــــــــــــــــــو" تنهــــــــــــــــــــــا همدم
" مـــــــــــــــــــــــن" است!...
آنقدر تنهــــــــــــــــــــــا میشوم ڪــــه حتے خودم هم از خودم دل بڪَــــنم...
مهم نیست...
همین نبودن" تـــــــــــــــــــــــــو" مےاَرزد به تمـــــــــــــــــــام بودن ها....
نه پشیــــــــــــــــــــــــمانم نه خستـــــــــــــــــه...
نبین ڪــــه شب هایــــــــــــــــــــــــــم درد دارد...
صبح ڪــــه میشود" مـــــــــــــــــــــــن "همان خسته ی هـــــــــــــــــــر روزم...
"تــــــــــــــــــــــــــو" باز هم ندان...
نبـــــــــــــــــــــاش...
"مــــــــــــــــــــــــــن" ب جاے هردویمان عاشقـــــــــــــــــــــم...
قرار نیست اگر" تـــــــــــــــــــــــــو" نباشے ڪــــسے جایت را بگیرد...
"مـــــــــــــــــــن" به این تنهایے راضے ام...
یا"تـــــــــــــــــــــــو"یا "خیالت"...
فقط میدانے ؟
به "چشمانـــــــــــــت" در همین عڪــــس روبه رویم قســــــــــــــــــــــم،اگــــــــــــــــر زانو زدم به این خاطر است
ڪــــه نبودنــــــــــــــــــت" درد" دارد...