دوپارتی
درخواستی
کافه ماه بانو، همیشه پر از عطر قهوه ی تازه دم و بوی شیرینی های خانگی بود. اما چیزی که این کافه رو از بقیه متمایز میکرد، گرما و صمیمیتش بود. بخشی از این گرما رو یونگی، باریستای خوش قلب با چشم های پف آلود و لبخند های کمیابش، به کافه میداد. و بخش دیگه رو ا/ت، گارسون مهربون و خنده رو با موهای روشن و چشم هایی که همیشه برق شادی توشون بود.
یونگی یه عشق عجیبی به بچه ها داشت. هر وقت بچه ای با پدر و مادرش به کافه می اومد، یونگی یه گوشه می ایستاد و با چشم های برق زده نگاهشون میکرد. انگار توی نگاهش یه دنیا از آرزوهای نگفته بود. همیشه یه بسته شکلات توی جیبش بود و اگه بچهها شیطنت میکردند یا موقع رفتن، یه شکلات بهشون تعارف میکرد. ا/ت بارها دیده بود که چطور با دیدن یه بچه کوچیک، لبخندش عمیق تر میشد و اخم های ظریفش باز میشد.
رابطه یونگی و ا/ت هم توی این فضای گرم، کم کم داشت رنگ دیگه ای به خودش میگرفت. اون ها فقط همکار نبودن. وقتی کافه خلوت میشد، یونگی با اون صدای آرومش از دلتنگی هاش برای داشتن یه خانواده میگفت و ا/ت با دقت گوش میداد. ا/ت هم گاهی از خاطرات بچگیش، از بازیگوشی هاش و از آرزوهاش برای یه آینده ی روشن تعریف میکرد. اون ها همدیگه رو توی چشم های هم میدیدن؛ یه جور آرامش و یه حس تعلق که از کلمات فراتر میرفت.
یونگی هر روز منتظر بود تا ا/ت با خنده هاش کافه رو روشن کنه و ا/ت هم دلش میخواست تا یونگی با اون نگاه مهربونش به بچه ها، لبخند بزنه. این حس های ناگفته، مثل شکوفه هایی بودن که آروم آروم توی قلبشون باز میشدن.
یه شب، وقتی آخرین مشتری رفته بود و کافه ساکت شده بود، ا/ت مشغول جمع کردن میزها بود. نور چراغ های خیابون از پنجره ی بزرگ کافه به داخل میتابید و روی میزهای خالی سایه روشن میانداخت. یونگی پشت پیشخوان ایستاده بود و با چشماش ا/ت رو دنبال میکرد. یه حس غریبی تو دلش بود، یه ترکیبی از هیجان، ترس و یه عشق عمیق که تازه فهمیده بود چقدر بزرگه.
ا/ت داشت آخرین میز رو تمیز میکرد که یونگی آروم اومد سمتش. قلبش تند میزد. ا/ت سرشو بلند کرد و با لبخند به یونگی نگاه کرد. یونگی لبخند کم رنگی زد، اما چشماش پر از حرف بود. دست ا/ت رو ، به آرومی گرفت.
ادامه دارد......
کافه ماه بانو، همیشه پر از عطر قهوه ی تازه دم و بوی شیرینی های خانگی بود. اما چیزی که این کافه رو از بقیه متمایز میکرد، گرما و صمیمیتش بود. بخشی از این گرما رو یونگی، باریستای خوش قلب با چشم های پف آلود و لبخند های کمیابش، به کافه میداد. و بخش دیگه رو ا/ت، گارسون مهربون و خنده رو با موهای روشن و چشم هایی که همیشه برق شادی توشون بود.
یونگی یه عشق عجیبی به بچه ها داشت. هر وقت بچه ای با پدر و مادرش به کافه می اومد، یونگی یه گوشه می ایستاد و با چشم های برق زده نگاهشون میکرد. انگار توی نگاهش یه دنیا از آرزوهای نگفته بود. همیشه یه بسته شکلات توی جیبش بود و اگه بچهها شیطنت میکردند یا موقع رفتن، یه شکلات بهشون تعارف میکرد. ا/ت بارها دیده بود که چطور با دیدن یه بچه کوچیک، لبخندش عمیق تر میشد و اخم های ظریفش باز میشد.
رابطه یونگی و ا/ت هم توی این فضای گرم، کم کم داشت رنگ دیگه ای به خودش میگرفت. اون ها فقط همکار نبودن. وقتی کافه خلوت میشد، یونگی با اون صدای آرومش از دلتنگی هاش برای داشتن یه خانواده میگفت و ا/ت با دقت گوش میداد. ا/ت هم گاهی از خاطرات بچگیش، از بازیگوشی هاش و از آرزوهاش برای یه آینده ی روشن تعریف میکرد. اون ها همدیگه رو توی چشم های هم میدیدن؛ یه جور آرامش و یه حس تعلق که از کلمات فراتر میرفت.
یونگی هر روز منتظر بود تا ا/ت با خنده هاش کافه رو روشن کنه و ا/ت هم دلش میخواست تا یونگی با اون نگاه مهربونش به بچه ها، لبخند بزنه. این حس های ناگفته، مثل شکوفه هایی بودن که آروم آروم توی قلبشون باز میشدن.
یه شب، وقتی آخرین مشتری رفته بود و کافه ساکت شده بود، ا/ت مشغول جمع کردن میزها بود. نور چراغ های خیابون از پنجره ی بزرگ کافه به داخل میتابید و روی میزهای خالی سایه روشن میانداخت. یونگی پشت پیشخوان ایستاده بود و با چشماش ا/ت رو دنبال میکرد. یه حس غریبی تو دلش بود، یه ترکیبی از هیجان، ترس و یه عشق عمیق که تازه فهمیده بود چقدر بزرگه.
ا/ت داشت آخرین میز رو تمیز میکرد که یونگی آروم اومد سمتش. قلبش تند میزد. ا/ت سرشو بلند کرد و با لبخند به یونگی نگاه کرد. یونگی لبخند کم رنگی زد، اما چشماش پر از حرف بود. دست ا/ت رو ، به آرومی گرفت.
ادامه دارد......
- ۲۸.۶k
- ۰۲ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط