فرض کنید درون ما انسان ها ، به دلایل مختلف در مسیر زندگی

فرض کنید درون ما انسان ها ، به دلایل مختلف در مسیر زندگی پر از هیزم های خشک شده است . کوچکترین جرقه ای از بیرون میتواند درون مارا آتش بزند ، اگر چنین شخصی بگوید دلیل ناراحتی و آتش درون من کسی بود که جرقه زد ، راست میگوید .
اما چرا ما باید درونمان را پر از هیزم های خشک رذایل همچون خشم و غرور و نفرت و تایید طلبی بکنیم که با هر جرقه ی کوچکی آتش بگیرد ؟!
اگر ما درون خود را پاک نگه میداشتیم و در طبیعت و سرشت خود زندگی میکردیم و خود را پر از هیزم های خشک پر نمیکردیم ٬محرک های برونی نمیتوانستند مارا از حالت طبیعی خارج کنند و باعث ناراحتی و درد روانی ما گردند .

ور به هر زخمی تو پر کینه شوی
پس کجا بی صیقل آیینه شوی

وقتی تو با هر حرفی از حالت تعادل خارج بشی ، و کیفیات ناهنجار از درونت بیرون بزند ، چگونه میخواهی انسان بشوی ؟!