.

.
.
.
تو برایم ترانه می سازی از افق های دور از پامیر
.
از تمام شبانه هایی که از من و دوریم شدی دلگیر
.
پشت خط با صدایی از غم تار از من و از گلایه ها غمگین
.
با صدایی گرفته می گویی زود می بینمت بهانه نگیر
.
روزها بی بهانه می گذرد تو هنوز عاشقی و من ... دودلم
.
دودلم من برای شب هایی که تو گفتی میایی اما دیر
.
تو میان  گذشته جا ماندی روز هایی که هر چه بود گذشت
.
روزهای قشنگ تابستان نقش دو قلب با نشانه ی تیر
.
روز هایی که زود بُر خوردند و توبه دور ها سفر کردی
.
لحظه هایی که من شدم تنها اسمشان را گذاشتی تقدیر
.
اسمشان هر چه بودمن مردم از جدایی به گریه افتادم
.
غصه هایی که خواب می دیدم همه با دوری تو شد تعبیر
.
سالها با خودم قسم خوردم که دلم را به تو نخواهم داد
.
سالها دور بودی و حالا... آمدی با هزار شب تاخیر
.
شاید امروز تو گمان ببری که دلم با تو نرم خواهد شد
.
باز هم اشتباه کردی ،حیف، دلم از هر چه عاشقی شده سیر