اگر دیوانگی این اَست مَنم دیوانه دیوانه

اگر دیوانگی این اَست مَنم دیوانه دیوانه
بِزَن زَنجیر خود بَر تَن که خوردَم  جام  جانانه
سَر از  دامان  مَن بَر گیر و حاشا کُن غَمِ فَردا
که  دیشَب  باده  نوشیدم  زَدَم ، رِندانه رِندانه
به گِردِ شَمعِ جان خیره زِ رَقص جاودانِ عِشق
سَر و سینه   به  بالا  و  شُدَم   آهوی  ویرانه
حَریفان جُملگی حیران دراین دشتِ پُر ازسوزه
من از جان باده  نوشیدَم  شُدم  ساقی میخانه
به رقصِ عاشِقان  دیدَم  شَهین مَستِ پَروازی
به سینه آتش سوزان به دامان پُر شده  دانه
زخود بیخود شدم امشب به مِحراب نمازِ دِل
گِرفتَم طُرّه ی گیسو کِشیدَم مو به مو  شانه
به فرمانی کِشیدَم خودهَمه رِندان به میخواری
گُذَشتَم  از هَمه  پیمان   مَنَم   مَغلوبِ  پیمانه