حرفهای ما هنوز ناتمام...

حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی وقت رفتن است
بازهم همان حکایت همیشگی !
پیش از آنکه با خبر شوی
لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود
آی... ای دریغ و حسرت همیشگی
ناگهان چقدر زود دیر می شود!

ساکتم !
چون یک بغض سنگی
که تمام تارهای گلویم را به راحتی قطع کرده!
حالا فقط منم و حنجره ای که فریادش سکوت است ..

کاری به کار همدیگر نداشته باشیم...
باور کنید تک تک آدم ها زخمی‌اند....
هرکس‌ درد خودش را دارد
دغدغه‌ی خودش را دارد
مشغله‌ی خودش دارد
باور کنید...
ذهن‌ها خسته‌اند
قلب‌ها زخمی‌اند
زبان‌ها بسته‌اند

آدمها را لحظه ها پیر نمیکنند
آدم را آدم ها پیر می کنند.

پ.ن :
نمی بخشم کسانی رو که با لحن گفتارشون به دل آدم زخم میزنن ..
جای من دیگه اینجا نیست
خداحافظ