برادر ناتنی
[Step brother]
پارت ۱۰
(بابای جیمین با خشمی که سعی میکرد کنترلش کنه، با کف دست محکم روی میز کوبید. صدای تقِ ظرفها توی فضای سالن پیچید. اون از جاش بلند شد و با چشمهای نافذش به هر دوشون نگاه کرد.)
بابای جیمین (با صدایی بم و لرزان از خشم): شما دو تا اصلاً میفهمید دارید چی میگید؟! این یه بازیِ بچگانه نیست. ما اینجا یه خانوادهایم، یا حداقل قرار بود باشیم! فکر کردید مردم چی میگن؟ فکر کردید با این کارتون چه آبروریزیای برای اسمِ خانوادهی پارک و کیم به بار میارید؟
مامان ا.ت سرش رو بین دستاش گرفت، چشماش پر از اشک شد و با صدایی که به سختی شنیده میشد زمزمه کرد: ا.ت... دخترم... تو چطور تونستی؟ ما تازه داشتیم زندگیِ آرومی رو شروع میکردیم... چرا دارید همهچیز رو خراب میکنید؟
جیمین (بدون اینکه دست ا.ت رو رها کنه، بلند شد و محکم ایستاد. قدِ بلند و شونههای پهنش نشون میداد که کوتاه نمیاد): آبرو؟ بابا، ما داریم در موردِ خوشبختیِ خودمون حرف میزنیم، نه یه قراردادِ تجاری! نسبتِ خونی نداریم، پس چرا باید برامون مهم باشه که بقیه چی فکر میکنن؟ من ا.ت رو میخوام، و این حقیقت تا ابد تغییر نمیکنه.
(بابای جیمین با ناباوری به جیمین نگاه کرد و بعد نگاهش رو به ا.ت دوخت که داشت از ترس میلرزید.)
بابای جیمین (سرد و قاطع): تا وقتی زیرِ این سقف زندگی میکنید، این حرفها ممنوعه. جیمین، از فردا کارهای شرکت رو بیشتر بهت میسپارم، وقتِ کافی برای این خیالبافیها نداری. و تو... ا.ت... بهتره یکم روی رفتارت تجدید نظر کنی. این رابطه همین الان تمومه.
(بابای جیمین بدون اینکه منتظر جواب باشه، با عصبانیت سمتِ اتاق کارش رفت. مامان ا.ت هم با گریه و سری پایینافتاده، بدون اینکه حتی به ا.ت نگاه کنه، دنبالش رفت.)
(سکوت سنگینی خونه رو فرا گرفت. جیمین برگشت سمت ا.ت. دید که اشکهای ا.ت بیصدا روی گونش میغلتن. جیمین آهسته چونش رو بالا آورد و با انگشت شصتش اشکهاش رو پاک کرد.)
جیمین (با صدایی که سعی میکرد آروم باشه ولی پر از غمه): نترس... من اجازه نمیدم اینطوری تموم شه. حتی اگه مجبور بشیم کلِ دنیا رو علیه خودمون داشته باشیم... من تو رو به دست میارم.
...
(بعد از رفتن پدر و مادرشون، سکوتی سنگین توی پذیراییِ مجلل حاکم شد. ا.ت هنوز هم میلرزید. جیمین دستش رو گرفت و آروم اونو به سمت حیاطِ پشتیِ عمارت برد، جایی که نورِ ملایمِ مهتاب روی گلهای باغچه میتابید.)
ا.ت (با صدای بغضآلود): جیمین... اگه مامانم منو از اینجا ببره چی؟ اگه دیگه اجازه ندن حتی همدیگه رو ببینیم؟ دیدی نگاهشون چقدر سرد بود؟ انگار... انگار ما یه جنایت کردیم!
جیمین (ا.ت رو به خودش نزدیک کرد و پیشونیش رو به پیشونیِ ا.ت چسبوند، جوری که گرمای نفسهاشون یکی بشه): نذار ترس به دلت راه پیدا کنه. اونا فقط شوکه شدن، چون فکر میکنن ما دنیای اونا رو بهم ریختیم. اما ا.ت، من از این به بعد حتی بیشتر مراقبتم. از این به بعد... بازیِ ما شروع شده.
ا.ت: یعنی چی؟ منظورت چیه؟
جیمین (لبخند تلخی زد): منظورم اینه که اونا سعی میکنن بین ما دیوار بکشن، ولی من دیوارها رو خراب میکنم. فردا قراره اون منو بیشتر درگیرِ شرکت کنه، میخواد منو خسته کنه تا وقتِ فکر کردن به تو رو نداشته باشم. اما خبر نداره که فکرِ تو، تنها چیزیه که بهم انرژی میده.
ا.ت: اگه بفهمن بازم داریم یواشکی حرف میزنیم چی؟
جیمین (یک گردنبند ظریف که همیشه گردنش بود رو باز کرد و گذاشت توی دستِ ا.ت): "این پیشِ تو باشه. اگه یه وقت دور شدیم، هر وقت اینو دیدی بدون که من همون لحظه دارم بهت فکر میکنم. ما باید صبور باشیم ا.ت. ما باید قوی باشیم.....
ادامه دارد....
~•~•~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
پارت ۱۰
(بابای جیمین با خشمی که سعی میکرد کنترلش کنه، با کف دست محکم روی میز کوبید. صدای تقِ ظرفها توی فضای سالن پیچید. اون از جاش بلند شد و با چشمهای نافذش به هر دوشون نگاه کرد.)
بابای جیمین (با صدایی بم و لرزان از خشم): شما دو تا اصلاً میفهمید دارید چی میگید؟! این یه بازیِ بچگانه نیست. ما اینجا یه خانوادهایم، یا حداقل قرار بود باشیم! فکر کردید مردم چی میگن؟ فکر کردید با این کارتون چه آبروریزیای برای اسمِ خانوادهی پارک و کیم به بار میارید؟
مامان ا.ت سرش رو بین دستاش گرفت، چشماش پر از اشک شد و با صدایی که به سختی شنیده میشد زمزمه کرد: ا.ت... دخترم... تو چطور تونستی؟ ما تازه داشتیم زندگیِ آرومی رو شروع میکردیم... چرا دارید همهچیز رو خراب میکنید؟
جیمین (بدون اینکه دست ا.ت رو رها کنه، بلند شد و محکم ایستاد. قدِ بلند و شونههای پهنش نشون میداد که کوتاه نمیاد): آبرو؟ بابا، ما داریم در موردِ خوشبختیِ خودمون حرف میزنیم، نه یه قراردادِ تجاری! نسبتِ خونی نداریم، پس چرا باید برامون مهم باشه که بقیه چی فکر میکنن؟ من ا.ت رو میخوام، و این حقیقت تا ابد تغییر نمیکنه.
(بابای جیمین با ناباوری به جیمین نگاه کرد و بعد نگاهش رو به ا.ت دوخت که داشت از ترس میلرزید.)
بابای جیمین (سرد و قاطع): تا وقتی زیرِ این سقف زندگی میکنید، این حرفها ممنوعه. جیمین، از فردا کارهای شرکت رو بیشتر بهت میسپارم، وقتِ کافی برای این خیالبافیها نداری. و تو... ا.ت... بهتره یکم روی رفتارت تجدید نظر کنی. این رابطه همین الان تمومه.
(بابای جیمین بدون اینکه منتظر جواب باشه، با عصبانیت سمتِ اتاق کارش رفت. مامان ا.ت هم با گریه و سری پایینافتاده، بدون اینکه حتی به ا.ت نگاه کنه، دنبالش رفت.)
(سکوت سنگینی خونه رو فرا گرفت. جیمین برگشت سمت ا.ت. دید که اشکهای ا.ت بیصدا روی گونش میغلتن. جیمین آهسته چونش رو بالا آورد و با انگشت شصتش اشکهاش رو پاک کرد.)
جیمین (با صدایی که سعی میکرد آروم باشه ولی پر از غمه): نترس... من اجازه نمیدم اینطوری تموم شه. حتی اگه مجبور بشیم کلِ دنیا رو علیه خودمون داشته باشیم... من تو رو به دست میارم.
...
(بعد از رفتن پدر و مادرشون، سکوتی سنگین توی پذیراییِ مجلل حاکم شد. ا.ت هنوز هم میلرزید. جیمین دستش رو گرفت و آروم اونو به سمت حیاطِ پشتیِ عمارت برد، جایی که نورِ ملایمِ مهتاب روی گلهای باغچه میتابید.)
ا.ت (با صدای بغضآلود): جیمین... اگه مامانم منو از اینجا ببره چی؟ اگه دیگه اجازه ندن حتی همدیگه رو ببینیم؟ دیدی نگاهشون چقدر سرد بود؟ انگار... انگار ما یه جنایت کردیم!
جیمین (ا.ت رو به خودش نزدیک کرد و پیشونیش رو به پیشونیِ ا.ت چسبوند، جوری که گرمای نفسهاشون یکی بشه): نذار ترس به دلت راه پیدا کنه. اونا فقط شوکه شدن، چون فکر میکنن ما دنیای اونا رو بهم ریختیم. اما ا.ت، من از این به بعد حتی بیشتر مراقبتم. از این به بعد... بازیِ ما شروع شده.
ا.ت: یعنی چی؟ منظورت چیه؟
جیمین (لبخند تلخی زد): منظورم اینه که اونا سعی میکنن بین ما دیوار بکشن، ولی من دیوارها رو خراب میکنم. فردا قراره اون منو بیشتر درگیرِ شرکت کنه، میخواد منو خسته کنه تا وقتِ فکر کردن به تو رو نداشته باشم. اما خبر نداره که فکرِ تو، تنها چیزیه که بهم انرژی میده.
ا.ت: اگه بفهمن بازم داریم یواشکی حرف میزنیم چی؟
جیمین (یک گردنبند ظریف که همیشه گردنش بود رو باز کرد و گذاشت توی دستِ ا.ت): "این پیشِ تو باشه. اگه یه وقت دور شدیم، هر وقت اینو دیدی بدون که من همون لحظه دارم بهت فکر میکنم. ما باید صبور باشیم ا.ت. ما باید قوی باشیم.....
ادامه دارد....
~•~•~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
- ۱۹.۸k
- ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط