پر از گلایه و دردم ، پر ازپریشانی

پر از گلایه و دردم ، پر ازپریشانی

پر از نوشتن شعری که تو نمی خوانی



دلم گرفته از این غصه های از سر هیچ

دلم گرفته از این بغض های طوفانی



از آن صدای زمخت و غریب تلوزیون

از این سکوت غم انگیز و تلخ و طولانی



دلم گرفته از این حرفهای تکراری

از این "به من چه "،"برو بی خیال "، "خود دانی!"



از اینکه می رسی از راه و می روی ناگاه

فقط به نیّت اینکه مرا برنجانی



از اینکه آخر هر بار درد دل کردن

رسیده ام به پریشانی و پشیمانی



از اینکه گریه کنم،شاید از سر اجبار

بپرسی از من و این چشمهای بارانی



کمی کنار من و غصه هام بنشینی

کمی به حال من خسته ،دل بسوزانی



دلم گرفته از اینکه همیشه دور از تو

دلم گرفت و گذشتی از آن به آسانی



دلم گرفته و امشب دوباره تنهایی

و باز شعرجدیدی که تو نمی خوانی...



| بیتا امیری |