درخواستی
چندپارتی
صدای موسیقی از نوعی بود که تمام فضا را می بلعید، اما در میان آن همهمه، آنولا تنها صدای خنده های نامجون را می شنید. مهمانی پر از آیدل های سرشناس بود، اما چشم های نامجون تنها به یک نفر دوخته شده بود: یکی از اعضای گروه دخترانه که موهایش بلوند بود و نگاهش جسور.
از نیم ساعت پیش، نامجون و آن آیدل، غرق در مکالمه ای صمیمی بودند. فاصله شان، که در مهمانی های رسمی باید حفظ می شد، ذره ذره کم می شد تا جایی که آنولا احساس کرد اگر یک قدم دیگر نزدیک شوند، به معنای واقعی کلمه در هم ذوب خواهند شد. او می دید که نامجون چطور با شیفتگی به حرف های آن زن گوش می دهد، چطور دستش را برای لحظه ای روی شانه او می گذارد تا نکته ای را تأیید کند، و چطور لبخندی می زند که آنولا ماه ها ندیده بود. یک لبخند سبک و زیبا، که انگار او را به روزهای اول آشنایی شان می بُرد.
حسادت، مانند یک مار سرد در سینه اش پیچید. حسادت نبودن، حسادت نادیده گرفته شدن. آنولا سعی کرد خود را مشغول نوشیدن آب کند، اما هر جرعه، طعم تلخ تحقیر می داد. او همسر نامجون بود، نه یک تماشاچی کنار دیوار.
بالاخره، نامجون برگشت، اما نه با اشتیاق. فقط یک نگاه گذرا انداخت، شبیه به توریستی که از کنار یک مجسمه قدیمی رد می شود. «آماده ای بریم، آنولا؟ خیلی خسته ام.»
آنولا سر تکان داد، بدون اینکه کلمه ای بگوید. این اولین نشانه بود؛ سکوت، زبان اعتراض آنولا بود.
ماشین در جاده خالی شهر به سمت خانه می تاخت. سکوت داخل خودرو، سنگین تر از صدای بلند آهنگ ها در مهمانی بود. نامجون سعی کرد این سکوت را بشکند، شاید برای تبرئه خودش: «ملاقات خوبی بود، نه؟ اون آیدل خیلی بااستعداد و باهوشه. در مورد پروژه بعدی باهاش صحبت کردم.»
آنولا چشمانش را بست، صورتش را به شیشه سرد چسباند و به سیاهی شب خیره شد. اگر می خواست حرف بزند، فوران می کرد و نمی توانست آن را کنترل کند. بنابراین سکوت کرد، سکوتی که فریاد می زد.
این بی توجهی، نامجون را عصبانی کرد. او سکوت آنولا را نوعی محکومیت بدون محاکمه می دانست. «خب، اگر نظری داری، بگو آنولا! این سکوتت منو دیوونه می کنه. من کاری نکردم.»
آنولا هنوز ساکت بود. اشک هایی که در تمام طول مهمانی با فشار نگه داشته بود، حالا در پشت پلک های بسته اش می سوختند.
وقتی به پنت هاوس رسیدند، تنش به اوج خود رسید. نامجون در را محکم بست و با خشم برگشت. «مشکلت چیه؟ من با همکارم صحبت کردم. به من اعتماد نداری؟»
ادامه دارد........
صدای موسیقی از نوعی بود که تمام فضا را می بلعید، اما در میان آن همهمه، آنولا تنها صدای خنده های نامجون را می شنید. مهمانی پر از آیدل های سرشناس بود، اما چشم های نامجون تنها به یک نفر دوخته شده بود: یکی از اعضای گروه دخترانه که موهایش بلوند بود و نگاهش جسور.
از نیم ساعت پیش، نامجون و آن آیدل، غرق در مکالمه ای صمیمی بودند. فاصله شان، که در مهمانی های رسمی باید حفظ می شد، ذره ذره کم می شد تا جایی که آنولا احساس کرد اگر یک قدم دیگر نزدیک شوند، به معنای واقعی کلمه در هم ذوب خواهند شد. او می دید که نامجون چطور با شیفتگی به حرف های آن زن گوش می دهد، چطور دستش را برای لحظه ای روی شانه او می گذارد تا نکته ای را تأیید کند، و چطور لبخندی می زند که آنولا ماه ها ندیده بود. یک لبخند سبک و زیبا، که انگار او را به روزهای اول آشنایی شان می بُرد.
حسادت، مانند یک مار سرد در سینه اش پیچید. حسادت نبودن، حسادت نادیده گرفته شدن. آنولا سعی کرد خود را مشغول نوشیدن آب کند، اما هر جرعه، طعم تلخ تحقیر می داد. او همسر نامجون بود، نه یک تماشاچی کنار دیوار.
بالاخره، نامجون برگشت، اما نه با اشتیاق. فقط یک نگاه گذرا انداخت، شبیه به توریستی که از کنار یک مجسمه قدیمی رد می شود. «آماده ای بریم، آنولا؟ خیلی خسته ام.»
آنولا سر تکان داد، بدون اینکه کلمه ای بگوید. این اولین نشانه بود؛ سکوت، زبان اعتراض آنولا بود.
ماشین در جاده خالی شهر به سمت خانه می تاخت. سکوت داخل خودرو، سنگین تر از صدای بلند آهنگ ها در مهمانی بود. نامجون سعی کرد این سکوت را بشکند، شاید برای تبرئه خودش: «ملاقات خوبی بود، نه؟ اون آیدل خیلی بااستعداد و باهوشه. در مورد پروژه بعدی باهاش صحبت کردم.»
آنولا چشمانش را بست، صورتش را به شیشه سرد چسباند و به سیاهی شب خیره شد. اگر می خواست حرف بزند، فوران می کرد و نمی توانست آن را کنترل کند. بنابراین سکوت کرد، سکوتی که فریاد می زد.
این بی توجهی، نامجون را عصبانی کرد. او سکوت آنولا را نوعی محکومیت بدون محاکمه می دانست. «خب، اگر نظری داری، بگو آنولا! این سکوتت منو دیوونه می کنه. من کاری نکردم.»
آنولا هنوز ساکت بود. اشک هایی که در تمام طول مهمانی با فشار نگه داشته بود، حالا در پشت پلک های بسته اش می سوختند.
وقتی به پنت هاوس رسیدند، تنش به اوج خود رسید. نامجون در را محکم بست و با خشم برگشت. «مشکلت چیه؟ من با همکارم صحبت کردم. به من اعتماد نداری؟»
ادامه دارد........
- ۳۵.۹k
- ۲۵ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط