نه تو می مانی و نه اندوه

نه تو می مانی و نه اندوه
ونه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد..
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند.....
لحظه ها عریانند،
به تن لحظه ی خود،
جامه ی اندوه مپوشان...هرگز. .