پارت ۳۰
ههوون با چشمای گرد شده به انگشتهام اشاره کرد. من... من یه چیزی دیدم
چند نفر از دانشآموزها هم متوجه اتفاق شده بودن. راهنما با قدمهای آهسته به سمتمون اومد و با نگرانی پرسید: ـ حالتون خوبه؟
خواستم جواب بدم، اما صدای تهیون زودتر از من بلند شد: بهتره از اینجا دور بشیم.
راهنما با تعجب نگاهش کرد:چرا؟ اتفاقی افتاده؟
تهیون لحظهای مکث کرد و بعد نگاه کوتاهی به نماد انداخت. این سنگها خیلی قدیمیان. شاید بهتر باشه کسی بهشون دست نزنه.
حرفش منطقی به نظر میرسید اما چیزی تو نگاهش بود که نمیتونستم نادیده بگیرم اون اصلاً شبیه کسی نبود که فقط نگران خراب شدن اثر تاریخی باشه.
هه وون هنوز دستم ول نکرده بود با نگرانی نگام میکرد : مطمئنی حالت خوبه ؟
سعی کردم لبخند بزنم آره، خوبم چرا اینقدر نگران شدی؟
هه وون : چون اون چیزی که دیدم عادی نبود
قبل از اینکه جواب بدم راهنما با صدای بلند گفت: خب بچهها بهتره کمی از این قسمت فاصله بگیریم. هنوز بخشهای دیگهای از محوطه مونده که باید ببینیم.
دانشآموزها کمکم از کنار دیوار دور شدن. ههوون هم بالاخره دستم رو رها کرد، اما هنوز نگاهش پر از سؤال بود.
وقتی خواستم همراهش برم صدایی از پشت سرم شنیدم: تو واقعاً چیزی ندیدی؟
برگشتم سمت صدا تهیون بود.
چند لحظه بهش خیره شدم و گفتم: منظورت چیه؟
نگاهش برای لحظهای روی دستم موند. هیچی. فراموشش کن.
با اخم گفتم: عادت داری نصف حرفتو بزنی و بری؟
گوشهی لبش کمی تکون خورد. فقط وقتی طرف مقابلم زیادی سؤال میپرسه.
قبل از اینکه جوابش رو بدم از کنارم رد شد و به جمع دانشآموزها رفت
با حرص زیر لب گفتم: واقعاً آدم عجیبیه چرا جوری رفتار می کنه اتگار همه چیز دانه وای همینو کم داشتیم زیادی رو اعصابه
به هه وون نگاه کردم انگار اونم مثل من کلی سوال داشت
هه وون اروم گفت : یونا بیا بعدا حرف بزنیم
با لبخندی گفتم : باشه کنجکاوو
صدای راهنما بلند شد: دوستاناز این طرف لطفاً. میخوام یکی از قدیمیترین بخشهای شهر رو بهتون نشون بدم.
همراه بقیه راه افتادیم. کوچه ی سنگفرششده با ساختمانهای قدیمی و پنجرههای بلند جلمون قرار داشت. مغازههای کوچیک دو طرف کوچه ردیف شده بودن و بوی شیرینی تازه از یکی از اونها به مشام میرسید.
ههوون با دیدن مغازهها ذوقزده گفت: یونا بعد از گردش میتونیم یه سر به اینجا بزنیم؟
چند نفر از دانشآموزها هم متوجه اتفاق شده بودن. راهنما با قدمهای آهسته به سمتمون اومد و با نگرانی پرسید: ـ حالتون خوبه؟
خواستم جواب بدم، اما صدای تهیون زودتر از من بلند شد: بهتره از اینجا دور بشیم.
راهنما با تعجب نگاهش کرد:چرا؟ اتفاقی افتاده؟
تهیون لحظهای مکث کرد و بعد نگاه کوتاهی به نماد انداخت. این سنگها خیلی قدیمیان. شاید بهتر باشه کسی بهشون دست نزنه.
حرفش منطقی به نظر میرسید اما چیزی تو نگاهش بود که نمیتونستم نادیده بگیرم اون اصلاً شبیه کسی نبود که فقط نگران خراب شدن اثر تاریخی باشه.
هه وون هنوز دستم ول نکرده بود با نگرانی نگام میکرد : مطمئنی حالت خوبه ؟
سعی کردم لبخند بزنم آره، خوبم چرا اینقدر نگران شدی؟
هه وون : چون اون چیزی که دیدم عادی نبود
قبل از اینکه جواب بدم راهنما با صدای بلند گفت: خب بچهها بهتره کمی از این قسمت فاصله بگیریم. هنوز بخشهای دیگهای از محوطه مونده که باید ببینیم.
دانشآموزها کمکم از کنار دیوار دور شدن. ههوون هم بالاخره دستم رو رها کرد، اما هنوز نگاهش پر از سؤال بود.
وقتی خواستم همراهش برم صدایی از پشت سرم شنیدم: تو واقعاً چیزی ندیدی؟
برگشتم سمت صدا تهیون بود.
چند لحظه بهش خیره شدم و گفتم: منظورت چیه؟
نگاهش برای لحظهای روی دستم موند. هیچی. فراموشش کن.
با اخم گفتم: عادت داری نصف حرفتو بزنی و بری؟
گوشهی لبش کمی تکون خورد. فقط وقتی طرف مقابلم زیادی سؤال میپرسه.
قبل از اینکه جوابش رو بدم از کنارم رد شد و به جمع دانشآموزها رفت
با حرص زیر لب گفتم: واقعاً آدم عجیبیه چرا جوری رفتار می کنه اتگار همه چیز دانه وای همینو کم داشتیم زیادی رو اعصابه
به هه وون نگاه کردم انگار اونم مثل من کلی سوال داشت
هه وون اروم گفت : یونا بیا بعدا حرف بزنیم
با لبخندی گفتم : باشه کنجکاوو
صدای راهنما بلند شد: دوستاناز این طرف لطفاً. میخوام یکی از قدیمیترین بخشهای شهر رو بهتون نشون بدم.
همراه بقیه راه افتادیم. کوچه ی سنگفرششده با ساختمانهای قدیمی و پنجرههای بلند جلمون قرار داشت. مغازههای کوچیک دو طرف کوچه ردیف شده بودن و بوی شیرینی تازه از یکی از اونها به مشام میرسید.
ههوون با دیدن مغازهها ذوقزده گفت: یونا بعد از گردش میتونیم یه سر به اینجا بزنیم؟
- ۴۵
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط