من که نه

من که نه

اما دلم عجیب بهانه ی بودنت را میگیرد

درست مثل کودکی که در هیاهوی خیابانی شلوغ و پر ازدحام مادرش را گم کرده است

وبا ترس زیاد

بلند بلند گریه میکند و پا به زمین میکوبد

گاهی اشک هایش را با پشت دستش پاک میکند

و گاهی میگذارد تا از روی گونه هایش سُر بخورند

و در میان آدم ها عاجزانه از کسی برای پیدا شدن دست های نوازشگر و مهربان مادرش کمک میخواهد

من که نه....

اما دلم بودنت را

خواستنت را

داشتنت را

عجیب فریاد میکشد

و چه سخت است این همه بی"تو"بودن!