ای مدینه گریه کن بر حال من 

ای مدینه گریه کن بر حال من 
گریه سر کن بر من و اقبال من
( ناله های آتشین را گوش کن
شکوه ی ام البنین را گوش کن ) 2
ای مدینه یاد داری بیش از این
یک مدینه بود و یک ام البنین 
بود کانون وفا کاشانه ام
بوی زهرا میرسید از خانه ام
جای خانه در تو بستان داشتی
هیجده سرو خرابان داشتی
بود عالم عرصه ی جولان من
کعبه می شد دم به دم مهمان من
خانه ام خوش بو زعطر یاس بود
در کنارم اکبر و عباس بود
به چه شیرین روزگاری بود و رفت 
بر سر من سایه ساری بود و رفت
یاد آن کانون احساسم بخیر 2
ای مدینه یاد عباسم بخیر
یاد باد از قامت رعنای او
یاد باد از طلعت زیبای او
خوب دانم نرگس مستش چه شد
خوب دانم  با سر و دستش چه شد
زینبم 2 گفتا که آن روح ادب
کشته شد بین دو دریا تشنه لب