رمان گناهکار قسمت هشتم (683)

گناهکار fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
کتابخانه نودهشتیا
از بی بی هم دلم پر بود اما هر کار کردم دیدم نمیتونم اون توی این مدت خیلی بهم کمک کرد تنهام نذاشت و در همه حال هوامو داشت. مطمئنم به خاطر قسم آرشام سکوت کرده چون میدونستم تا چه حد روی این مسایل حساسه از بقیه توقعی نداشتم، اما از پری بیشتر از اینا انتظار داشتم.
بعد از اینکه به هوش اومدم با فرهاد تماس گرفتن و گفتن به مورد اورژانسی داره و باید برگرده تهران وقتی مرخص شدم تنها خواستم این بود که دیگه نمیخوام اینجا بمونم از این سفر فقط به خاطره ی بد و چرکین توی دلم مونده بود به خاطر وضعیتم خواستم دو روز مرخصی بگیرم اما رییسم قبول نکرد گفت یا برمی گردم شرکت یا دنبال به منشی جدید میگردن مجبور بودم به جوری سرمو گرم کنم و به اصرار بی بی واسه ی استراحت گوش نکردم و برگشتم سر کارم.
اونجا پری رو می دیدم و باهاش حرف میزدم اما خیلی راحت متوجه ی دلخوریم میشد و واسه همین مکالماتش رو کوتاه می کرد.
با خشمی که توی وجودم بر بود رفتم توی اتاقم چشمم به دست نوشته هام افتاد با چند گام بلند خودمو بهشون رسوندم و چند برگش رو با حرص از روی میز برداشتم همین که خواستم از وسط پارشون کنم دستم توی هوا خشک شد.
چرا می خوام از حقایق فرار میکنم؟ با پاره کردن این چند خط نوشته آروم میشم؟ نه با اینا هم نمی تونم دندونام رو روی هم فشار دادم و پرتشون کردم روی میز خودمم افتادم روی صندلی به موهام چنگ زدم
آرشام لعنتی تو با من چکار کردی؟ خدایا ای کاش توی اون تصادف مرده بودم چرا الان زندم؟ که همه شاهد هر ثانیه زجر کشیدنم باشند؟
wWw.98iA.Com
w w9i
فرهاد: خب چه خبر؟
با لبخند کم رنگی نگاهش کردم.
خبر خاصی نیست. سرت خیلی شلوغه؟
از وقتی برگشتم تهران دیگه وقت نمی کنم سرمو بخارونم.
سکوتمو که دید گفت: چیزی شده؟
دسته ی کیفمو توی مشتم فشار دادم با تردید گفتم قضیه ی من و آرشام رو که می دونی؟
سرشو تکون داد.
آره خب خودت گفتی اتفاقی افتاده؟
پوزخند زدم.
هنوز نه
- منظورت چیه؟
سرمو زیر انداختم نگاهم به دسته ی کیفم بود که توی مشتم داشت له می شد.