عمو های من
p18
چند روز از آن شب پر اضطراب گذشت. ا.ت به آرامی در حال بهبودی بود. رفته رفته، رنگ به صورتش برگشته بود و دیگر آن رنگ‌پریدگیِ مرگبار را نداشت. پرستاران و پزشکان با رضایت از روند بهبودی او صحبت می‌کردند. اعضای گروه، یکی پس از دیگری، به ملاقاتش می‌آمدند، اما پس از اطمینان از حالش، به خانه‌هایشان بازمی‌گشتند تا استراحت کنند. هر کدام به نوبه خود، قول داده بودند که به زودی برگردند.
فقط تهیونگ بود که اصرار داشت بماند. او در اتاقی که ا.ت در آن بستری بود، روی یک صندلی کنار تخت، ساکت نشسته بود. او بیشتر وقتش را به نگاه کردن به ا.ت می‌گذراند، گاهی کتابی در دست داشت، اما بیشتر اوقات، نگاهش به سمت تخت بود.
یک بعد از ظهر، وقتی ا.ت کمی سرحال‌تر بود و توانسته بود چند جرعه آب بنوشد، چشمانش را به سمت تهیونگ باز کرد. لبخندی ضعیف بر لبانش نشست.
«تهیونگ… چرا هنوز اینجایی؟ بقیه رفتن؟» صدایش ضعیف بود، اما دیگر آن خش‌دار نبود.
تهیونگ به سمتش برگشت. برق نگاهش، که مدتی بود با سردی و خشم همراه بود، حالا نرم‌تر شده بود. او به آرامی به سمت تخت رفت و کنار ا.ت نشست. دستش را به آرامی گرفت.
«من… دلم نمی‌خواست تنهات بذارم.» صدایش بغض داشت. «نگران بودم… خیلی نگران بودم.»
ا.ت به آرامی انگشتانش را در انگشتان تهیونگ گره زد. «دیگه خوبم… ممنونم که اینجایی.»
تهیونگ سرش را پایین انداخت و صورتش را نزدیک دست ا.ت برد. او به آرامی صورت ا.ت را بوسید، بوسه‌ای کوتاه و سرشار از احساس.
«تو… تو فرشته‌ی منی، ا.ت.» او با صدایی که حالا کاملاً احساسی شده بود، گفت. «نمی‌دونم اگه اون روز… اگه بلایی سرت می‌اومد، چه بلایی سرم می‌اومد. فکر اینکه یه لحظه از دستت بدم… عذابم می‌داد.»
او گونه‌ی ا.ت را نوازش کرد. «تو خیلی قوی هستی. از همه قوی‌تر. همیشه همین‌طور بودی. حتی وقتی اون افراد… حتی وقتی اون اتفاق افتاد… تو مقاومت کردی. این منم که باید از تو یاد بگیرم.»
تهیونگ به چشمان ا.ت نگاه کرد. «اون روز… وقتی دیدمت… اون همه درد رو تحمل کردی. من… نتونستم اون لحظه جلوی خودم رو بگیرم. ولی دیگه تموم شد. همه‌شون تنبیه شدن. هیچ‌کس جرأت نمی‌کنه دوباره به تو یا به ما نزدیک بشه.»
او دوباره صورت ا.ت را بوسید، این بار با عمق بیشتری. «فقط خوب شو، باشه؟ فقط خوب شو و دوباره بخند. همون لبخند قشنگی که دنیا رو برای ما روشن می‌کنه.»
ا.ت با لبخندی ضعیف، سرش را تکان داد. «باشه… تهیونگ… فقط… فقط یه کم خسته‌ام.»
تهیونگ سرش را روی سینه ا.ت گذاشت، به آرامی، تا مزاحم نفس کشیدنش نباشد. «استراحت کن، عشقم. من اینجام. هیچ‌کس دیگه مزاحمت نمی‌شه. من مراقبتم. همیشه.»
در سکوت اتاق، تنها صدای نفس‌های آرام ا.ت و ضربان قلب تند تهیونگ شنیده می‌شد. در آغوش هم، احساس امنیت و آرامشی را که مدتی بود گم کرده بودند، دوباره پیدا کردند.
چند روز از آن شب پر اضطراب گذشت. ا.ت به آرامی در حال بهبودی بود. رفته رفته، رنگ به صورتش برگشته بود و دیگر آن رنگ‌پریدگیِ مرگبار را نداشت. پرستاران و پزشکان با رضایت از روند بهبودی او صحبت می‌کردند. اعضای گروه، یکی پس از دیگری، به ملاقاتش می‌آمدند، اما پس از اطمینان از حالش، به خانه‌هایشان بازمی‌گشتند تا استراحت کنند. هر کدام به نوبه خود، قول داده بودند که به زودی برگردند.
فقط تهیونگ بود که اصرار داشت بماند. او در اتاقی که ا.ت در آن بستری بود، روی یک صندلی کنار تخت، ساکت نشسته بود. او بیشتر وقتش را به نگاه کردن به ا.ت می‌گذراند، گاهی کتابی در دست داشت، اما بیشتر اوقات، نگاهش به سمت تخت بود.
یک بعد از ظهر، وقتی ا.ت کمی سرحال‌تر بود و توانسته بود چند جرعه آب بنوشد، چشمانش را به سمت تهیونگ باز کرد. لبخندی ضعیف بر لبانش نشست.
«تهیونگ… چرا هنوز اینجایی؟ بقیه رفتن؟» صدایش ضعیف بود، اما دیگر آن خش‌دار نبود.
تهیونگ به سمتش برگشت. برق نگاهش، که مدتی بود با سردی و خشم همراه بود، حالا نرم‌تر شده بود. او به آرامی به سمت تخت رفت و کنار ا.ت نشست. دستش را به آرامی گرفت.
«من… دلم نمی‌خواست تنهات بذارم.» صدایش بغض داشت. «نگران بودم… خیلی نگران بودم.»
ا.ت به آرامی انگشتانش را در انگشتان تهیونگ گره زد. «دیگه خوبم… ممنونم که اینجایی.»
تهیونگ سرش را پایین انداخت و صورتش را نزدیک دست ا.ت برد. او به آرامی صورت ا.ت را بوسید، بوسه‌ای کوتاه و سرشار از احساس.
«تو… تو فرشته‌ی منی، ا.ت.» او با صدایی که حالا کاملاً احساسی شده بود، گفت. «نمی‌دونم اگه اون روز… اگه بلایی سرت می‌اومد، چه بلایی سرم می‌اومد. فکر اینکه یه لحظه از دستت بدم… عذابم می‌داد.»
او گونه‌ی ا.ت را نوازش کرد. «تو خیلی قوی هستی. از همه قوی‌تر. همیشه همین‌طور بودی. حتی وقتی اون افراد… حتی وقتی اون اتفاق افتاد… تو مقاومت کردی. این منم که باید از تو یاد بگیرم.»
تهیونگ به چشمان ا.ت نگاه کرد. «اون روز… وقتی دیدمت… اون همه درد رو تحمل کردی. من… نتونستم اون لحظه جلوی خودم رو بگیرم. ولی دیگه تموم شد. همه‌شون تنبیه شدن. هیچ‌کس جرأت نمی‌کنه دوباره به تو یا به ما نزدیک بشه.»
او دوباره صورت ا.ت را بوسید، این بار با عمق بیشتری. «فقط خوب شو، باشه؟ فقط خوب شو و دوباره بخند. همون لبخند قشنگی که دنیا رو برای ما روشن می‌کنه.»
ا.ت با لبخندی ضعیف، سرش را تکان داد. «باشه… تهیونگ… فقط… فقط یه کم خسته‌ام.»
تهیونگ سرش را روی سینه ا.ت گذاشت، به آرامی، تا مزاحم نفس کشیدنش نباشد. «استراحت کن، عشقم. من اینجام. هیچ‌کس دیگه مزاحمت نمی‌شه. من مراقبتم. همیشه.»
در سکوت اتاق، تنها صدای نفس‌های آرام ا.ت و ضربان قلب تند تهیونگ شنیده می‌شد. در آغوش هم، احساس امنیت و آرامشی را که مدتی بود گم کرده بودند، دوباره پیدا کردند.
- ۴.۲k
- ۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
