از تو دلگیرم و از دست خودم بیزارم

از تو دلگیرم و از دست خودم بیزارم
امشب اندازه ی یک عمر شکایت دارم

گرچه از جنس کویر است نگاهم اما
مثل ابری که دلش تنگ شده می بارم

آنچنانم که فقط حال مرا می فهمد
ناله ی ناخوشِ افسرده و زارِ تارم

حالِ من حالِ خوشی نیست ، دلم می لرزد
وای بر حالِ من و حالِ دلِ بیمارم

ناگهان رفتی و دیوار به دیوارم ریخت
باز بر شانه ی بی جانِ خودم آوارم

بی تو این ثانیه ها می گذرد اما سخت
بی تو شب های زیادی ست که من بیدارم

کاش بودی و کمی حال مرا می دیدی
کاش بودی که سر از دامن غم بردارم

بارها خواسته ام سوی تو پرواز کنم
آه .. هر بار می افتد گِرهی در کارم

بعد تو همدم تنهایی من آینه است
بعد تو یکسره هم صحبت با دیوارم

من خودم را به خیال تو سپردم اما
باید انگار تو را هم به خدا بسپارم

...

رفتن از شهر تو را دوست ندارم ،
دیریست
دل من پیش تو گیر است ،
ولی ناچارم

می روم گوشه ای از دوری تو می میرم
آخر قصه همین است که می پندارم