داستایوفسکی؛ از جوخه اعدام تا روزنامه‌نگاری

فئودور داستایوفسکی که در نوامبر سال 1821 به دنیا آمده است از جمله نویسندگان توانا و مهم تاریخ روسیه است. او در نوجوانی مادر خود را از دست داد، ولی توانست در امتحانات ورودی دانشکده‌ی مهندسی نظامی در سن پترزبورگ در سال 1838 موفق و وارد این دانشکده شود. او پنج سال بعد با درجه‌ی افسری فارغ‌التحصیل شد و در اداره‌ی مهندسی وزارت جنگ مشغول به کار شد. وقتی که سهم الارث پدری‌اش تمام شد فئودور به کار ترجمه روی آورد و کتاب «اوژنی گرانده» اثر «بالزاک» را ترجمه کرد. او که در وزارت جنگ مشغول به کار بود، کار خود را رها کرد و با نوشتن رمان «بیچارگان» که در فارسی با نام‌های «نگون بختگان» و «مردم فقیر» هم ترجمه شده، به نویسندگان معترض سن پترزبورگ پیوست . در دو سال بعدی، رمان‌های دیگر او «همزاد»، «آقای پروخارچین» و «زنِ صاحبخانه» منتشر شد. در آن زمان جاسوسی به محافل روشنفکری‌شان نفوذ کرد و فیودور به جرم براندازی حکومت در آوریل 1849 به زندان انداخته شد. حکم اعدامی که برای او صادر شده بود به چهار سال زندان در سیبری و انجام خدمت سربازی تغییر کرد. حکومت تزار برای نشان دادن ابهت خود در دسامبر آن سال مراسم اعدامی نمایشی با هدف ایجاد ترس و وحشت در زندانیان برگزار کرد که در این مراسم تعدادی از زندانیان از جمله داستایوسفکی مقابل جوخه‌های آتش قرار گرفتند. داستایوفسکی معتقد بود این نمایش از تاثیرگذارترین لحظه‌های زندگیش بوده است. داستایوفسکی زمانی که مشغول خدمت سربازی بود دلبسته‌ی «ماریا دیمیتریونا» شد و در بهار 1859 با او برای زندگی به مسکو رفت. پس از این نقل مکان به مسکو، به عنوان روزنامه‌نگار به نشریه‌ی «ورمیا» که متعلق به برادرش بود پیوست. دو سال بعد برادرش و همسرش ماریا را از دست داد. در 45 سالگی «جنایت و مکافات» و قمار باز را نوشت. در سال بعد با تندنویسش «آنا گریگوریونا» ازدواج کرد و با او به اروپا سفر کرد و قماربازی را شروع کرد و مشکلات زیادی گریبان‌گیرش شد. در آن ‌سال‌ها آثار دیگری هم‌چون «همیشه شوهر»، «جن‌زدگان»، «جوان خام» و «برادران کارامازوف» را نوشت. «برادران کارامازوف» شاهکار این نویسنده است و گفته می‌شود وصیت فئودور داستایوسفکی به ملت روسیه است.  برادران کارامازوف را بزرگانی همچون«آلبرت انیشتین»، «زیگموند فروید»، «مارتین هایدگر»، «لودویگ ویتگنشتاین» و «پاپ بندیکت شانزدهم» تحسین کرده‌اند.  او در فوریه سال 1881 بر اثر خون‌ریزی ریه درگذشت و در گورستان «تیخوین» در سن پترزبورگ روسیه به خاک سپرده شد.