شرطا: 130 لایک 60 کامنت 30 بازنشر
تیکه ی دوم پارت 16
بورا میره، لباس میپوشه، ارایش میکنه، جواهراتش رو میپوشه، عطر میزنه، موهاش رو درست میکنه.... بعد برای اینکه وقتش بگذره، میره سمت کتابخونه.
کتابها توی قفسهها مثل رازهای قدیمی و مرتب وایساده بودن. بورا دستش رو میبره سمت یکی از کتابها، ولی اشتباهی کتابِ کناری رو میکشه بیرون.
یه صدای خیلی خفیف میاد.
بعد… قفسه با یه حرکت نرم و مخفی باز میشه.
بورا خشکش میزنه.
- «چی…؟»
کنجکاوی از ترس جلو میزنه.
آروم پا میذاره توی راهروی مخفی، راهرویی باریک و تاریک که انگار نفس میکشید. تهِ راهرو، به یه اتاق بزرگ میرسه؛ اتاقی پر از کامپیوترهای روشن، مانیتورهای متعدد و دیوارهایی که به دوربینهای مدار بسته وصل بودن.
بورا همونجا میایسته.
نگاهش میافته به مدارکی که روی میز پهن شده بودن: تستهای DNA… پروندهها… اسمها… و نشانههایی از **سازمان اژدهای سفید**؛ همون سازمان رقیب.
قلبش یه ضربهی محکم میزنه.
- «این دیگه… چیه؟»
همین موقع صدای باز شدن درِ عمارت میاد.
بورا از جا میپره. سریع چندتا از مدارک رو برمیداره و برمیگرده بیرون. هنوز کامل پا از راهرو نکشیده بود که درِ مخفی پشت سرش خودش بسته میشه و قفسهها دوباره سر جاشون برمیگردن، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
انگار اون اتاق، فقط یه خیالِ لعنتی بوده.
بورا نفسش رو توی سینه نگه میداره، مدارک رو توی یکی از کتابها لای قفسهها قایم میکنه و بعد به سمت اتاق نشیمن میره.
جونگکوک اونجا منتظره.
وقتی نگاهش به بورا میافته، با همون صدای آروم و جدی میگه:
- «بالاخره اومدی؟»
بورا لبخند کوچیکی میزنه؛ لبخندی که بیشتر شبیه یه پردهست تا یک آرامش واقعی.
- «آره… فقط یه کم طول کشید.»
جونگکوک نگاهش رو از صورت بورا برنمیداره.
انگار چیزی توی اون نگاه، تهِ دلش رو قلقلک میده… و همزمان خبر از یه طوفانِ پنهان میده.
بورا میره، لباس میپوشه، ارایش میکنه، جواهراتش رو میپوشه، عطر میزنه، موهاش رو درست میکنه.... بعد برای اینکه وقتش بگذره، میره سمت کتابخونه.
کتابها توی قفسهها مثل رازهای قدیمی و مرتب وایساده بودن. بورا دستش رو میبره سمت یکی از کتابها، ولی اشتباهی کتابِ کناری رو میکشه بیرون.
یه صدای خیلی خفیف میاد.
بعد… قفسه با یه حرکت نرم و مخفی باز میشه.
بورا خشکش میزنه.
- «چی…؟»
کنجکاوی از ترس جلو میزنه.
آروم پا میذاره توی راهروی مخفی، راهرویی باریک و تاریک که انگار نفس میکشید. تهِ راهرو، به یه اتاق بزرگ میرسه؛ اتاقی پر از کامپیوترهای روشن، مانیتورهای متعدد و دیوارهایی که به دوربینهای مدار بسته وصل بودن.
بورا همونجا میایسته.
نگاهش میافته به مدارکی که روی میز پهن شده بودن: تستهای DNA… پروندهها… اسمها… و نشانههایی از **سازمان اژدهای سفید**؛ همون سازمان رقیب.
قلبش یه ضربهی محکم میزنه.
- «این دیگه… چیه؟»
همین موقع صدای باز شدن درِ عمارت میاد.
بورا از جا میپره. سریع چندتا از مدارک رو برمیداره و برمیگرده بیرون. هنوز کامل پا از راهرو نکشیده بود که درِ مخفی پشت سرش خودش بسته میشه و قفسهها دوباره سر جاشون برمیگردن، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
انگار اون اتاق، فقط یه خیالِ لعنتی بوده.
بورا نفسش رو توی سینه نگه میداره، مدارک رو توی یکی از کتابها لای قفسهها قایم میکنه و بعد به سمت اتاق نشیمن میره.
جونگکوک اونجا منتظره.
وقتی نگاهش به بورا میافته، با همون صدای آروم و جدی میگه:
- «بالاخره اومدی؟»
بورا لبخند کوچیکی میزنه؛ لبخندی که بیشتر شبیه یه پردهست تا یک آرامش واقعی.
- «آره… فقط یه کم طول کشید.»
جونگکوک نگاهش رو از صورت بورا برنمیداره.
انگار چیزی توی اون نگاه، تهِ دلش رو قلقلک میده… و همزمان خبر از یه طوفانِ پنهان میده.
- ۹.۷k
- ۰۱ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط