𝖕𝖆𝖗𝖙27
𝖕𝖆𝖗𝖙27
دو روز به عروسی مانده بود. قصر مروارید غرق در آماده‌سازی بود. خدمتکارها پارچه‌های ابریشمی می‌آوردند، گل‌های سفید را در گلدان‌های نقره‌ای می‌چیدند و سالن بزرگ را برای مراسم آماده می‌کردند. اما مارال در اتاقش پناه گرفته بود و به دیوار خیره شده بود.
لنا وارد شد. لبخندی روی لب داشت. «خانم، اعلیحضرت گفتن بیان حیاط پشتی. یه چیزی برای شما دارن.»
مارال اخم کرد. «چی؟»
«نمی‌دونم. فقط گفتن بیاید.»
مارال شال روی شانه‌اش انداخت و از پله‌ها پایین رفت. حیاط پشتی، جای خلوتی بود. سوهو کنار دیوار سنگی ایستاده بود. کنارش، مردی با لباس ساده و کیف چرمی کهنه. مارال ایستاد. قلبش لرزید. پدرش.
آرتور تا دخترش را دید، جلو آمد. مارال دوید. در آغوشش پرید. «پدر!»
آرتور دستش را روی موهایش کشید. «دخترم. حالت خوبه؟»
مارال سرش را تکان داد. اما چشمانش پر از اشک بود. سوهو از دور نگاه می‌کرد. دستانش را پشت کمر قفل کرده بود. صورتش خوانا نبود.
آرتور آرام گفت: «اعلیحضرت اجازه داد من برگردم به قصر. گفت... گفت می‌تونم تو اتاق داروها کار کنم. مثل قبل.»
مارال به سوهو نگاه کرد. سوهو سرش را کمی کج کرد. «فکر کردم... شاید این‌طوری احساس بهتری داشته باشی.»
مارال چیزی نگفت. سوهو به سمت در رفت. «وقتتون رو با هم بگذرونید. من... کاری دارم.»
و رفت. آرتور به دخترش نگاه کرد. «عجیبه. دیروز اومد پیشم. گفت می‌خواد من برگردم. گفت... گفت نمی‌خواد تو تنها باشی.»
مارال به مسیر رفتن سوهو نگاه کرد. این همون پادشاهیه که پدرش رو کشت؟
---
آن شب، مارال لای کتاب‌های قدیمی اتاق ملکه دنبال چیزی می‌گشت که چشمش به یک یادداشت کوچک افتاد. لای صفحه‌های یک کتاب قطور. دست‌خط جیمین بود. «شب عروسی. پشت گلخونه. منتظرتم. - ج»
مارال یادداشت را در دستش فشرد. قلبش بین دو حس گیر کرده بود. یک طرف جیمین. طرف دیگر... سوهو.
👑💛
دو روز به عروسی مانده بود. قصر مروارید غرق در آماده‌سازی بود. خدمتکارها پارچه‌های ابریشمی می‌آوردند، گل‌های سفید را در گلدان‌های نقره‌ای می‌چیدند و سالن بزرگ را برای مراسم آماده می‌کردند. اما مارال در اتاقش پناه گرفته بود و به دیوار خیره شده بود.
لنا وارد شد. لبخندی روی لب داشت. «خانم، اعلیحضرت گفتن بیان حیاط پشتی. یه چیزی برای شما دارن.»
مارال اخم کرد. «چی؟»
«نمی‌دونم. فقط گفتن بیاید.»
مارال شال روی شانه‌اش انداخت و از پله‌ها پایین رفت. حیاط پشتی، جای خلوتی بود. سوهو کنار دیوار سنگی ایستاده بود. کنارش، مردی با لباس ساده و کیف چرمی کهنه. مارال ایستاد. قلبش لرزید. پدرش.
آرتور تا دخترش را دید، جلو آمد. مارال دوید. در آغوشش پرید. «پدر!»
آرتور دستش را روی موهایش کشید. «دخترم. حالت خوبه؟»
مارال سرش را تکان داد. اما چشمانش پر از اشک بود. سوهو از دور نگاه می‌کرد. دستانش را پشت کمر قفل کرده بود. صورتش خوانا نبود.
آرتور آرام گفت: «اعلیحضرت اجازه داد من برگردم به قصر. گفت... گفت می‌تونم تو اتاق داروها کار کنم. مثل قبل.»
مارال به سوهو نگاه کرد. سوهو سرش را کمی کج کرد. «فکر کردم... شاید این‌طوری احساس بهتری داشته باشی.»
مارال چیزی نگفت. سوهو به سمت در رفت. «وقتتون رو با هم بگذرونید. من... کاری دارم.»
و رفت. آرتور به دخترش نگاه کرد. «عجیبه. دیروز اومد پیشم. گفت می‌خواد من برگردم. گفت... گفت نمی‌خواد تو تنها باشی.»
مارال به مسیر رفتن سوهو نگاه کرد. این همون پادشاهیه که پدرش رو کشت؟
---
آن شب، مارال لای کتاب‌های قدیمی اتاق ملکه دنبال چیزی می‌گشت که چشمش به یک یادداشت کوچک افتاد. لای صفحه‌های یک کتاب قطور. دست‌خط جیمین بود. «شب عروسی. پشت گلخونه. منتظرتم. - ج»
مارال یادداشت را در دستش فشرد. قلبش بین دو حس گیر کرده بود. یک طرف جیمین. طرف دیگر... سوهو.
👑💛
- ۷۲
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
