رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_27
فصل سیزدهم: میان وظیفه و خواسته
Between Duty and Desire
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
دیداری در حیاط قصر
در حیاط، فلیکس همراه هیونجین از کنار باغ گل‌ها عبور می‌کرد.
فلیکس به گل‌های تازه نگاه کرد.
— به نظرت مراسم قشنگی می‌شه؟
هیونجین دست‌هایش را پشت سرش قفل کرده بود.
— با این همه آدمی که دارن تلاش می‌کنن، احتمالاً.
فلیکس لبخند زد.
— سونگمین خیلی خوشحال می‌شه.
— چون قراره با چان برقصه؟
فلیکس با شیطنت نگاهش کرد.
— انگار تو هم متوجه شدی.
هیونجین ابرویش را بالا برد.
— متوجه شدنش کار سختی نیست.
فلیکس خندید.
— پس چرا خودت این‌قدر سخت متوجه چیزهایی می‌شی؟
هیونجین به او نگاه کرد.
— منظورت چیه؟
— هیچی، مستر هوانگ.
هیونجین لبخند کمرنگی زد.
— دوباره شروع کردی؟
— هنوز که تموم نشده بود.
هر دو خندیدند.
کمی بعد، فلیکس ایستاد و به یکی از گل‌های سفید کنار مسیر نگاه کرد.
— هیونجین؟
— بله؟
— بعد از مراسم هم میای قصر؟
هیونجین لحظه‌ای به او نگاه کرد.
— اگر دعوت بشم.
فلیکس لبخند زد.
— پس دعوتت می‌کنم.
هیونجین چیزی نگفت، اما لبخندش کمی واضح‌تر شد.
قولی برای روزهای شلوغ
نزدیک غروب، چان آماده‌ی رفتن شد.
سونگمین او را تا ورودی تالار همراهی کرد.
— فردا می‌بینمتون؟
چان گفت:
— اگر دوباره فهرست‌های سلطنتی اجازه بدن، بله.
سونگمین خندید.
— فردا هیچ فهرستی در کار نیست.
— چه خبر خوبی!
سونگمین دست‌هایش را پشت کمرش گذاشت.
— پس فردا تمرین می‌کنیم؟
چان کمی فکر کرد.
— البته.
سونگمین لبخند زد.
— قول؟
چان دستش را بالا آورد.
— قول.
سونگمین برای لحظه‌ای به دست او نگاه کرد و بعد لبخندش عمیق‌تر شد.
چان از قصر خارج شد.
در راه برگشت، برای اولین بار متوجه شد که دیگر آمدن به قصر برایش به اندازه‌ی گذشته ناخوشایند نیست.
شاید هنوز از تشریفات و قوانین سلطنتی خوشش نمی‌آمد.
اما حالا دلیلی داشت که باعث می‌شد گاهی دلش بخواهد دوباره از همان درهای بلند عبور کند.
و آن دلیل، شاهزاده‌ای بود که دوست داشت گاهی فقط سونگمین باشد.

پایان فصل سیزدهم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔

«گاهی یک نفر کافی‌ست تا جایی که همیشه از آن فرار می‌کردی، به جایی برای برگشتن تبدیل شود.»