پارت 91

**پرش زمانی**
*از زبان نویسنده*
*توی راهرو های دراز قصر راه می‌رفت. یک هدف داشت. باید اونو میدید. باید جواب سوال هاشو پیدا میکرد.*
*به اتاق بزرگی که به عنوان کتابخانه سلطنتی مورنینگ ستار شناخته میشد رسید. کتابخانه ای که هیچکس جز اعضای خانواده اجازه ی ورود نداشت. داخل شد و با اولین نگاه پیداش کرد*
*گاد، ایستاده در وسط اتاق.. انگار از قبل میدونست که پسرش میاد تا بالاخره جواب سوال هاشو پیدا کنه..*
گاد: چی شده که اومدی پیش من.. هیمل؟
*فرشته کوچک جلو رفت و با کمی فاصله ایستاد و تعظیم کوتاهی کرد*
هیمل: پدر.. مطمئنم که راجب سفر منو برادر مایکل و برادر عزی و امی به هتل شنیدید
گاد: آره می‌دونم.. و میبینم که بالاخره پیداش کردی..
هیمل: کردم.. و با وجود احترامی که براتون قائلم.. دیگه نمی‌خوام تو تاریکی بمونم. من باید بالاخره جواب سوال هامو پیدا کنم
*سکوتی سنگین پا برجا شد. این اولین بار بود که پسر با همچین لحنی با پدرش حرف میزد.. از همون بچگی از خشم پدرش میترسید ولی الان که بالغ تر از همیشس...*
گاد: هیمل.. از همون بچگی سعی کردی رو پای خودت وایسی.. با وجود اینکه کوچیکترین بودی همیشه رو عقل خودت تکیه میکردی، اشتباه میکردی ولی زودتر از هرکسی سعی به درست کردنش میکردی.. از همون بچگی سعی کردی تا از دستورات اطاعت کنی و منو خشمگین نکنی..
*هیمل به پدرش نگاه نمی‌کرد..همیشه از اینکه کافی نباشه میترسید و بعد از اون اتفاق، این تبدیل به یکی از بدترین نقطه ضعفاش شد..*
گاد: تو روح خیلی خوبی هستی هیمل.. و..همون‌طور که به عزرائیل هم گفتم، نمی‌خوام یکی دیگه از پسرامو از دست بدم..پس..بپرس..بدون ترس چون تو همیشه پسرم میمونی..
*با کمی تردید به بالا نگاه کرد و سوالاشو پرسید*
هیمل: وقتی که تمرین پورتال درست کردن انجام میدادم.. موفق نمی‌شدم.. تا اینکه یه پورتال به زمین درست کردمو اتفاقی افتادم توش..
گاد: میدونم..
هیمل: و بعد از اون..ونتی رو دیدم..ولی..بعد از اون هربار سعی کردم نشد.. نتونستم پورتال دیگه ای درست کنم نتونستم با بهشت ارتباط برقرار کنم تا درخواست کمک و راهنمایی کنم.. شما..جلوشو گرفتید درسته؟
*کمی سکوت.. میدونست که حقیقت بالاخره رو میشه به هر حال هیمل همون قدر که بیخیاله، باهوشه..*
گاد: آره..کار من بود..اون مردم خیلی وقت بود که کمک میخواستن.. خیلی وقت بود که آزادی بهشون سر نزده بود پس تورو فرستادم و نذاشتم از هدفت دور شی
هیمل: ولی چرا؟ من..من آماده نبودم..
گاد: اون واسه این بود که آماده شی.. میدونستم که قدرتت خاصه و برای فعال کردنش باید توی موقعیت قرار بگیری
*نمیدونست چی بگه پس حدسش اینهمه مدت درست بود*
هیمل: پس چرا بعدش نذاشتی دنبال ونتی بگردم؟
گاد: چون هنوز بچه بودی و باید قوی تر می‌شدی
هیمل: چرا بهم نگفتی که اون شاه با نیروی شیطانی همدست بود؟ چرا بهم نگفتی که ونتی اصلا اینجا نیست؟
گاد: چون نیاز به انگیزه برای قوی شدن داشتی. بادها.. آزادی.. شوخی بردار نیست. یه شمشیر دولبست که می‌تونه به نفعمون و یا به ضررمون باشه
هیمل: ولی..من..فقط..
گاد: می‌دونم.. تو یه بچه بودی و من وظیفه سنگینی رو بهت سپردم که می‌تونه بشریت رو نابود و یا رستگار کنه..
هیمل: به نظرت اگه بفهمن چی میشه؟ لوسی و چارلی چه فکری میکنن وقتی بفهمن من-
*بال‌هایش رو باز کرد. شش بال سفید بزرگ با رگه هایی از طلا، خون هایی که برای آزادی ریخته شد و رنجشونو هیمل به جون خرید تا ازادشون کنه. چشماش با نوری آسمانی رنگ روشن شد و قدش کمی بلند تر.. حالتی که موقع استفاده از قدرتش میگیره*
هیمل: من کسیم که میزان رنج افراد جهنم رو مشخص میکنه؟ کسی که به تمامی روح ها دسترسی داره و می‌تونه روحی رو آزاد یا زنجیر کنه؟
*گاد همینجور ساکت ایستاد..تموم این مدت جدی بود و هیمل در به در دنبال طناب نجاتی برای چنگ زدن. طنابی که خیلی وقته تو تاریکی گمش کرده*
گاد: ولی تو از پسش بر اومدی نه؟
هیمل: به چه قیمتی؟ همیشه از ناراضی کردن شما و برادرا میترسیدم. میترسیدم کافی نباشم..و با مرگ ونتی..با کافی نبودن..من.. من شکستم.. من.. بعد از اون وظایفم رو بیش از اندازه جدی گرفتم، شب بیداری های زیادی رو پشت سر گذاشتم تا مطمئن شم همه چی خوبه.. اینکه..همه خوبن.. من..
*دیگه تحمل نکرد و کامل شکست.. روی زانوهاش افتادو اجازه داد خون طلایی رنگ از چشماش بریزه.. درسته.. فرشتگان مقرب واقعی، پسران واقعی گاد حق گریه کردن رو ندارن و به جای اشک از چشماشون درد و خون میباره..*