قلم

قلم‌هایمان خشکیده‌اند،
خشک از فریادهایی که شنیده نشد،
خشک از اشک‌هایی که بر کاغذ ریختند،
خشک از امیدی که هر روز
چون شمعی در باد خاموش شد.

ای وطن،
ما شاعرانِ بی‌پناه توییم،
که به جای غزلِ عشق،
مرثیه‌ی نان می‌نویسیم ......