تکپارتی تهیونگ ; همراز کاغذی

نیمکت، معمولی بود. قدیمی، کمی ترک‌خورده، زیر سایه‌ی درختی که همیشه زودتر از بقیه برگ می‌ریخت. هیچ‌کس بهش دقت نمی‌کرد...
تا روزی که او، بین شکاف چوب‌های نیمکت، یه تکه کاغذ پیدا کرد:

> «آسمون امروز، انگار بغض کرده. ولی هنوز امیدی هست... تو لبخند بزنی، شاید اونم دلش باز بشه :)»



دلش لرزید. حس کرد یکی اون لحظه رو دیده، دردشو فهمیده.
فرداش، دوباره اومد… و یه کاغذ دیگه اونجا بود:

> «خوشحال شدم که کسی حرف‌هامو خوند. اگه دوباره پیداشون کنی… بدون که این‌بارم با تو حرف می‌زنم.»



یه حس کودکانه‌ی قشنگی داشت. هم غریبه بود، هم آشنا.
پس یه جواب نوشت:

> «منم امروز دلم بارونی بود. ولی حالا، یه چتر کوچیک از کلمه‌هات دارم. ممنون که هستی، هرکه هستی.»



از اون روز به بعد، نیمکت معمولی‌شون شد دفترچه‌ی روزانه‌ی دوتایی‌شون.
بدون اسم، بدون صدا، ولی با قلب‌هایی که کم‌کم برای هم تپیدن. حرف از همه‌چی می‌زدن؛
از ترس‌های شبانه، رؤیاهای خاموش، آهنگ‌هایی که اشک می‌اوردن،
و لحظه‌هایی که دلشون می‌خواست تکراری بشه...

یه روز، کلماتش انگار سنگین‌تر بودن. با خودکار آبی‌ای که جوهرش کمی پخش شده بود، نوشته بود:

> «فکر می‌کنی اگه یه روز چهره‌تو ببینم، چیزی تغییر می‌کنه؟
اگه واقعیت، شبیهِ خیالم نباشه… هنوزم دلم بخواد باهات حرف بزنم؟»



و جواب، روز بعد روی کاغذی تا خورده، منتظرش بود:

> «من نمی‌ترسم از دیدنت.
می‌ترسم که نبینمت...
ولی باور دارم جادوی بین ما توی ندیدن نیست —
توی فهمیدنه، بی‌قضاوت، بی‌مرز.
اگه دلت بخواد، فردا ساعت پنج، همین‌جا باش.
اگه نیای… بازم ممنون که روزامو روشن کردی،
ای همراز نادیده‌ام.»

دلش هزار بار لرزید. ترس، امید، هیجان.
اما ساعت پنج، رسید. نفسش توی گلوش گیر کرده بود. نیمکت خالی بود… فقط یه دسته گل روش بود. با یه نوشته‌ی آخر:

> «اگه هنوز مطمئن نیستی، پشت درخت سمت راستو نگاه نکن…
مگه اینکه واقعاً بخوای منو ببینی.»



لبخند زد.
نه از روی اطمینان، بلکه از دل.
آروم سرشو چرخوند…

و تهیونگ اونجا بود. ایستاده، با همون نگاه آروم و صدای آهسته گفت:

— تویی؟

منم…
همراز کاغذیت.
فقط از امروز،
دیگه بی‌صدا نمی‌مونم.

به قلم زویی★
(ماهکای زویی ، چهارشنبه امتحانام تموم میشه از چهارشنبه به بعد تمام سعیمو میکنم که هرروز یک تکپارتی جدید بزارم ✨)