رزق ما آید به پای مهمان از خوان غیب

؛ 🌱 🌱 🌱 🌱 🌱
تا شُد اَز صِدقِ طَلَب چون صُبح، روشَن جانِ ما
اَز تَنورِ سَرد، آید گَرم بیرون نانِ ما

اَز خَزَف نازِ گُهَر اَز بُردباری می‌کِشیم
سَنگ کَم گَردَد تَمام اَز پِلّهٔ میزانِ ما

رِزقِ ما آید به پایِ مِهمان اَز خوانِ غَیب
میزبانِ ماست هَر کَس می‌شَوَد مِهمانِ ما

ما به تَردَستی زَبانِ خَصم کوتَه می‌کُنیم
سَبز سازَد خارِ دامنگیر را دامانِ ما

نَشئهٔ رِطلِ گِران اَز سَنگ می‌یابیم ما
هست در آزادی اَطفال، گُل‌ریزانِ ما

می‌کُنیم اَز تُرزبانی دُشمَنان را مِهربان
می‌کُنَد شیرین زَمینِ شور را بارانِ ما

نیست چون آیینه تَصویر، اُمیدِ نَجات
عکسِ رویِ یار را اَز دیدهٔ حَیرانِ ما

غافِلان را شَهپَرِ طاووس می‌آیَد به چَشم
بَس که رَنگین شُد ز اَلوانِ گُنه دامانِ ما

در گِرفتاری زِ بَس ثابِت‌قَدَم اُفتاده‌ایم
بَر نَخیزَد ناله اَز زَنجیر دَر زِندانِ ما

ما زِ گُل‌پیرهَنان، صائب، به بویی قانِعیم
از نَسیمی یوسُفِستان می‌شَوَد زِندانِ ما


✍️ شاعر: ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی #صائب_تبریزی


چند نکته:
* «نَشئه» به معنای سرمستی و حالِ حاصل از نوشیدن است.
* «رِطل» واحدی قدیمی برای اندازه‌گیری مایعات، به‌ویژه شراب، بوده است.
* «خَزَف» به معنای سفال و جنس کم‌ارزش در برابر گوهر است.
* «یوسُفِستان» اشاره‌ای شاعرانه به سرزمین یوسف و زیبایی و رهایی از زندان دارد.