^فیک جونگکوک^(پارت‌؟)

گرمای انگشت‌های اون روی پوست گردنم، حسی بود که تا مدت‌ها روی پوستم میموند و صدای نفسش ملودی‌ای بود که میدونستم تا سال‌ها به خاطر میسپرم. وقتی گردنبند کامل شد و زنجیرش دور گردنم نشست، دوباره چرخیدم سمتش. جونگکوک با اشتیاق عجیبی بهم نگاه میکرد؛ جوری که انگار بهترین منظره‌ جهان رو دیده باشه. ولی...بهترین منظره‌ جهان اون چشم‌های مشکی خودش بود که انگار داشت بهم دروغ میگفت.
دیگه هیچ ترس و اضطرابی وجود نداشت. فقط من بودم و جونگکوک، زیر نورِ ریسه‌هایی که انگار فقط برای ما میدرخشیدن. اون شب، توی ساحل، جونگکوک نه فقط یه گردنبند، بلکه تمام امنیت از دست‌رفته‌ سال‌های گذشتم رو بهم هدیه داد. لبخند زدم و دوباره بهش نزدیک شدم… این قشنگ‌ترین شب زندگیم بود.
اما… با خودم فکر میکنم؛ نکنه همش یه بازی کثیف بوده؟
راستش، اگه اون شب مست نبود، اگه اون‌قدر الکل توی خونِش نبود که بند دلاش پاره بشه، شاید الان اینطوری توی بغلش نبودم. شاید این آرامش، این هدیه، این گردنبند… همش یه نقاب روی یه صورته که هنوز نمیشناسمش.
زندگی‌ای که فکر میکردم قراره یه خلأ تاریک و بی‌انتها باشه، با وجود تموم دعواها، سروصداها و لج‌بازی‌ها، آخرش به یه بوسه ختم شد.
ولی… کی میدونه؟ شاید این هم بخشی از سرنوشتم بوده. شایدم سرنوشت نیست؛ شاید طراحی شده‌ست.
هنوز خیلی چیزها مبهمن.
اصلاً چرا من؟ واقعاً چه اتفاقی افتاد که من به «اجبار» با آدمی مثل جونگکوک ازدواج کردم؟ بابام… مردی که همیشه سایش روی زندگیم سنگینی میکرد، چرا یهو غیبش زد؟ چرا حتی یه بار هم سراغمو نگرفت؟
و جونگکوک که با نگاه کردن بهش قلبم تندتند میکوبه؛ مگه واقعا اونقدر تاکسیک بوده که «اوفیلیا» طاقت نیاورده و اون بلای وحشتناک رو سر خودش آورده؟ یا شاید من دارم داستان رو برعکس میشنوم؟
هیچ‌کس نمیدونه. همیشه گفتن همه‌چیز اونطوری که به نظر میرسه، نیست.
شاید این شروع فصل جدیدی از کشفیاتمه.
اما اینبار، نه در برابر شوهرم. این‌بار… در کنار شوهرم و البته بدون تویی که داری میخونی.
همینطور که توی بغلش بودم، انگشتام رو روی آویز گردنبند کشیدم. سرد بود. خیلی سرد. بهش نگاه کردم؛ جونگکوک داشت با لبخند همیشگیش بهم نگاه میکرد، ولی انگار توی چشماش یه برق سرد بود...
___
ادامه دارد...