چندگاهیست وقتی میگویم: #و_فی_کلا_الساعة

چندگاهیست وقتی میگویم: #و_فی_کلا_الساعة
دلم نمی سوزد که همه ساعاتم ازآن تو نیست

چندگاهیست وقتی می گویم: #ولیا_و_حافظا
احساس نمی کنم که سرپرستم، امامم کنار من ایستاده و قطره های اشکم را به نظاره نشسته است

چندگاهیست وقتی می گویم: #و_قائدا_و_ناصرا
به یاد پیروزی لشکرت،
در میان گریه لبخند بر لبم نقش نمیزند

چندگاهیست وقتی می گویم: #و_دلیلا_و_عینا
یقین ندارم که تو راهنما و نگهبان منی

چندگاهیست وقتی می گویم: #حتی_تسکنه_أرضک_طوعا یقین ندارم که روز حکومت تو بر زمین،
من هم شاهد مدینه فاضله ات باشم

چندگاهیست وقتی می گویم: #و_تمتعه_فیها_طویلا به حال آنانی که در زمان طولانی حکومت شیرین توطعم عدالت را می چشند غبطه نمی خورم

اما چندگاهیست دعای فرج را چندبار می خوانم تا هم با آمدن نامت دلم بلرزد، هم اشکم بریزد، هم در جست و جویت باشم،

هم سرپرستم باشی،
هم به حال مردمان عصر ظهور غبطه بخورم
وهم احساس کنم خدا در
نزدیکی من است....

و باز هم با شرم
می گویم : #اللهم_عجل_لولیک_الفرج

نيمى از سال هم گذشت
و چشممان به جمال مولای غایبمان روشن نشد...

و چرا بیاید؟ وقتی که اکثریت قریب به اتفاق ما شیعیان
در تمام سال از او غافلیم،
و قلیلی از ما نیز به هنگام مشکلاتمان از او یاد می‏کنیم...

اما آقای ما
به رو سیاهیمان نگاه نکن و به دستهایمان که خالی اند
و به زبانمان نیز گوش مسپار که گناهکارتر از آن است که تو را با صداقت و اخلاص بخواند،
قلب آن اندک بندگان واقعی خداوند را ببين
که هر روز ـ صبح و شام ـ تو را مي‌خوانند...