فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۱۳
(از زبان اولیویا)
آن شب، زمان برای ما متوقف شده بود. انگار ساعت‌های بزرگ و سنگین قصر، برای چند ساعت کوتاه، از حرکت ایستادند تا ما بتوانیم در دنیای خودمان، بدون ترس از سایه‌ها و بدون سنگینیِ عناوین، فقط «ما» باشیم. آن‌قدر در بازی‌ها، در خنده‌ها و در بحث‌های بی‌پایان غرق شده بودیم که اصلاً متوجه نشدیم چگونه خورشید، با کم‌رنگ‌ترین پرتوهایش، راه خود را به میانِ پرده‌های اتاق باز کرد.
وقتی چشمانم را باز کردم، اولین چیزی که حس کردم، گرمای ملایم نور خورشید بود که مثل انگشتانی از جنس نور، روی پلک‌هایم می‌رقصید. اما گرمای دیگری هم بود؛ گرمای حضور او.
نیمه‌باز که چشم‌هایم را باز کردم، تهیونگ را دیدم. او درست روبه‌رویم نشسته بود، در حالی که هنوز در میانِ خاطرات شب گذشته غرق بود. نگاهش سنگین و در عین حال بسیار لطیف بود. وقتی چشمانمان در هم گره خورد، متوجه شدم که او از قبل بیدار بوده است. او داشت به من نگاه می‌کرد؛ به من، پرنسسی که در آن لحظه، تمامِ دنیای او به نظر می‌رسید. در نگاهش چیزی بود که فراتر از یک محافظ بود؛ چیزی شبیه به ستایش، شبیه به یک آرامشِ عمیق.
یادم آمد که دیشب چقدر بی‌اختیار از خنده و بازی، توانمان تمام شده بود. هنوز هم مهره‌های شطرنج روی میز، مثل شاهدانی ساکت، در مقابل ما قرار داشتند؛ بعضی مهره‌ها کج شده بودند و بعضی دیگر، درست در میانه راهِ یک حرکتِ ناتمام، رها شده بودند. ما حتی نتوانسته بودیم بازی را تمام کنیم؛ خستگی، مثل یک دوستِ صبور، ما را در میانه‌یِ مبارزه‌یِ فکری‌مان به آغوش کشیده بود.
تهیونگ با حرکتی که چنان با ملایمت انجام شد که انگار می‌ترسید حتی ذره‌ای از سکوتِ مقدسِ صبح بشکند، پتو را برداشت. او با دقت و با نگاهی لبریز از محبت، پتو را روی شانه‌های من و روی آن چیزی که در ذهن من، او را به «محرم اسرار» من تبدیل کرده بود، کشید. آن حرکت، ساده بود، اما تمامِ وجودم را لرزاند.
او با لبخندی که گوشه‌ی لبش را به شکلی بی‌نهایت جذاب بالا برده بود، به من خیره شد و با صدایی که به سختی از گلویش خارج می‌شد، چنان آرام زمزمه کرد که انگار داشت یک رازِ هستی را به من می‌گفت:
`- یعنی می‌تونم دومین رازم رو بهت بگم خانوم کوچولو؟`
قلبم برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد. *دومین راز؟* پس هنوز هم دنیایی از پنهانی‌ها در وجود این پسر وجود داشت؟ اما قبل از اینکه بتوانم پاسخی در ذهنم بسازم، او شروع کرد به جمع کردن وسایل. من فقط توانستم با صدایی که هنوز از خواب گرفته و لرزان بود، بپرسم:
`+ داری چیکار می‌کنی؟`
او بدون اینکه نگاهش را از من بگیرد، با همان لحن آرامش پاسخ داد:
`- دارم وسایل رو جمع می‌کنم.`
چشمانم را با دست‌هایم مالیدم؛ آن حسِ سنگینیِ پس از خواب هنوز در پلک‌هایم بود. نگاهی به ساعت انداختم و ناگهان وحشتِ کوچکی در دلم نشست. اگر دیر می‌رسیدم، شک و تردید، مثل موریانه، به دلِ پدرم می‌افتد. با عجله گفتم:
`+ کم‌کم آماده بشم برم صبحانه تا پدرم شک نکنه.`
من از اتاق بیرون رفتم تا آن لباس‌های راحتی و نرم را با لباس‌های رسمی و سنگینِ پرنسسی عوض کنم؛ لباس‌هایی که مثل زره، مرا از دنیا جدا می‌کردند. در همین حال، از گوشه‌ی چشم یا شاید از ذهن خودم، او را می‌دیدم که چطور لباس‌هایش را مرتب می‌کند و با دقتی که مخصوصِ یک ولیعهد است، آن موهای فرفری و زیبایش را سامان می‌دهد.
آن موها... آن موها مثل یک تضادِ زیبا در میانِ تمامِ آن وقارِ او بودند. بدون اینکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم، با شیطنت گفتم:
`+ موی فر خیلی نازت می‌کنه.`
او برای لحظه‌ای مکث کرد. انگار تعریف من، جانی دوباره به آن رشته‌های مواج داده بود. با کمی خجالت و فروتنی گفت:
`- جدی؟ خودم خوشم نمیومد و همیشه بزور صافشون می‌کردم.`
اینجا بود که من نتوانستم جلوی بازیگوشی‌ام را بگیرم. با لبخندی که در گوشه‌ی لبم نشست، ادامه دادم:
`+ نمیومد یا نمیاد؟`
او نگاهی به من انداخت؛ نگاهی که ترکیبی از تسلیم و شیطنت بود.
`- حالا که تو گفتی، خوبه... میاد.`
آن لبخند مشترک، مثل پل ارتباطی ما بود. ما با هم به سمت تالار قصر راه افتادیم، در حالی که گویی تمامِ دنیا را در آن لبخند خلاصه کرده بودیم. وقتی به تالار رسیدیم، او مثل همیشه، با آن وقارِ همیشگی، صندلی را برای من عقب کشید. من نشستم و شروع به خوردن کردم، اما ذهنم در جای دیگری بود.
یک فکرِ تلخ، مثل طعمِ قهوه‌ی سرد، در گلویم ماند. می‌دانستم که بعد از این، تهیونگ باید به آشپزخانه برود تا صبحانه‌اش را بخورد. می‌دانستم که آنجا، برخلاف این تالارِ باشکوه، غذاهای درست‌وحسابی و با عزت برای او نمی‌آورند. می‌دانستم که او در این دو سال، به این بی‌عدالتی عادت کرده است، اما من... من هر بار که این را فکر می‌کردم، دلم برای او می‌سوخت.
(از زبان اولیویا)
آن شب، زمان برای ما متوقف شده بود. انگار ساعت‌های بزرگ و سنگین قصر، برای چند ساعت کوتاه، از حرکت ایستادند تا ما بتوانیم در دنیای خودمان، بدون ترس از سایه‌ها و بدون سنگینیِ عناوین، فقط «ما» باشیم. آن‌قدر در بازی‌ها، در خنده‌ها و در بحث‌های بی‌پایان غرق شده بودیم که اصلاً متوجه نشدیم چگونه خورشید، با کم‌رنگ‌ترین پرتوهایش، راه خود را به میانِ پرده‌های اتاق باز کرد.
وقتی چشمانم را باز کردم، اولین چیزی که حس کردم، گرمای ملایم نور خورشید بود که مثل انگشتانی از جنس نور، روی پلک‌هایم می‌رقصید. اما گرمای دیگری هم بود؛ گرمای حضور او.
نیمه‌باز که چشم‌هایم را باز کردم، تهیونگ را دیدم. او درست روبه‌رویم نشسته بود، در حالی که هنوز در میانِ خاطرات شب گذشته غرق بود. نگاهش سنگین و در عین حال بسیار لطیف بود. وقتی چشمانمان در هم گره خورد، متوجه شدم که او از قبل بیدار بوده است. او داشت به من نگاه می‌کرد؛ به من، پرنسسی که در آن لحظه، تمامِ دنیای او به نظر می‌رسید. در نگاهش چیزی بود که فراتر از یک محافظ بود؛ چیزی شبیه به ستایش، شبیه به یک آرامشِ عمیق.
یادم آمد که دیشب چقدر بی‌اختیار از خنده و بازی، توانمان تمام شده بود. هنوز هم مهره‌های شطرنج روی میز، مثل شاهدانی ساکت، در مقابل ما قرار داشتند؛ بعضی مهره‌ها کج شده بودند و بعضی دیگر، درست در میانه راهِ یک حرکتِ ناتمام، رها شده بودند. ما حتی نتوانسته بودیم بازی را تمام کنیم؛ خستگی، مثل یک دوستِ صبور، ما را در میانه‌یِ مبارزه‌یِ فکری‌مان به آغوش کشیده بود.
تهیونگ با حرکتی که چنان با ملایمت انجام شد که انگار می‌ترسید حتی ذره‌ای از سکوتِ مقدسِ صبح بشکند، پتو را برداشت. او با دقت و با نگاهی لبریز از محبت، پتو را روی شانه‌های من و روی آن چیزی که در ذهن من، او را به «محرم اسرار» من تبدیل کرده بود، کشید. آن حرکت، ساده بود، اما تمامِ وجودم را لرزاند.
او با لبخندی که گوشه‌ی لبش را به شکلی بی‌نهایت جذاب بالا برده بود، به من خیره شد و با صدایی که به سختی از گلویش خارج می‌شد، چنان آرام زمزمه کرد که انگار داشت یک رازِ هستی را به من می‌گفت:
`- یعنی می‌تونم دومین رازم رو بهت بگم خانوم کوچولو؟`
قلبم برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد. *دومین راز؟* پس هنوز هم دنیایی از پنهانی‌ها در وجود این پسر وجود داشت؟ اما قبل از اینکه بتوانم پاسخی در ذهنم بسازم، او شروع کرد به جمع کردن وسایل. من فقط توانستم با صدایی که هنوز از خواب گرفته و لرزان بود، بپرسم:
`+ داری چیکار می‌کنی؟`
او بدون اینکه نگاهش را از من بگیرد، با همان لحن آرامش پاسخ داد:
`- دارم وسایل رو جمع می‌کنم.`
چشمانم را با دست‌هایم مالیدم؛ آن حسِ سنگینیِ پس از خواب هنوز در پلک‌هایم بود. نگاهی به ساعت انداختم و ناگهان وحشتِ کوچکی در دلم نشست. اگر دیر می‌رسیدم، شک و تردید، مثل موریانه، به دلِ پدرم می‌افتد. با عجله گفتم:
`+ کم‌کم آماده بشم برم صبحانه تا پدرم شک نکنه.`
من از اتاق بیرون رفتم تا آن لباس‌های راحتی و نرم را با لباس‌های رسمی و سنگینِ پرنسسی عوض کنم؛ لباس‌هایی که مثل زره، مرا از دنیا جدا می‌کردند. در همین حال، از گوشه‌ی چشم یا شاید از ذهن خودم، او را می‌دیدم که چطور لباس‌هایش را مرتب می‌کند و با دقتی که مخصوصِ یک ولیعهد است، آن موهای فرفری و زیبایش را سامان می‌دهد.
آن موها... آن موها مثل یک تضادِ زیبا در میانِ تمامِ آن وقارِ او بودند. بدون اینکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم، با شیطنت گفتم:
`+ موی فر خیلی نازت می‌کنه.`
او برای لحظه‌ای مکث کرد. انگار تعریف من، جانی دوباره به آن رشته‌های مواج داده بود. با کمی خجالت و فروتنی گفت:
`- جدی؟ خودم خوشم نمیومد و همیشه بزور صافشون می‌کردم.`
اینجا بود که من نتوانستم جلوی بازیگوشی‌ام را بگیرم. با لبخندی که در گوشه‌ی لبم نشست، ادامه دادم:
`+ نمیومد یا نمیاد؟`
او نگاهی به من انداخت؛ نگاهی که ترکیبی از تسلیم و شیطنت بود.
`- حالا که تو گفتی، خوبه... میاد.`
آن لبخند مشترک، مثل پل ارتباطی ما بود. ما با هم به سمت تالار قصر راه افتادیم، در حالی که گویی تمامِ دنیا را در آن لبخند خلاصه کرده بودیم. وقتی به تالار رسیدیم، او مثل همیشه، با آن وقارِ همیشگی، صندلی را برای من عقب کشید. من نشستم و شروع به خوردن کردم، اما ذهنم در جای دیگری بود.
یک فکرِ تلخ، مثل طعمِ قهوه‌ی سرد، در گلویم ماند. می‌دانستم که بعد از این، تهیونگ باید به آشپزخانه برود تا صبحانه‌اش را بخورد. می‌دانستم که آنجا، برخلاف این تالارِ باشکوه، غذاهای درست‌وحسابی و با عزت برای او نمی‌آورند. می‌دانستم که او در این دو سال، به این بی‌عدالتی عادت کرده است، اما من... من هر بار که این را فکر می‌کردم، دلم برای او می‌سوخت.
- ۱۶.۵k
- ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
