رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_17
فصل هشتم: قدم اول
Step One
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح روز بعد، قصر با جنب‌وجوش همیشگی‌اش بیدار شده بود.
خدمتکاران در راهروها رفت‌وآمد می‌کردند، نگهبانان جایگاه‌های خود را عوض می‌کردند و صدای تمرین موسیقی از تالار دور به گوش می‌رسید.
اما در خانه‌ی کوچک بنگ‌چان...
— نه.
— چان، هنوز چیزی نگفتم!
— لازم نیست بگی. جواب نه‌ـه.
هیونجین با لبخند به دوستش نگاه کرد.
— فقط می‌خواستم بگم امروز باید بری قصر و با شاهزاده رقص تمرین کنی.
چان فنجان چای خود را روی میز گذاشت.
— دقیقاً به همین دلیل جوابم نه‌ـه.
آی‌ان که روی صندلی نشسته بود، با دهان پر از نان گفت:
— ولی تو که قبول کردی.
— اون موقع هنوز نمی‌دونستم قراره چه بلایی سرم بیاد.
هیونجین شانه بالا انداخت.
— شاید شاهزاده ازت خوشش اومده.
چان نگاه تندی به او انداخت.
— هیونجین.
— چی؟ من فقط یه احتمال مطرح کردم.
آی‌ان خندید.
— به نظرم باید مواظب باشی. ممکنه شاهزاده ازت انتقام بگیره.
چان آهی کشید.
— من با دو تا احمق زندگی می‌کنم.
هیونجین لبخند زد.
— و با این حال هنوز ما رو دوست داری.
چان چیزی نگفت.
اما لبخند کوچکی گوشه‌ی لبش نشست.
تالار کوچک قصر
تالار کوچک قصر، برخلاف تالار اصلی، فضایی آرام و صمیمی داشت.
پنجره‌های بلند با پرده‌های سفید و طلایی مخملی پوشیده شده بودند. نور خورشید از میان شیشه‌ها می‌گذشت و روی کف مرمرین می‌افتاد.
یک پیانوی بزرگ در انتهای تالار قرار داشت و چند شاخه گل سفید روی میزهای کوچک اطراف دیده می‌شد.
سونگمین وسط تالار ایستاده بود.
لباس رسمی ساده‌ای پوشیده بود و موهای روشنش کمی روی پیشانی‌اش افتاده بودند.
وقتی صدای باز شدن در را شنید، برگشت.
بنگ‌چان وارد شد.
لباس مشکی ساده‌ای به تن داشت؛ بدون نشان سلطنتی، بدون تزئینات اضافی.
سونگمین لبخند زد.
— فکر کردم شاید نیاید.
چان در را بست.
— من به قولم عمل می‌کنم.
— خوشحالم.
چان نگاهی به تالار انداخت.
— خب، از کجا شروع می‌کنیم؟
سونگمین با آرامش گفت:
— اول باید یاد بگیرید چطور قدم بردارید.
چان ابرو بالا انداخت.
— من از بچگی راه می‌رفتم.
سونگمین خندید.
— راه رفتن با رقصیدن فرق داره.
— امیدوارم فرقش خیلی زیاد نباشه.
سونگمین مقابل چان ایستاد.
— دست راستتون رو اینجا قرار بدید.
چان دستش را با کمی تردید روی کمر سونگمین گذاشت.
سونگمین دست دیگرش را گرفت.
برای یک لحظه، هر دو ساکت شدند.
چان به دست‌هایشان نگاه کرد.
— این قسمت از رقص همیشه این‌قدر عجیب به نظر می‌رسه؟
سونگمین سعی کرد لبخندش را کنترل کند.
— فقط وقتی طرف مقابلتون این‌قدر مضطرب باشه.
— من مضطرب نیستم.
— پس چرا دستتون رو مثل کسی که قراره از پرتگاه سقوط کنه، نگه داشتید؟
چان نگاهش کرد.
— شاهزاده، شما همیشه این‌قدر حرف می‌زنید؟
— وقتی معلم خوبی داشته باشم، بله.
چان خنده‌ی کوتاهی کرد.
— پس امیدوارم شاگرد خوبی باشم.
سونگمین نگاهش را برای لحظه‌ای پایین انداخت.
— من هم همین‌طور.