*.مدرسه تاریکی.*قسمت اول
---
📘 بخش اول: ورود به سایهها
باران ریز و سردی روی پنجرههای بلند مدرسه تاریکی میکوبید. دیوارهای سنگی، سیاهتر از شب، سکوت را میبلعیدند و تنها صدای ضعیفِ پچپچ دانشآموزان در راهروهای سرد میپیچید. مدرسهای پنهان در کوهستانی مهزده، دور از چشم دنیای معمول، جایی بود برای کسانی که نور درونشان بهجای درخشش، طوفان میساخت.
✨ در این مدرسه، همهچیز قانون داشت؛ حتی سایهها. دانشآموزان با یونیفرمهای تیره، هر روز از «راهرو خاموشها» عبور میکردند—راهرویی که گفته میشد خاطرهها را زمزمه میکند. کلاسهای «جادوی ذهن»، «کنترل عنصر»، و «رمزگشایی از آگاهی» بخشی از برنامههای روزانهٔ بچهها بود. هرکس قدرتی خاص داشت، ولی باید یاد میگرفت که چطور آن را کنترل کند، نه اینکه خورده شود.
در اتاق مدیر، صدای ساعت دیواری با طنین غریبی قطع شد.
📚 مدیر لوران—مردی با چهرهی استخوانی و نگاه همیشه نیمپوشیدهاش با عینکی تیره—رو به معلمها ایستاد و آرام گفت:
«شاگرد جدید امروز وارد میشه. اسمش شدوئه… یک مورد خاص. پروندهاش پر از قتل هایی زیادی که از ۶ سالگیش شروع کرده، احتمالاً مشکل روانی داره. باهاش با احتیاط رفتار کنید.»
یکی از معلمها، خانم سِلِی، با صدایی آرام پرسید:
«قدرتش مشخصه؟ از کدوم عنصر استفاده میکنه؟»
مدیر چند لحظه سکوت کرد. بعد فقط گفت:
«نه عنصر، نه نور… اون یه شیطان. سایه. کنترل خون.»
همه در سکوتی غلیظ فرو رفتند. هوا در اتاق سردتر شد.
مدیر همه ی بچه هارو توی حیاط بزرگ و پر درخت مدرسه جمع کرد... صدای پچ پچ بچه ها تمام حیاط رو گرفته بود که یهو مدیر با قدم هایی خشک روی سکو اومد و گفت:امروز یه دانش اموز خواص قرار بهمون ملحق بشه... اون یه مورد خیلی خواص پس از همه میخوام که با احترام باهاش برخورد کنید؛
حلا برید توی سالن و مرتب چیده بشید و وقتی اومد بهش ادای احترام کنید....
🕯️ در سالن اصلی، دانشآموزان به صف ایستاده بودند. چپ و راست سالن، با نگاهی خشک و رسمی، منتظر بودند تا مدیر در را باز کند. همه میدانستند امروز قرار است کسی بیاید که مثل بقیه نیست.
درهای سالن باز شد.
یه خارپشت سیاه با خار هایی بلند تا کمرش و چشمایی قرمز که یکی از چشم هاش با یه دسته از خارهاش پوشیده شده بود وارد شد
لباس فرمش با تمام دانش اموزان فرق میکرد یه کت قرمز با لباس زیری سفید و کراوات مشکی پوشیده بود...
قیافه ای تاریک و اخمو داشت و با حالتی یخ زده به بچه ها نگاه کرد
هیچکس چیزی نگفت.
اما همه فهمیدند: شدو با بقیه فرق میکنه.
مدیر وسط سالن بود و با ترس ولی از سر مجبوریت برگه انتقال شدو رو امضا کرد و به مامور هایی که شدو رو اورده بودند نگاه کرد و سر تکون داد....
📘 بخش اول: ورود به سایهها
باران ریز و سردی روی پنجرههای بلند مدرسه تاریکی میکوبید. دیوارهای سنگی، سیاهتر از شب، سکوت را میبلعیدند و تنها صدای ضعیفِ پچپچ دانشآموزان در راهروهای سرد میپیچید. مدرسهای پنهان در کوهستانی مهزده، دور از چشم دنیای معمول، جایی بود برای کسانی که نور درونشان بهجای درخشش، طوفان میساخت.
✨ در این مدرسه، همهچیز قانون داشت؛ حتی سایهها. دانشآموزان با یونیفرمهای تیره، هر روز از «راهرو خاموشها» عبور میکردند—راهرویی که گفته میشد خاطرهها را زمزمه میکند. کلاسهای «جادوی ذهن»، «کنترل عنصر»، و «رمزگشایی از آگاهی» بخشی از برنامههای روزانهٔ بچهها بود. هرکس قدرتی خاص داشت، ولی باید یاد میگرفت که چطور آن را کنترل کند، نه اینکه خورده شود.
در اتاق مدیر، صدای ساعت دیواری با طنین غریبی قطع شد.
📚 مدیر لوران—مردی با چهرهی استخوانی و نگاه همیشه نیمپوشیدهاش با عینکی تیره—رو به معلمها ایستاد و آرام گفت:
«شاگرد جدید امروز وارد میشه. اسمش شدوئه… یک مورد خاص. پروندهاش پر از قتل هایی زیادی که از ۶ سالگیش شروع کرده، احتمالاً مشکل روانی داره. باهاش با احتیاط رفتار کنید.»
یکی از معلمها، خانم سِلِی، با صدایی آرام پرسید:
«قدرتش مشخصه؟ از کدوم عنصر استفاده میکنه؟»
مدیر چند لحظه سکوت کرد. بعد فقط گفت:
«نه عنصر، نه نور… اون یه شیطان. سایه. کنترل خون.»
همه در سکوتی غلیظ فرو رفتند. هوا در اتاق سردتر شد.
مدیر همه ی بچه هارو توی حیاط بزرگ و پر درخت مدرسه جمع کرد... صدای پچ پچ بچه ها تمام حیاط رو گرفته بود که یهو مدیر با قدم هایی خشک روی سکو اومد و گفت:امروز یه دانش اموز خواص قرار بهمون ملحق بشه... اون یه مورد خیلی خواص پس از همه میخوام که با احترام باهاش برخورد کنید؛
حلا برید توی سالن و مرتب چیده بشید و وقتی اومد بهش ادای احترام کنید....
🕯️ در سالن اصلی، دانشآموزان به صف ایستاده بودند. چپ و راست سالن، با نگاهی خشک و رسمی، منتظر بودند تا مدیر در را باز کند. همه میدانستند امروز قرار است کسی بیاید که مثل بقیه نیست.
درهای سالن باز شد.
یه خارپشت سیاه با خار هایی بلند تا کمرش و چشمایی قرمز که یکی از چشم هاش با یه دسته از خارهاش پوشیده شده بود وارد شد
لباس فرمش با تمام دانش اموزان فرق میکرد یه کت قرمز با لباس زیری سفید و کراوات مشکی پوشیده بود...
قیافه ای تاریک و اخمو داشت و با حالتی یخ زده به بچه ها نگاه کرد
هیچکس چیزی نگفت.
اما همه فهمیدند: شدو با بقیه فرق میکنه.
مدیر وسط سالن بود و با ترس ولی از سر مجبوریت برگه انتقال شدو رو امضا کرد و به مامور هایی که شدو رو اورده بودند نگاه کرد و سر تکون داد....
- ۶.۶k
- ۲۰ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط