من هرگز ضرورتِ اندوه را انکار نمی‌کنم؛ چرا که می‌دانم هیچ

من هرگز ضرورتِ اندوه را انکار نمی‌کنم؛ چرا که می‌دانم هیچ چیز مثل اندوه، روح را تصفیه نمی‌کند و الماس عاطفه را صیقل نمی‌دهد؛ اما میدان دادن به آن را نیز هرگز نمی‌پذیرم؛ چرا که غم حریص است و بیشترخواه و مرزناپذیر، طاغی و سرکش و بدلگام. هر قدر به غمْ میدان بدهی، میدان می‌طلبد و باز هم بیشتر و بیشتر.‌.. هر قدر در برابرش کوتاه بیایی، قد می‌کشد، سلطه می‌طلبد و له می‌کند... غم، عقب نمی‌نشیند مگر آن‌که به عقب برانی‌اش. نمی‌گریزد مگر آن‌که بگریزانی‌اش. آرام نمی‌گیرد مگر آن‌که بی‌رحمانه سرکوبش کنی... غم هرگز از تهاجم خسته نمی‌شود و هرگز به صلحِ دوستانه رضا نمی‌دهد و چون پیش آمد و تمامی روح را گرفت، انسان بیهوده می‌شود و بی‌اعتبار و ناانسان و ذلیلِ غم و مصلوبِ بی‌سبب....