دوستــی با بعضی آدم‌هــا مثل

دوستــی با بعضی آدم‌هــا مثل
نوشیــدن چای کیـــسه ایست....
هــول هولکــی و دم دســتی،
برای رفـــع تکلیـــف،
اما خستــگی‌ات را رفــع نــمی‌کنند،
دل آدم را بــاز نمی‌کنــد،خاطـــره نمی‌شــود.....
.
.
دوســتی با بعضی آدمهـــا مثل
خــوردن چــای خارجـــی است....
پر از رنـــگ و بـــو،
این دوستــی‌ها جــان می‌دهند
برای خاطــره‌های دمِ دستــی...
این چـــای خارجی را می‌ریزی در فنجــان،
می‌نشینی با شکـــلات فندقـــی می‌خـوری
و فکـر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم روی زمینی.
فقط نمی‌دانی چرا باقـی چای که مــانده در فنــجان
بعد از یکـی دو ساعــت می‌شود رنـگ قیر...ســیاه ...
.
.دوستــی با بعضی آدم‌هــا مثل
نوشیــدن چای سرگل لاهیــــجان است....
باید نـــرم دم بکشــد،
باید انتــظارش را بکشی،
باید برای عطـــر و رنگــش منتــظر بمانـــی،
باید صـــبر کنی،
آرام باشــی و مقدمـــاتش را فراهـــم کنی،
باید آن را بریـزی دریک استکـان کوچک کـمر باریـک...
خــوب نگاهــش کنی،
عطــر ملایمــش را احســـاس کنی،
و آهسـته، جرعه جرعه بنوشـی‌اش و زندگی کنی