بعضی از عکس‌ها فقط یک تصویر نیستند؛ خودِ زندگی‌اند...

بعضی از عکس‌ها فقط یک تصویر نیستند؛ خودِ زندگی‌اند...

نگاهشان که می‌کنی، انگار کلیدی در قفل سال‌های رفته می‌چرخد. گرد و غبار از روی خاطرات کنار می‌رود و دوباره پرت می‌شوی به همان کوچه‌های خاکی؛ به بوی حمام و صابون و شامپو تخم‌مرغی و بالشتی...

به نوشابه و کلوچه بعد از خستگی حمام نمره و عمومی محله؛ به عطر چای تازه‌دم مادربزرگ، به صدای خنده‌های بی‌دلیل هنگام خوردن آب‌نبات چوبی و خروس‌قندی که حالا جایش فقط روی لب‌هایمان مانده است...

عکس‌ها دکمه بازگشت به روزهای خوب‌اند؛ انگار کسی دستت را بگیرد و ببرد وسط یک حیاط آفتاب‌گیر، کنار حوضی با ماهی‌های قرمز، یا روی همان نیمکت چوبی مدرسه، پشت میزهای خط‌خطی و ذوق گرفتن نمره بیست در املا...

بعضی عکس‌ها باید نفس بکشند تا یادمان بیفتد چقدر روزهای ناب، آدم‌های ساده و مهربان و لحظه‌های شیرین کودکی را در پس کوچه‌های قدیمی و وسط بازی وسطی جا گذاشته‌ایم.

شما هم عکسی دارید که با نگاه کردن به آن، زمان برایتان متوقف می‌شود؟

✍️