جسارتِ زیستن به کنار، آدم کسی را می‌خواهد که به خاطرش بیش

جسارتِ زیستن به کنار، آدم کسی را می‌خواهد که به خاطرش بیشتر مراقب خودش باشد. آدم کسی را می‌خواهد که برای بهتر زیستن مشوقش باشد، تحسینش کند، ترغیبش کند و در بزنگاه اندوه، دست‌هاش را بگیرد و از مرداب روزمرگی‌های آزاردهنده بیرونش بکشد.
آدم دلیلی برای جنگیدن و دوام آوردن و پیروز شدن می‌خواهد. آدم آغوشی می‌خواهد برای پناه بردن و گوشی برای شنیدن و ذهن مشتاقی برای درک کردن.
کجاست آدمِ امنی که در آسیب‌پذیرترین حالات ممکن، می‌توان به آغوش مهربان و پذیرنده‌اش پناه برد و شبیه به بچه‌ای ترسیده و بی‌قرار، با بغضی کودکانه، از همه چیزِ جهان حرف زد و از تمام مراتب اندوه گذشت و آرام گرفت؟