فیک تهکوک | جایی که اعتماد مرد
پارت ۱ —
((چیزی که نباید میدید))
باران از عصر شروع شده بود.
قطرهها آرام روی شیشههای بزرگ آپارتمان میخوردند و صدای رعد گاهی سکوت خانه را میشکست.
جونگکوک روی مبل نشسته بود و هر چند دقیقه یکبار صفحهی گوشیاش را روشن میکرد.
23:17
باز هم خبری نبود.
پیامی که دو ساعت پیش برای تهیونگ فرستاده بود هنوز فقط یک تیک خورده بود.
«کجایی؟»
جونگکوک گوشی را روی میز گذاشت و نفسش را با خستگی بیرون داد.
امشب قرار بود با هم شام بخورند.
قرار بود تهیونگ زودتر برگردد.
حتی صبح، وقتی از خانه بیرون میرفت، پیشانی جونگکوک را بوسیده و گفته بود:
— امشب رو فقط برای خودمون نگه میداریم.
جونگکوک آن موقع لبخند زده بود.
— قول؟
تهیونگ خندیده بود.
— قول.
اما حالا ساعت از یازده گذشته بود.
غذا سرد شده بود.
شمعی که جونگکوک برای میز روشن کرده بود، تقریباً تا آخر سوخته بود.
و تهیونگ هنوز نیامده بود.
بالاخره صدای باز شدن در آمد.
جونگکوک سریع سرش را بلند کرد.
تهیونگ وارد شد.
لباسش کمی خیس شده بود و موهایش به پیشانیاش چسبیده بود.
جونگکوک لبخند کوچکی زد.
— بالاخره اومدی.
تهیونگ کفشهایش را درآورد.
— آره... ببخشید.
— کجا بودی؟
تهیونگ برای چند ثانیه مکث کرد.
— کار داشتم.
جونگکوک به ساعت نگاه کرد.
— تا یازده و نیم شب؟
— یه کار طول کشید.
جونگکوک چیزی نگفت.
بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت.
— غذا رو گرم کنم؟
— نه، گرسنه نیستم.
جونگکوک همانجا ایستاد.
— مطمئنی؟
— آره.
صدای تهیونگ سردتر از همیشه بود.
جونگکوک برگشت و نگاهش کرد.
— اتفاقی افتاده؟
— نه.
— پس چرا اینطوری حرف میزنی؟
تهیونگ آه کشید.
— جونگکوک، خستهام. میشه امشب بحث نکنیم؟
همین جمله کافی بود تا لبخند جونگکوک محو شود.
— من بحث نکردم.
تهیونگ چیزی نگفت و به اتاق خواب رفت.
جونگکوک چند لحظه همانجا ماند.
بعد آرام شمع را خاموش کرد.
آن شب، برای اولین بار، با فاصلهای چند قدمی از تهیونگ خوابید.
اما خوابش نبرد.
حدود ساعت سه صبح، صدای لرزش گوشی تهیونگ را شنید.
یک بار.
دو بار.
سه بار.
جونگکوک چشمهایش را باز کرد.
تهیونگ خواب بود.
گوشی روی میز کنار تخت روشن شد.
صفحه برای چند ثانیه روشن ماند.
جونگکوک قصد نداشت نگاه کند.
واقعاً قصد نداشت.
اما یک کلمه روی صفحه باعث شد قلبش فرو بریزد.
«دلم برات تنگ شده.»
جونگکوک خشکش زد.
پیام از طرف شخصی بود که اسمش را نمیشناخت.
گوشی دوباره خاموش شد.
او آرام به تهیونگ نگاه کرد.
چهرهاش در خواب کاملاً آرام بود.
همان آدمی که چند ساعت قبل به جونگکوک گفته بود:
«کار داشتم.»
جونگکوک دستش را روی سینهاش گذاشت.
نمیخواست فکر کند.
نمیخواست باور کند.
گوشی را برنداشت.
فقط آرام از تخت پایین آمد و به سمت پنجره رفت.
باران هنوز میبارید.
برای اولین بار، جملهای که همیشه از تهیونگ شنیده بود، توی ذهنش تکرار شد:
«من هیچوقت بهت دروغ نمیگم.»
جونگکوک چشمهایش را بست.
و زیر لب گفت:
— پس چرا حس میکنم دیگه نمیشناسمت...؟
--------------------------------------
.
.
.
ادامه دارید...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
((چیزی که نباید میدید))
باران از عصر شروع شده بود.
قطرهها آرام روی شیشههای بزرگ آپارتمان میخوردند و صدای رعد گاهی سکوت خانه را میشکست.
جونگکوک روی مبل نشسته بود و هر چند دقیقه یکبار صفحهی گوشیاش را روشن میکرد.
23:17
باز هم خبری نبود.
پیامی که دو ساعت پیش برای تهیونگ فرستاده بود هنوز فقط یک تیک خورده بود.
«کجایی؟»
جونگکوک گوشی را روی میز گذاشت و نفسش را با خستگی بیرون داد.
امشب قرار بود با هم شام بخورند.
قرار بود تهیونگ زودتر برگردد.
حتی صبح، وقتی از خانه بیرون میرفت، پیشانی جونگکوک را بوسیده و گفته بود:
— امشب رو فقط برای خودمون نگه میداریم.
جونگکوک آن موقع لبخند زده بود.
— قول؟
تهیونگ خندیده بود.
— قول.
اما حالا ساعت از یازده گذشته بود.
غذا سرد شده بود.
شمعی که جونگکوک برای میز روشن کرده بود، تقریباً تا آخر سوخته بود.
و تهیونگ هنوز نیامده بود.
بالاخره صدای باز شدن در آمد.
جونگکوک سریع سرش را بلند کرد.
تهیونگ وارد شد.
لباسش کمی خیس شده بود و موهایش به پیشانیاش چسبیده بود.
جونگکوک لبخند کوچکی زد.
— بالاخره اومدی.
تهیونگ کفشهایش را درآورد.
— آره... ببخشید.
— کجا بودی؟
تهیونگ برای چند ثانیه مکث کرد.
— کار داشتم.
جونگکوک به ساعت نگاه کرد.
— تا یازده و نیم شب؟
— یه کار طول کشید.
جونگکوک چیزی نگفت.
بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت.
— غذا رو گرم کنم؟
— نه، گرسنه نیستم.
جونگکوک همانجا ایستاد.
— مطمئنی؟
— آره.
صدای تهیونگ سردتر از همیشه بود.
جونگکوک برگشت و نگاهش کرد.
— اتفاقی افتاده؟
— نه.
— پس چرا اینطوری حرف میزنی؟
تهیونگ آه کشید.
— جونگکوک، خستهام. میشه امشب بحث نکنیم؟
همین جمله کافی بود تا لبخند جونگکوک محو شود.
— من بحث نکردم.
تهیونگ چیزی نگفت و به اتاق خواب رفت.
جونگکوک چند لحظه همانجا ماند.
بعد آرام شمع را خاموش کرد.
آن شب، برای اولین بار، با فاصلهای چند قدمی از تهیونگ خوابید.
اما خوابش نبرد.
حدود ساعت سه صبح، صدای لرزش گوشی تهیونگ را شنید.
یک بار.
دو بار.
سه بار.
جونگکوک چشمهایش را باز کرد.
تهیونگ خواب بود.
گوشی روی میز کنار تخت روشن شد.
صفحه برای چند ثانیه روشن ماند.
جونگکوک قصد نداشت نگاه کند.
واقعاً قصد نداشت.
اما یک کلمه روی صفحه باعث شد قلبش فرو بریزد.
«دلم برات تنگ شده.»
جونگکوک خشکش زد.
پیام از طرف شخصی بود که اسمش را نمیشناخت.
گوشی دوباره خاموش شد.
او آرام به تهیونگ نگاه کرد.
چهرهاش در خواب کاملاً آرام بود.
همان آدمی که چند ساعت قبل به جونگکوک گفته بود:
«کار داشتم.»
جونگکوک دستش را روی سینهاش گذاشت.
نمیخواست فکر کند.
نمیخواست باور کند.
گوشی را برنداشت.
فقط آرام از تخت پایین آمد و به سمت پنجره رفت.
باران هنوز میبارید.
برای اولین بار، جملهای که همیشه از تهیونگ شنیده بود، توی ذهنش تکرار شد:
«من هیچوقت بهت دروغ نمیگم.»
جونگکوک چشمهایش را بست.
و زیر لب گفت:
— پس چرا حس میکنم دیگه نمیشناسمت...؟
--------------------------------------
.
.
.
ادامه دارید...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
- ۱۹.۰k
- ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط