Sweet sin پارت پنج نیمه دوم
بعد از صبحانه، هر دو از کافه بیرون اومدن.
تهیونگ دفترچه‌اش رو باز کرد و چیزی نوشت.
بعد اون رو به جونگ‌کوک نشان داد.
«چرا با من مهربونی؟»
جونگ‌کوک نوشته رو خوند.
نگاهش برای لحظه‌ای روی صورت تهیونگ موند.
«شاید چون دوست دارم.»
تهیونگ پلک زد.
انگار مطمئن نبود درست شنیده باشد.
جونگ‌کوک دوباره گفت:
«چی؟ باور نمی‌کنی؟»
تهیونگ سرش رو پایین انداخت.
انگشت‌هاش رو به هم گره زد و با نوک کفشش روی زمین خط کوچیکی کشید.
جونگ‌کوک از دیدن واکنشش لبخند زد.
«هی، کیتی کوچولو.»
تهیونگ نگاش کرد.
جونگ‌کوک دستش رو جلو آورد و یک تار مو رو که روی پیشانی‌ش افتاده بود، کنار زد.
«لازم نیست از من بترسی با خجالت بکشی.»
تهیونگ بهش خیره شد.
بعد آروم دستش را بالا آورد و با زبان اشاره تشکر کرد.
جونگ‌کوک به حرکت دست‌هاش نگاه کرد.
«این یعنی چی؟»
تهیونگ دفترچه‌اش را باز کرد و نوشت:
«یعنی ممنونم.»
جونگ‌کوک سرش ر تکان داد.
«پس باید یاد بگیرم تا کیتی کوچولوم دستای کوچیک و ظریفش برای نوشتن اذیت نشن.»
بعد دست تهیونگ رو گرفت و بوسید.
تهیونگ با تعجب و خجالت نگاه کرد و گونه هاش سرخ شدن و سرش رو پایین انداخت.
«پرنس کوچولو من خجالت کشید…؟»
لبخند کوچبکی روی صورت تهیونگ نشست.
این بار خودش دست جونگ‌کوک رو گرفت و حرکت ساده‌ای را به او نشان داد.
جونگ‌کوک با دقت نگاه کرد و سعی کرد تکرارش کند.
اشتباه انجام داد.
تهیونگ خنده بی‌صدایی کرد.
جونگ‌کوک با اعتراض گفت:
«به چی می‌خندی؟ درست انجام دادم!»
تهیونگ دوباره حرکت را نشان داد.
جونگ‌کوک تکرار کرد.
این بار درست بود.
تهیونگ با خوشحالی چند بار دست زد.
جونگ‌کوک به صورت شادش نگاه کرد.
«همین‌قدر خوشحال شدی؟»
تهیونگ با هیجان سر تکان داد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
«پس باید بیشتر یاد بگیرم.»
---
کمی بعد...
تهیونگ باید به کلاسش برمی‌گشت.
جلوی ساختمان دانشگاه ایستاد و با دست برای جونگ‌کوک خداحافظی کرد.
جونگ‌کوک گفت:
«صبر کن.»
تهیونگ برگشت.
جونگ‌کوک از جیب کت خود یک شکلات کوچک بیرون آورد.
«اینم برای تو.»
تهیونگ با دیدن شکلات لبخند زد.
اما وقتی خواست اون رو بگیره، جونگ‌کوک دستش رو کمی عقب برد.
«یه شرط داره.»
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
«اینجارو ببوس..»
تهیونگ سرخ شد.
جونگ‌کوک شکلات را به دستش داد.
«قبوله؟»
تهیونگ با خجالت انگشت شستش را بالا برد و سمت جونگ کوک رفت و روی نوک پاهاش ، ایستاد و گونه اش رو بوسید و سریع عقب کشید .
جونگ‌کوک خندید.
«برو دیگه، دیرت می‌شه.»
تهیونگ چند قدم عقب رفت و دوباره براش دست تکان داد.
جونگ‌کوک هم جوابش رو داد.
پسر بالاخره وارد ساختمان شد.
جونگ‌کوک تا وقتی از دیدرس خارج شد، نگاهش کرد.
بعد گوشی‌ش رو از جیبش بیرون آورد.
لبخندش محو شد.
به صفحه نگاه کرد و زیر لب گفت:
«چه زود به آدم اعتماد می‌کنی، تهیونگ...»
گوشی رو داخل جیبش گذاشت و کلاه کاسکتش رو برداشت.
اما درست پیش از روشن کردن موتور، دوباره به ساختمان دانشگاه نگاه کرد.
این بار لبخند کوچکی گوشه لبش نشست.
«پسر کوچولوی ساده ی من...»
تهیونگ دفترچه‌اش رو باز کرد و چیزی نوشت.
بعد اون رو به جونگ‌کوک نشان داد.
«چرا با من مهربونی؟»
جونگ‌کوک نوشته رو خوند.
نگاهش برای لحظه‌ای روی صورت تهیونگ موند.
«شاید چون دوست دارم.»
تهیونگ پلک زد.
انگار مطمئن نبود درست شنیده باشد.
جونگ‌کوک دوباره گفت:
«چی؟ باور نمی‌کنی؟»
تهیونگ سرش رو پایین انداخت.
انگشت‌هاش رو به هم گره زد و با نوک کفشش روی زمین خط کوچیکی کشید.
جونگ‌کوک از دیدن واکنشش لبخند زد.
«هی، کیتی کوچولو.»
تهیونگ نگاش کرد.
جونگ‌کوک دستش رو جلو آورد و یک تار مو رو که روی پیشانی‌ش افتاده بود، کنار زد.
«لازم نیست از من بترسی با خجالت بکشی.»
تهیونگ بهش خیره شد.
بعد آروم دستش را بالا آورد و با زبان اشاره تشکر کرد.
جونگ‌کوک به حرکت دست‌هاش نگاه کرد.
«این یعنی چی؟»
تهیونگ دفترچه‌اش را باز کرد و نوشت:
«یعنی ممنونم.»
جونگ‌کوک سرش ر تکان داد.
«پس باید یاد بگیرم تا کیتی کوچولوم دستای کوچیک و ظریفش برای نوشتن اذیت نشن.»
بعد دست تهیونگ رو گرفت و بوسید.
تهیونگ با تعجب و خجالت نگاه کرد و گونه هاش سرخ شدن و سرش رو پایین انداخت.
«پرنس کوچولو من خجالت کشید…؟»
لبخند کوچبکی روی صورت تهیونگ نشست.
این بار خودش دست جونگ‌کوک رو گرفت و حرکت ساده‌ای را به او نشان داد.
جونگ‌کوک با دقت نگاه کرد و سعی کرد تکرارش کند.
اشتباه انجام داد.
تهیونگ خنده بی‌صدایی کرد.
جونگ‌کوک با اعتراض گفت:
«به چی می‌خندی؟ درست انجام دادم!»
تهیونگ دوباره حرکت را نشان داد.
جونگ‌کوک تکرار کرد.
این بار درست بود.
تهیونگ با خوشحالی چند بار دست زد.
جونگ‌کوک به صورت شادش نگاه کرد.
«همین‌قدر خوشحال شدی؟»
تهیونگ با هیجان سر تکان داد.
جونگ‌کوک لبخند زد.
«پس باید بیشتر یاد بگیرم.»
---
کمی بعد...
تهیونگ باید به کلاسش برمی‌گشت.
جلوی ساختمان دانشگاه ایستاد و با دست برای جونگ‌کوک خداحافظی کرد.
جونگ‌کوک گفت:
«صبر کن.»
تهیونگ برگشت.
جونگ‌کوک از جیب کت خود یک شکلات کوچک بیرون آورد.
«اینم برای تو.»
تهیونگ با دیدن شکلات لبخند زد.
اما وقتی خواست اون رو بگیره، جونگ‌کوک دستش رو کمی عقب برد.
«یه شرط داره.»
تهیونگ با تعجب نگاهش کرد.
«اینجارو ببوس..»
تهیونگ سرخ شد.
جونگ‌کوک شکلات را به دستش داد.
«قبوله؟»
تهیونگ با خجالت انگشت شستش را بالا برد و سمت جونگ کوک رفت و روی نوک پاهاش ، ایستاد و گونه اش رو بوسید و سریع عقب کشید .
جونگ‌کوک خندید.
«برو دیگه، دیرت می‌شه.»
تهیونگ چند قدم عقب رفت و دوباره براش دست تکان داد.
جونگ‌کوک هم جوابش رو داد.
پسر بالاخره وارد ساختمان شد.
جونگ‌کوک تا وقتی از دیدرس خارج شد، نگاهش کرد.
بعد گوشی‌ش رو از جیبش بیرون آورد.
لبخندش محو شد.
به صفحه نگاه کرد و زیر لب گفت:
«چه زود به آدم اعتماد می‌کنی، تهیونگ...»
گوشی رو داخل جیبش گذاشت و کلاه کاسکتش رو برداشت.
اما درست پیش از روشن کردن موتور، دوباره به ساختمان دانشگاه نگاه کرد.
این بار لبخند کوچکی گوشه لبش نشست.
«پسر کوچولوی ساده ی من...»
- ۱۳۰
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
