《نامه "تاثیر گذار" فرزند یکی از کشته شدگان حادثه منا》

《نامه "تاثیر گذار" فرزند یکی از کشته شدگان حادثه منا》
.
.
انا لله وانا الیه راجعون

اکنون که مشیت الهی آن طور رقم خورد که پدرم را از زیارت خود به میثاق خود ببرد چاره ای جز صبر و آرزوی آمرزش برای پدرمان و سایر از دست رفته ها نداریم...

در سنت ما آنکس را که مصیبتی فرو می آید تسلی میدهند و با او هم دردی میکنند،هرچند تسلی ما "زخم و زبان" شد و "توهین" و "افترا"...

گله ای نیست،از آنکس که پدرم را نشناخت و او را به جهالت متهم کرد!

گله ای نیست، از آنکه پدرم را به بی توجهی به فقیران متهم کرد!

حتما آن شخص نمیدانسته که پدرم هرسال یک پنجم مالش را خمس و یک دهم کشتش را زکات می داده است و هر روزه ای از او که قضا شد گرسنه ای را سیر کرد...

گله ای نیست،از آنکس که صدقه های روزانه پدرم را ندید!

گله نیست،از بی انصافانی که نمیدانستند پدرم قربانی هر ساله عید قربان را به کودکان یتیم میدهد!
همان بی انصافانی که هر سال به طعنه میگفتند بجای کشتن درخت بکار...

گله ای نیست، چون که بسیاری از یتیمان و فقیران کوفی که علی را به بی توجهی متهم می کردند تنها بعد از مرگ او فهمیدند که آن ناشناسی که شبها برای آنها طعام می آورد کیست!

گله ای نیست، از آنها که خرج کردن برای یک بار رفتن به مکه در تمام عمر را جهل می شناسند ولی خرج ده سفر حج را در یک شب خرج عیش و نوش می کنند، همان مجالسی که فقرا را به آنها راه نمی دهند!

[گله ای نیست، گله ای نیست، گله ای نیست چون "خدایی" هست]

اما گله ای دارم به آنکس که میگوید «خدارا در اشک کودک یتیمی جستجو کن» و اکنون که کودکی یتیم شده است مرگ پدرش را مایه خنده خود کرده است. از شما میپرسم با کدام دین و آیین یتیم شدن کودکی، مرگ فرزندی و یا همسری را مایه خنده میدانید....؟؟!!

اگر خدا را در اشک یتیمی میبینید از شما همدردی نمیخواهیم لطفا نمک به زخممان نپاشید.

"فرزندی یتیم"

خودمانیم!جهالت و حرف از سر نادانی و تباهی تا کجا؟به چه قیمت؟
به قیمت رنجاندن دلی که چشم انتظاری و داغ عزیز از دست رفته به اندازه کافی برایش بس بوده است...
خدا کند "خنده"ها و "طعنه"های امروزمان "تقاس" آینده مان نشود...